บทที่ 183 สมมติฐานของอิ่นซิน

บริษัทโจวซื่อกรุ๊ป

โจวเชียนเชียนสาวสวยหยาดเยิ้มคนนี้ กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน ดื่มกาแฟหนึ่งแก้ว สีหน้าท่าทางเรียบราบ ดูเหมือนราวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ

“ท่านประธานค่ะ สามสิบนาทีแล้ว บริษัทกึ่งซานหยวนยังเหลืออีกยี่สิบล้านก็จะล้มละลายแล้ว พวกเราจะทำยังไงดี?”

เลขานุการคนหนึ่งเดินเข้ามา และก้มหน้าเพื่อรายงาน

“อือ เพิ่มอีกพันล้าน”

โจวเชียนเชียนยกมืออันบอบบางข้างหนึ่งของตัวเองขึ้นมา

“ค่ะ”

เลขานุการคนนั้นก็ถอยกลับไป

และโจวเชียนเชียนก็มองไปที่ทิศทางของวิลล่าหยุนติ่ง หรี่ตาคู่นั้นที่เฉี่ยวดุจหงส์: “Mr.X ฉันกำลังรอคุณลงมือนะ”

……

บริษัทกึ่งซานหยวน

ยังมีเวลาห้านาทีก่อนที่ตลาดจะปิด และห้านาทีสุดท้าย

“ท่านประธานค่ะ พวกเรายังเหลืออีกห้าล้าน ตลาดหุ้นก็จะจมลงอย่างสมบูรณ์ ยิ่งไปกว่านั้นบริษัทโจวซื่อกรุ๊ปก็เพิ่มอีก…….พัน…พันล้าน”อ้ายเสี่ยวซีมาถึงที่ห้องทำงานของท่านประธาน และรายงานให้กับอิ่นซิน

ในครึ่งชั่วโมงนี้ อิ่นซินก็พาคนทั้งบริษัท ทานต้านมาโดยตลอด สุดท้ายอยู่ภายในครึ่งชั่วโมง ยังจัดการได้สำเร็จ

แต่ทว่า ยังมีอีกห้านาที

ห้าล้าน เรื่องของโจมตี นับประสาอะไรกับที่ว่าอีกฝ่ายเดิมพันเพิ่มอีกพันล้าน ยังต้านทานไม่ไหว

ผู้บริหารคนอื่นในห้องทำงาน สีหน้าก็ค่อนข้างดูไม่ดี พวกเขาเพิ่งมาที่บริษัทได้ไม่นาน แต่ตอนนี้บริษัทก็กำลังจะล้มละลายแล้ว

หนึ่งในผู้บริหารที่ถูกอิ่นซินตวาดใส่ก่อนหน้านี้ มองไปทางอิ่นซิน และพูดอย่างค่อนข้างประชดประชันว่า: “ประธานอิ่น ตอนนี้พวกเราพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่ว่ายังสู้บริษัทโจวซื่อกรุ๊ปไม่ได้ ตอนนี้เหลือเวลาอีกห้านาที ไม่สิ สี่นาที วิธีที่คุณพูดล่ะ?”

‘คุณ’นั้นหนักแน่นมาก

ประชดประชันนั้น ก็แอบแฝงไปด้วยการเยาะเย้ย

ผู้คนรอบๆที่เงียบในตอนแรก เนื่องจากเผชิญหน้ากับบริษัทโจวซื่อกรุ๊ป ยักษ์ใหญ่ของเมืองเจียงเฉิงนี้ ใครก็ไม่สามารถบอกว่าต้านทานไหว ก่อนหน้านี้อิ่นซินบอกว่ามีวิธี พวกเราก็ถือว่าเป็นการปลอบใจพวกเขา

แต่ทว่า ไม่นึกเลยว่ามีหนึ่งคนโผล่ออกมาเอาเรื่องนี้มากล่าวโทษอิ่นซิน

“คุณหมายความว่ายังไง?”

อิ่นซินไม่ได้พูดอะไร แต่ว่าอ้ายเสี่ยวซีทนดูไม่ไหวแล้ว ยืนออกมา และด่าผู้บริหารคนนั้น

“หมายความว่ายังไง? ไม่เข้าใจเหรอ สิ่งที่เรียกว่าวิธีไม่มีด้วยซ้ำ บริษัทกึ่งซานหยวนจะล้มละลายเดี๋ยวนี้แล้ว ต่อสู้กับบริษัทโจวซื่อกรุ๊ป ไม่มีสมองคิด ฮ่าๆ ฉันได้รับการว่าจ้างจากบริษัทอื่นแล้ว บริษัทที่ล้มละลายนี้ ฉันไม่อยู่แล้ว พวกแกค่อยๆอยู่ไปเถอะ”

แควกเสียงหนึ่งดังมา

ผู้บริษัทคนนั้นฉีกบัตรทำงานตรงหน้าอกลงมา โยนทิ้งลงกับพื้น และยังเหยียบเท้าอย่างแรง แล้วเดินออกจากออฟฟิศอย่างเย้ยหยัน: “ฮ่าๆๆ พวกแกก็อยู่ในบริษัทที่ล้มละลายนี้ไปเถอะ”

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ เลขานุการคนหนึ่งเดินเข้ามา อย่างรีบร้อน

“ทำไม วิ่งได้เร็วขนาดนี้ ล้มละลายแล้วเหรอ?”ผู้บริหารเยาะเย้ย

“คือ……คือ…….”

เลขานุการหายใจหอบสองครั้ง

“คืออะไร? คือบริษัทกึ่งซานหยวนเปลี่ยนเจ้าของแล้วเหรอ?”ผู้บริหารเดินไปถึงตรงหน้าของเลขานุการคนนั้นแล้วพูดเยาะเย้ย

แต่ทว่า วินาทีต่อมา เลขานุการก็หายใจหอบ และพูดในทันทีว่า:“ Mr.Xเพิ่มเงินทุนแล้ว ทั้งหมด……เพิ่มสองพันล้าน……บริษัทกึ่งซานหยวนของพวกเรา…… กลับมามีชีวิตอีกครั้ง……แล้ว……”

อะไรนะ!

เดิมทีผู้บริหารคนนั้นมีใบหน้าเย้ยหยัน รอยยิ้มก็แข็งทื่อในทันที ดูไม่ดีเป็นอย่างมาก

เพิ่มเงินทุนเมื่อไหร่ไม่เพิ่ม

ดันตอนที่เขาตัดสินใจที่จะเปลี่ยนไปอีกบริษัทแห่งหนึ่ง เพิ่มเงินทุน เมื่อเพิ่มเงินทุนก็สองพันล้าน สองพันล้านนะ เปลี่ยนเป็นกองธนบัตรก็สามารถที่ทับเขาตายได้

คิดว่าเงินไม่ใช่เงินงั้นเหรอ!