บทที่ 139 ท่ามวยเตะสิบสอง

เร็ว

แม่นยำ

โหดเหี้ยม

พ่อบ้านอู๋เป็นหน่วยกล้าตายที่ได้รับการอบรมแบบเลี้ยงกู่ ไม่ว่าจะพูดในทางใดทางหนึ่ง ก็เป็นเครื่องจักรเลือดเย็นที่สามารถฆ่าคนได้โดยไม่ต้องเคลื่อนไหวหรือเสียเวลาใดๆ

มันคือเครื่องจักรสังหารคนทั้งเป็น

อย่างไรก็ตาม ฉินเฟิงยื่นมือข้างหนึ่งออกไปอย่างแผ่วเบา ขณะที่กำลังปรากฏขึ้นที่ขมับเพื่อสกัดกั้นการเคลื่อนไหวนั้น แต่สีหน้าของพ่อบ้านอู๋ก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลย

แต่สองขากลับยืนขึ้น หันกลับมาแล้วเตะเข้าไปที่เอวของฉินเฟิง

นี่คือช่องโหว่

เสียงแตกพร่าดังทะลุอากาศเข้ามา

“ตาย!”

แววอาฆาตฉายแววผ่านดวงตาของพ่อบ้านอู๋

นี่คือกระบวนท่าสังหารของเขา กระบวนท่าที่สิบสองของท่ามวยเตะสิบสองนั้น ต้องใช้หมัดเพื่อดึงดูดความสนใจของฉินเฟิงก่อน แต่การโจมตีทั้งหมดนั้นอยู่ที่ขาตั้งแต่ต้นจนจบ

ศัตรูที่ผ่านมาล้วนตายอยู่ในกระบวนท่านี้ของเขา

น่าเสียดายที่ฉินเฟิงแตกต่างจากศัตรูที่เขาเคยเผชิญในอดีต กล่าวอีกนัยหนึ่ง ศัตรูเหล่านั้นมัดรวมกันมาก็ยังแข็งแกร่งสู้ฉินเฟิงไม่ได้

“การเคลื่อนไหวไม่ได้แย่ แต่ว่า...”

ทันทีที่พูดจบ ฉินเฟิงก็ยืนด้วยเท้าข้างเดียว แล้วหมุนตัวด้วยความเร็วที่เร็วมาก จากนั้นก็เตะเท้าขวา ต่อสู้กันอย่างดุเดือด เท้าทั้งสองชนกันเอง

พลั่ก!

ใบหน้าชราที่เย็นชาของพ่อบ้านอู๋เปลี่ยนไปเล็กน้อยในขณะนี้ มีรอยความตกใจอยู่ในดวงตา เขาขยับร่างกายและถอยหลังออกไปสองก้าว

เอนตัวพิงโซฟา เอามือกุมขาตัวเอง ไม่พูดอะไร

แต่เขารู้สึกถึงคลื่นลูกใหญ่ภายในหัวใจ เขาสัมผัสได้ว่ากระดูกขาของเขาหักหลังจากการโจมตีนั้น ขาข้างที่สามารถเตะแผ่นเหล็กแตกได้นั้นหักแล้ว

เหตุผลที่เขายังมีสีหน้าเหมือนเดิม คือเขาอดทนกับมันเพียงอย่างเดียว

“แต่กำลังกลับไม่เพียงพอ”

จากนั้นฉินเฟิงก็ชักมือกลับ เอามือไพล่หลังแล้วพูดคำที่เหลือออกมา ความหยอกเย้าปรากฏขึ้นในดวงตา “เป็นยังไง ขาไม่เจ็บเหรอ? ข้างในเกรงว่ามันจะหักไปทีละท่อนแล้ว”

“หืม? พ่อบ้านอู๋ เป็นอะไรไป?”

อู๋ห้าวที่เคยมีสีหน้ามั่นใจก็พบความผิดปกติเช่นกัน เขาวางแก้วเหล้าลงทันที ขมวดคิ้วถามพ่อบ้านอู๋

“คุณชาย คนคนนี้รับมือยาก ถอยเถอะ”

พ่อบ้านอู๋พูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา

“ถอยเหรอ?”

อู๋ห้าวตกตะลึง สีหน้าของเขาก็กลายเป็นดุร้าย “ถอยเหรอ? จะให้ถอยไปไหน นี่คือตระกูลอู๋ของผม ตระกูลอู๋ตระกูลใหญ่แห่งเมืองเจียงเฉิง พ่อบ้านอู๋ พ่อของผมให้คุณมาปกป้องผม ผมสั่งให้ฆ่าไอ้หนูนั่น”

กล้าดียังไงมาพูดว่าถอย

มันไม่ง่ายที่เขาจะจัดเตรียมละครฉากใหญ่เช่นนี้

เอะอะบอกว่าจะถอยก็ถอย ล้อเล่นหรือเปล่า ยิ่งไปกว่านั้นเขาเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของพ่อบ้านอู๋ เขาไม่เคยมีคู่ต่อสู้ที่คู่ควรกับเขามาเป็นเวลาหลายปี แค่คิดก็รู้แล้ว

ฆ่าลูกเขยแต่งเข้าบ้านแค่คนเดียว ยังต้องถอยอีก น่าหัวเราะให้ฟันร่วง

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าตัวตนของฉินเฟิงอาจไม่ธรรมดาอย่างที่เห็นภายนอก แต่เขาก็ไม่ได้เห็นอยู่ในสายตา จะพูดอย่างไร ก็แค่คนตัวเล็กๆ คนเดียวเท่านั้น

“คุณยังไม่ได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้เลย”

รอยยิ้มหยอกเย้าปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉินเฟิง

ความเย่อหยิ่งไม่ได้น่ากลัว แต่สิ่งที่น่ากลัวก็คือนอกจากจะหยิ่งแล้ว ยังโง่เขลาอีกด้วย

“สถานการณ์จะรุนแรงแค่ไหน? อย่าคิดว่าคุณสามารถฆ่าลูกน้องของผมตายไปหลายคนแล้วจะมีความสามารถแค่ไหน พวกนั้นล้วนเป็นพวกเศษสวะ พ่อบ้านของผม มีความสามารถในการฆ่าพวกเขาทั้งหมด ดังนั้นจึงบอกว่า สถานการณ์ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของผม”

อู๋ห้าวก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาก็ยังปากแข็งปฏิเสธที่จะยอมรับมัน เขาคิดว่าพ่อบ้านอู๋ยังสบายดี

แต่ทันทีที่พูดจบ

วินาทีถัดมา ฉินเฟิงได้ปรากฏตัวตรงหน้าพ่อบ้านอู๋ ซึ่งทำให้พ่อบ้านอู๋แปลกใจเล็กน้อย เร็วมาก จากนั้นประสบการณ์จากความเป็นความตายทำให้ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ

“มวยวัชระ!”