บทที่ 211 เทพนักแข่งรถแห่งเขาชิวหมิงมาอีกแล้ว

นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

เฉิงหงจึงกัดฟันพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้ว”

ใช่แล้ว

สวมเขาให้เธอต่อหน้าต่อตา แล้วจะเป็นอะไรไป เธอก็ทำอะไรเฉินเจียงไม่ได้อยู่แล้ว ไหนจะแบรนด์เนมทั้งตัวของเธอ แหวนสามกะรัตบนนิ้ว ทั้งหมดล้วนได้มาจากเฉินเจียงทั้งนั้น

เส้นทางในอนาคต เฉินเจียงก็เป็นคนปูให้

ถ้าเธอไปจากเฉินเจียง แล้วเธอจะเหลืออะไรล่ะ ตอนนี้ต้องยอมรับแต่โดยดี

แต่ถึงบอกว่าจะไม่อาละวาด ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่พุ่งเป้าไปที่อิ่นหนิงหยู่ เธอเป็นศัตรูคู่แค้นกับอิ่นหนิงหยู่ในชั้นเรียน ถ้าไม่หาเรื่องสิแปลก

และในเวลานี้ อิ่นหนิงหยู่กำลังปฏิเสธเฉินเจียง

“ไม่ล่ะค่ะ เพื่อนร่วมชั้นเฉินเจียง”

ไม่ใช่แค่ปฏิเสธ แต่เธอยังเรียกว่าเพื่อนร่วมชั้นเฉินเจียง อิ่นหนิงหยู่รู้ว่าหัวหน้าชั้นคนนี้คิดอะไรอยู่ เมื่อก่อนก็ตามจีบเธอในรูปแบบต่างๆ แต่เธอไม่เคยตอบตกลงสักที

และในตอนนี้ก็ยังปฏิเสธเช่นเคย

แต่วิธีการปฏิเสธของเธอ นั้นไม่ไว้หน้าเฉินเจียงสักนิด

โชคดีที่เฉินเจียงเคยชินแล้ว ถูกปฏิเสธมาหลายสิบครั้ง แต่เขาก็ยังพูดอีกว่า “หนิงหยู่ คุณลองคิดดูให้ดีๆ อ่าวย่าหลงอยู่ไกลมาก ถ้าคุณนั่งรถบัส มันจะไปไม่ถึง”

“พวกเรามีรถ”

จากนั้น อิ่นหนิงหยู่ก็ดึงฉินเฟิง “แล้วฉันก็ยังพาคนมาด้วย มาขับรถให้ฉันโดยเฉพาะ”

“ทักษะการขับรถเขาโอเคเหรอ?”

เฉินเจียงมองฉินเฟิงอย่างสงสัย

“ก็ใช้ได้”

ฉินเฟิงถูกดึงมาอยู่ตรงหน้าเพื่อใช้เป็นโล่ เขาถอนหายใจเบาๆ ในใจ แต่ภายนอกยังคงต้องรักษาหน้าน้องเมียคนนี้อยู่

“อิ่นหนิงหยู่ คุณบอกว่าพวกคุณเอารถมาด้วย แล้วรถล่ะ?”

เฉิงหงเดินออกมาจากด้านหลัง เอามือกอดอก สีหน้ายิ้มเยาะ “แต่ฉันจำได้ว่า เธอเรียนอยู่ปีสี่ ยังไม่เคยขับรถมาก่อน แล้วเธอจะมีรถได้ยังไง? อีกอย่าง ผู้ชายคนนี้สวมใส่เสื้อผ้าซอมซ่อ รวมๆ กันคงไม่เกินร้อยหยวนหรอกมั้ง แล้วคนแบบนี้จะมีรถเหรอ? ล้อฉันเล่นหรือเปล่า”

เธอรู้จักฉินเฟิง เจ้าชายน้อยนักเปียโนที่เป็นที่ฮือฮาคราวก่อน

แต่ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเจ้าชายน้อยนักเปียโน ถ้าดูจากการแต่งตัวซอมซ่อของเขาในตอนนี้ เธอก็รู้แล้วว่ามีแต่ฝีมือ แต่มันเปลี่ยนเป็นเงินไม่ได้ อาจจะทำตัวติสท์ ปล่อยให้ตัวเองลำบากระหกระเหิน

เธอเกลียดคนประเภทนี้มากที่สุด

มีเงินทองไม่คว้าไว้ แถมยังทำตัวติสท์อีก คนโง่น่ะสิ

“นี่ไง”

อิ่นหนิงหยู่เห็นพวกเขาไม่เชื่อ จึงเดินไปทางด้านหนึ่งพร้อมกับฉินเฟิง ตบรถคันนั้นเบาๆ แล้วบอกว่า “นี่ไง คันนี้แหละ ฉันเอามาเป็นพิเศษ”

“…”

ในที่นี้เกิดความเงียบงัน ตามมาด้วยเสียงระเบิดหัวเราะ บางคนถึงขนาดตบขาหัวเราะลั่น แล้วพูดว่า “คุณพระ ฉันไม่ได้ดูผิดใช่ไหม รถหวูหลิงหงกวง รถหวูหลิงหงกวงเลยนะ ฮ่าฮ่า รถหวูหลิงหงกวง!”

“อิ่นหนิงหยู่ ดีร้ายยังไงเธอก็เป็นลูกสาวของครอบครัวใหญ่ แต่เธอดันขับระเบิดหัวเราะออกมา”

“ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ รถหวูหลิงหงกวง”

“ฉันบอกแล้ว ในบรรดารถหรูเหล่านี้ รถหวูหลิงหงกวงโผล่มาจากไหน ที่แท้ก็เป็นของเธอนั่นเอง ไม่น่าแปลกใจเลย เธอก็เหมาะที่จะขับรถแบบนี้เท่านั้น”

ทุกคนพากันพูดเย้ยหยัน

ผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ได้หัวเราะเยาะ แต่มีนักศึกษาบางคนนึกอิจฉาอิ่นหนิงหยู่มาตลอดที่มีเฉินเจียงเดือนมหาวิทยาลัยคอยตามจีบ แถมยังมักจะไม่สนใจเขา ในเวลานี้จึงหัวเราะเยาะอย่างเต็มที่

“รถหวูหลิงหงกวง ผมคิดว่ามันดีมาก”

ในเวลานี้ ฉินเฟิงได้ก้าวออกมา ลูบคลำรถหวูหลิงหงกวงคันนั้น แววตามีความสนอกสนใจ เพราะรถหวูหลิงหงกวงคันนี้คือคันเดียวกับในการแข่งขันครั้งก่อน