บทที่ 111 หวงจงถึงกับอึ้ง

“อะไร พวกคุณจะไล่ฉัน？แถมยังใช้กำลังด้วย？”

ได้ยินเช่นนั้น หลี่ซานซานก็มองหัวหน้ารปภ.อย่างไม่อยากจะเชื่อ คนที่เข้าไปในวิลล่าหยุนติ่งล้วนเป็นคนมีระดับ

แต่ตอนนี้กลับไล่เธอ！

“ใช่ครับ เบื้องบนสั่งมา ให้คุณรีบเก็บของ ไม่งั้นก็ต้องให้พวกเราจัดการ”

หัวหน้ารปภ.เริ่มเอาจริงแล้ว

“พวกแก！”

หลี่ซานซานมองรปภ.พวกนี้หน้าเขียวปั้ด：“ฝากไว้ก่อนเถอะ รอสามีฉันกลับมา พอประมูลคฤหาสน์หลังนั้นได้ เมื่อถึงตอนนั้นพวกแกต้องเสียใจภายหลังแน่นอน”

ตึงๆๆ

เธอหอบลูกออกไป

หลังจากออกไป ก็รีบกดโทรออกทันที：“ที่รัก ฮือๆๆ มีคนรังแกฉัน……วิลล่าหยุนติ่งไล่พวกเราออกมา”

ไม่นานนัก

หวงจงหน้าเขียวกลับมา โดนวิลล่าหยุนติ่งไล่ออกมา นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ตั้งแต่หลังจากสร้างวิลล่าหยุนติ่งเสร็จ

นี่เท่ากับเป็นการเหยียบหน้าเขาอย่างจัง

“เกิดอะไรขึ้น？”

หวงจงถามหลี่ซานซาน

ขณะอยู่ในสายหลี่ซานซานร้องไห้ตลอด เธอพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง

“มีผู้ชายหนึ่งผู้หญิงหนึ่งอยู่ดีๆก็มาบอกว่าพวกเราไม่เหมาะสมอยู่ที่นี่ พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วโทรออกไปสายหนึ่ง จากนั้นพวกเราก็โดนไล่ตะเพิดออกมา”

หลี่ซานซานมีท่าทางน่าสงสารมาก

หวงจงขมวดคิ้ว พลางกดโทรออก：“ผู้จัดการ ไล่พวกเราออกทั้งอย่างนี้เลย？ไม่ไร้มนุษยธรรมเกินไปหน่อยเหรอ หรือว่าวิลล่าหยุนติ่งของพวกคุณเห็นผมหวงจงอ่อนแอขนาดนั้นเลย？”

“คุณครับ ต้องขอโทษด้วย นี่เป็นคำสั่งจากสำนักงานใหญ่ อีกอย่างเราตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว ภรรยาของคุณเป็นฝ่ายหาเรื่องเจ้าของบ้าน001ก่อน”

ผู้จัดการฝ่ายนิติตอบกลับอย่างสุภาพ

“เจ้าของบ้าน001！”

หวงจงวางสายอย่างอึ้งๆ วันนี้เขาไปประมูลคฤหาสน์หลังนั้นนี่แหละ แต่โดนคนที่ให้ราคา70ล้านประมูลไปได้ เขาไม่พอใจมาตลอด แต่เขารู้ว่าคนคนนั้นภูมิหลังน่ากลัวมากแน่นอน

เพราะผู้จัดการบอกว่าเป็นคำสั่งจากสำนักงานใหญ่

รู้แค่ว่าเบื้องบนของวิลล่าหยุนติ่งต้องเป็นคนที่มีอำนาจมากๆ แม้แต่วิลล่าหยุนติ่งก็ไม่กล้ามีปัญหากับเจ้าของบ้าน001หลังนั้น ถึงแม้พังป้ายราคาก็ไม่กล้าขัด

อยากรู้มากว่าเป็นใครกัน！

“ที่รัก คุณประมูลคฤหาสน์หลังนั้นได้แล้วใช่ไหม พวกเรารีบกลับไปไล่หัวหน้ารปภ.นั่นออกกันเถอะ แล้วก็ไล่ตะเพิดผู้ชายคนนั้นออกไป”

คำว่า จากนั้น เพิ่งพูดออกไป

เสียง เพียะ ดังขึ้น

ตบไปบนหน้าหลี่ซานซานหนึ่งที

“ที่รัก คุณ？”

หลี่ซานซานโดนตบถึงกับงง กุมหน้าตัวเองพลางมองหวงจงด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

“ผมตรวจสอบแล้ว เห็นๆอยู่ว่าคุณเป็นคนก่อเรื่อง แถมยังยุให้รำตำให้รั่ว คิดว่าคนอื่นเป็นฝ่ายผิด ผมเคยบอกคุณแล้วว่าต้องถ่อมตัว ต้องเจียมตัว ไปเตรียมตัว พวกเราต้องย้ายบ้าน”

เรื่องมาถึงขั้นนี้ หวงจงก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

เขาไม่อาจไปมีเรื่องกับเจ้าของบ้าน001นั่นได้ จะมีเรื่องไม่ได้ ทำได้แค่หลบซ่อน ซ่อนไปให้ไกล

หลังจากเล่นเสร็จ ฉินเฟิงก็พากั่วกั่วกลับมา

ต่อให้วิลล่าหยุนติ่งดีแค่ไหน ก็ดีไม่เท่าที่ที่มีอิ่นซินอยู่ด้วย ได้นอนกับภรรยาตัวเองนั้นเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว แม้ตอนนี้คนหนึ่งนอนบนเตียงอีกคนนอนพื้นก็เถอะ

“ทำไมวันนี้ทั้งสองคนกลับมาเร็วจังล่ะ？”

อิ่นซินที่อยู่ในห้องหันมาถาม เธอเห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นหยุดไม่ได้ของฉินกั่วกั่ว จึงถามขึ้นอย่างสงสัย

“ผมพาลูกไปเที่ยวเล่นมาน่ะ ”