บทที่ 210 เจอเฉิงหงอีกแล้ว

เช้าวันถัดมา

มีโทรศัพท์โทรมาหาฉินเฟิง เขาหยิบขึ้นมาดู พบว่ามาจากอิ่นหนิงหยู่ เขารับสายแล้วถามว่า “หนิงหยู่ ว่าไง”

“ไอ้แซ่ฉิน งานเลี้ยงเพื่อนนักเรียนวันนี้ มาช่วยเป็นหน้าเป็นตาให้ฉันหน่อย” อิ่นหนิงหยู่พูดอย่างไม่สนใจไยดี

“เป็นหน้าเป็นตา? ดาวโรงเรียนอย่างคุณอิ่นยังขาดคู่อีกเหรอ?”

ฉินเฟิงหัวเราะ

“คุณจะมาหรือไม่มา ถ้าคุณไม่มา ฉันจะโทรหาพี่สาวของฉันเดี๋ยวนี้ บอกว่าคุณรังแกฉัน คิดจะลวนลามฉัน จะบอกด้วยว่าคุณกับหลิวหลินมีอะไรกัน”

อิ่นหนิงหยู่ทำเสียงฮึดฮัดใส่

“คุณน่ะ”

ฉินเฟิงส่ายหน้า

“จะไปหรือเปล่าล่ะ?”

ทันใดนั้น อิ่นหนิงหยู่ก็ทำเสียงออดอ้อน

“ผมเลือกได้ด้วยเหรอ” ฉินเฟิงกล่าว

อิ่นหนิงหยู่ก็พูดมาขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ไป สาวน้อยคนนี้อาจจะกลับไปฟ้อง ร้องไห้ไปบ่นไป ถึงตอนนั้นก็ลากหลิวหลินมาเกี่ยวอีก คงจะไม่ดี

ต้องรู้ว่า เขากับหลิวหลินไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันจริงๆ

ถ้าจะบอกว่าเกี่ยวข้อง หลิวหลินก็นับว่าเป็นหนึ่งในทหารของเขา แต่กองทัพต้าหัวนับล้าน เขามีสิทธิ์ที่จะโยกย้ายทั้งหมด

“งั้นก็ดี แปดโมงครึ่ง เจอกันที่ประตูมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง หัวหน้าชั้นของเราเป็นเจ้าภาพ”

“ตกลง”

หลังจากนัดหมายกับอิ่นหนิงหยู่เรียบร้อยแล้ว เขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงตอนแปดโมงครึ่งตรงเวลา แต่พอมาถึงแล้วถึงเพิ่งเห็นว่า มีขบวนรถหรูจอดอยู่ที่ประตูของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง

“ไอ้แซ่ฉิน ฉันมาแล้ว”

ในเวลานี้ อิ่นหนิงหยู่เพิ่งเดินออกมาจากประตูมหาวิทยาลัย กระโปรงสั้นเผยให้เห็นขาเรียวยาวละเอียดเกลี้ยงเกลาที่มากกว่าพี่สาวของเธอ แต่ก็ยังไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ ห่างไกลจากอิ่นซินอยู่มากมาย

เธอเป็นเพียงสาวน้อยเยาว์วัย

ยังทะเล้นอยู่มาก

“อืม”

ฉินเฟิงเอามือไพล่หลังลุกยืนขึ้น

ในเวลานี้ มีนักศึกษาหญิงจำนวนหนึ่งออกมาจากประตูมหาวิทยาลัยอีก มองออกว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นของอิ่นหนิงหยู่ แต่ค่อนข้างแตกต่างจากเธอ ส่วนใหญ่แต่งหน้าเข้มแต่งตัวงามหยาดเยิ้ม กระโปรงสั้นถึงอกถึงใจ ราวกับว่าพยายามให้เซ็กซี่มากที่สุด

ดึงดูดสายตาของผู้ชายที่ผ่านไปมามาก

หนึ่งในนั้นคือผู้หญิงรูปร่างสูง ใส่กางเกงขายีนขาสั้นและเสื้อกล้ามรัดรูป เผยให้เห็นเนื้อหนัง กลายเป็นจุดรวมสายตาอย่างรวดเร็ว

บังเอิญว่าฉินเฟิงก็รู้จักผู้หญิงคนนี้

เฉิงหง

คนที่หาเรื่องอิ่นหนิงหยู่ นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้จะได้พบกันอีก

“อ้าว อิ่นหนิงหยู่ กำลังจะเรียนจบแล้วนี่ แต่เธอยังแต่งตัวเหมือนนักเรียนประถมอยู่เลย ไม่หัดแต่งตัวเสียบ้าง ถ้าไม่รู้นึกว่าเธอเป็นพวกบ้านนอกนะเนี่ย”

เฉิงหงยืดตัวขึ้น เดินเข้ามาหาอย่างภาคภูมิใจ

เธอรู้สึกได้ว่า สายตาของผู้ชายในบริเวณนี้ล้วนอยู่ที่ตัวเธอ เมื่อก่อนเธอพ่ายแพ้ให้กับอิ่นหนิงหยู่ แต่คราวนี้ไม่แล้ว วันนี้เธอต่างหากที่เป็นนางเอก

“ฉันชอบ ฉันพอใจ”

อิ่นหนิงหยู่ก็ไม่ใช่คนที่จะมาหาเรื่องได้ง่ายๆ เธอโต้กลับทันที

“เป็นคนบ้านนอกจริงๆ ด้วย เธอคนเดียวอย่ามาทำให้ภาพลักษณ์ของพวกเราเสียหาย รู้ใช่ไหมว่าวันนี้พวกเราจะไปสถานที่หรูหรากัน”

เฉิงหงยกมือขึ้นอีกครั้ง โชว์ประกายวิบวับของแหวนบนนิ้วของเธอ พูดอย่างไม่ระมัดระวังว่า “เห็นแล้วหรือยัง แหวนวงนี้ของฉัน สามกะรัต เป็นของบริษัทLV คนบางคน ชาตินี้ก็ไม่มีปัญญาซื้อ”

ท่าทางภาคภูมิใจมาก