บทที่ 123 คำขอร้องที่กวนประสาทอย่างนี้ เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก

“เกิดอะไรขึ้น?”

ต่อมา อิ่นเสี้ยงสวี่ก็มาที่คฤหาสน์และพบอิ่นป่ายในห้องนั่งเล่น

“ขอทานพวกนี้กำลังขวางประตูบ้านฉันอยู่ ไล่เท่าไรก็ไม่ไป แถมยังสาดสิ่งสกปรกไปทุกที่ แม่งเอ๊ย ฉันหาตัวหัวหน้านั่นไม่เจอ”

สีหน้าของอิ่นป่ายดำมืดราวกับน้ำหมึก

จะเห็นได้ว่าโกรธมากจริงๆ

ประเด็นสำคัญคือเขาไม่สามารถจัดการได้อย่างโจ่งแจ้ง ท้ายที่สุดหากถูกสาวออกมาว่าเขาเป็นคนบงการให้ขอทานเหล่านั้นไปก่อความวุ่นวายในสถานที่ก่อสร้างของอิ่นซิน เขาจะถูกคนอื่นเยาะเย้ยอย่างถึงที่สุด

เขาจำเป็นต้องทำเงียบเป็นใบ้เช่นนี้

“พวกเขาต้องไปจัดการอิ่นซินให้นายไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงวิ่งกลับมาล่ะ” อิ่นเสี้ยงสวี่ถามขึ้นมาอีก

“ฉันก็ไม่รู้ ฉันอยากถามหัวหน้าคนนั้นให้รู้เรื่อง แต่หาเขาไม่เจอเลย แม้ว่าฉันจะบอกพวกเขาว่าจะเพิ่มเงิน ก็ไม่ได้ผล”

อิ่นป่ายทุบโต๊ะด้วยความกลัดกลุ้มใจ

เขาตัดสินใจที่จะเพิ่มเงิน แต่คนเหล่านั้นยังคงไม่ตอบสนอง

ตอนนี้หัวหน้าคนนั้นได้หลบซ่อนตัวแล้ว เขาตัดสินใจแล้วว่า ต่อให้ฟ้าถล่มเขาก็จะไม่ออกมา ท้ายที่สุดเมื่อเทียบกับเงินแล้ว ชีวิตก็สำคัญกว่า

ฉินเฟิงหักนิ้วเขาไปสามนิ้วแล้ว

เขาไม่ต้องการให้นิ้วที่เหลือทั้งเจ็ดถูกหัก

ตีให้ตายก็ไม่สามารถออกมาได้

หลังจากที่ทั้งสองคนในห้องนั่งเล่นเงียบไปครู่หนึ่ง อิ่นเสี้ยงสวี่ก็พูดขึ้นมาว่า “สงสัยอิ่นซินจะเล่นอะไรบางอย่าง”

“ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น”

อิ่นป่ายกัดฟันกรอด “นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะสามารถจัดการกับขอทานพวกนั้นได้ ประเมินเธอต่ำไปจริงๆ”

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้แค่ย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่น”

อิ่นเสี้ยงสวี่ถอนหายใจอีกครั้ง

อิ่นป่ายไม่ได้พูดอะไรสักคำ คฤหาสน์หลังนี้เป็นคฤหาสน์ที่ดี เขาซื้อมันมาด้วยเงินสามล้านในบัญชีของบริษัทซานหยวนกรุ๊ป ตอนนี้ต้องมาทิ้งไปแบบนี้

ช่างขี้ขลาด

ไม่อยากเลย

แต่สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือก อิ่นป่ายจำต้องเลือกไปจากที่นี่

ตกกลางคืน อิ่นป่ายได้ย้ายไปอาศัยอยู่ที่บ้านของอิ่นเสี้ยงสวี่ ซึ่งเป็นคฤหาสน์หลังหนึ่งเช่นกัน แต่มีขนาดเล็กกว่านิดหน่อย อิ่นป่ายพูดด้วยสีหน้าดุร้าย “ฉันจะไม่ปล่อยอิ่นซินไปง่ายๆ แบบนี้”

“นายยังมีวิธีอื่นอีกเหรอ? ตอนนี้อิ่นซินกำลังอยู่ในความสนใจ เราจำเป็นต้องเอาชนะเธอ มิฉะนั้นเมื่อบริษัทของเธอใหญ่ขึ้น ฝ่ายที่ขาดทุนจะเป็นพวกเราแล้ว”

อิ่นเสี้ยงสวี่นั่งบนโซฟา สีหน้ามีแววกังวล

“ฮ่า ก็แค่เด็กตัวเล็กๆ ที่ชื่ออิ่นซินเท่านั้น ฉันยังมีทางอยู่ พี่สาว พี่ไม่รู้จักหัวหน้าหวางแห่งสำนักงานก่อสร้างเหรอ? พรุ่งนี้ฉันจะไปติดสินบนพนักงานของอิ่นซินสักคนหนึ่ง เพื่อให้เขาเอาวัสดุปลอมมาผสม จากนั้นพี่ก็ให้หัวหน้าหวางไปตรวจสอบที่นั่น แล้วจับกุมอิ่นซินขังไว้สิบกว่าวัน พอถึงตอนนั้น…”

รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอิ่นป่าย

“ตกลง”

อิ่นเสี้ยงสวี่ตอบตกลงแล้ว

เธอรู้ว่าน้องชายของเธอหมายถึงอะไร เขาอยากให้เธอไปนอนกับหัวหน้าหวาง แล้วเป่าหูเขา แต่เธอก็ไม่สนอะไรอีกแล้ว

เธอจะนอนกับใครก็ได้

ถึงอย่างไรหลี่ห้าวที่อยู่ในกองทัพก็ไม่รู้

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือหาวิธีทำลายชื่อเสียงของอิ่นซิน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เดิมทีการจัดการกับอิ่นซินนั้นง่ายดาย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ง่ายดายเสียแล้ว

ไม่มีแผนใดที่จะใช้ได้ผล

แปลกประหลาดมาก

แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป ด้วยการออกหน้าของเธอ จะต้องทำให้อิ่นซินเจ็บปวดจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน

…

ในเวลานี้ ฉินเฟิงกำลังเดินทางไปหามู่หรงเจียงเสว่ วันนี้เป็นวันที่เขากับมู่หรงเจียงเสว่นัดหมายกันแต่งเพลงที่ทางเหนือของเมือง อิ่นหนิงหยู่ก็อยู่ที่นั่นด้วย

“กองละครอยู่ทางเหนือของเมือง”