บทที่ 215 เฉินเจียงเผยธาตุแท้

“ว้าว โรแมนติกจัง ดอกกุหลาบ 999 ดอก”

“โอ้พระเจ้า”

และในเวลานี้เอง ได้มีเสียงกรีดร้องดังมาจากภายนอกห้อง ทำให้ฉินเฟิงเกิดความสนใจขึ้นมา เดินตามออกไปข้างนอก

และด้านนอกในเวลานี้

มีคนกลุ่มใหญ่รายล้อมอยู่ด้วยกัน ตรงกลางมีดอกกุหลาบวางอยู่อย่างยิ่งใหญ่ กุหลาบแต่ละดอกประกอบกันเป็นรูปหัวใจขนาดใหญ่ นอกจากนี้ยังมีกล่องของขวัญอีกเป็นจำนวนมาก ตรงกลางคือสุภาพบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดสูท หวีผมแทรกกลาง พร้อมกับช่อดอกไม้ในมือ มองเด็กสาวคนหนึ่งในนั้นด้วยแววตาเสน่หา

“หนิงหยู่ คุณรู้ไหม ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกัน ผมก็ตกหลุมรักคุณอย่างถอนตัวไม่ขึ้น? ใบหน้านั้นยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจของผมตราบจนปัจจุบันนี้ เส้นผมของคุณ น้ำเสียงของคุณ ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ ไม่อาจลืมได้เลยจนถึงตอนนี้”

“สี่ปีในมหาวิทยาลัย ผมชอบคุณมาแล้วสี่ปี แต่ก็ไม่กล้าสารภาพสักที วันนี้ ในที่สุดผมก็รวบรวมความกล้าเพื่อมาสารภาพกับคุณในฤดูกาลสำเร็จการศึกษานี้”

“หนิงหยู่ ผมชอบคุณ มาเป็นแฟนของผมนะ”

เฉินเจียงพูดกับอิ่นหนิงหยู่ด้วยท่าทีอ่อนโยนและอบอุ่น

“ไม่…ไม่...”

อิ่นหนิงหยู่รู้สึกสะอิดสะเอียน

ชอบมาสี่ปี ยังไม่กล้าสารภาพ?

หากคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของคนอื่น เธออาจจะเชื่อมากกว่านี้ แต่ถ้าเป็นเฉินเจียงก็ช่างมันเถอะ มันเป็นไปไม่ได้ คนแบบนี้เป็นคนประเภทได้แล้วทิ้ง

อิ่นหนิงหยู่อยากจะออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย

แต่จะทำอย่างไรได้ ถูกคนห้อมล้อมเอาไว้ภายในชั่วพริบตา มีทั้งเพื่อนร่วมชั้นของเธอ มีทั้งคนเดินผ่านไปมา แล้วยังมีพวกหน้าม้าที่เฉินเจียงจัดมาถ่วงเวลาอีก พวกเขาคิดว่ามันเป็นการสารภาพรักที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ส่งเสียงเชียร์ขึ้นมาทันที

“เขาจริงใจขนาดนี้ ชอบคุณมาสี่ปี ในที่สุดวันนี้ก็รวบรวมความกล้ามาสารภาพรัก คุณก็ตอบตกลงเขาเถอะ”

“อีกอย่างเขาทั้งสูงทั้งรูปหล่อ ชุดสูทก็เป็นแบรนด์เนม ตัวหนึ่งไม่ต่ำกว่าแสน คุณยังไม่ตอบตกลงอีก ถ้าเป็นฉัน ฉันตกลงไปแล้ว”

“ช่างเป็นการสารภาพรักที่โรแมนติกมาก! เป็นความรักที่โรแมนติกเหลือเกิน!”

มีคนในนั้นพูดออกมาเช่นนี้

คนกลุ่มใหญ่ส่งเสียงเชียร์ขึ้นมาทันที ขวางอิ่นหนิงหยู่ไว้ ทุกคนพูดอย่างตื่นเต้น “ตอบรับเขา ตอบรับเขา ตอบรับเขา!”

“ตอบรับเขา!”

“ตอบรับเขา!”

ไม่นานก็กลายเป็นจังหวะ ‘ตอบรับเขา’

“หนิงหยู่ ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะ”

เฉินเจียงยังคงคุกเข่าบนพื้นข้างหนึ่ง ท่าทีจริงใจ แววตาจริงใจ แต่ในความเป็นจริง ที่มุมปากของเขามีรอยยิ้มที่น่ากลัว คนที่อยู่รายล้อม มีหลายคนที่เป็นหน้าม้าของเขา จัดมาส่งเสียงเชียร์โดยเฉพาะ

เขาไม่เชื่อว่า ภายใต้ความกดดันของผู้คนจำนวนมาก อิ่นหนิงหยู่จะกล้าปฏิเสธ

ถ้าไม่ตอบตกลงก็ไปไหนไม่ได้

ต้องตอบตกลงเท่านั้น

แต่ทว่า ในขณะที่เขากำลังแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ ปืนฉีดน้ำแรงดันสูงก็พ่นเข้ามาจากทางด้านนอก กระแสน้ำพุ่งกระฉูด พาให้ฝูงชนแตกกระจัดกระจาย เปิดทางเป็นถนนเส้นหนึ่ง

“พี่เขย”

พออิ่นหนิงหยู่เห็นว่าเป็นฉินเฟิงก็วิ่งออกมาทันที รู้สึกว่ามีคนมาช่วยชีวิตแล้ว

“คุณทำบ้าอะไรน่ะ!”

แต่สิ่งที่ตามมาก็คือเฉินเจียงแผดเสียงลั่นด้วยความโกรธ ชุดสูทราคาแพงของเฉินเจียงเปียกโชก อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้เลย ดอกกุหลาบบนพื้นถูกปืนฉีดน้ำยิงกระจัดกระจายเต็มพื้น

ไม่ใช่แค่ไม่มีความสวยเหลือเลยสักนิด แต่ยังเหี่ยวเฉาไปหมด

“ขอโทษครับ ได้ยินเสียงโห่ร้องดัง ผมนึกว่าไฟไหม้ เลยลากปืนฉีดน้ำมาทันที”

ฉินเฟิงถือปืนฉีดน้ำแรงดันสูงในมือ แสร้งทำเป็นงกๆ เงิ่นๆ เอามือลูบจมูก

ไฟไหม้เหรอ?

ใครจะเชื่อ!

คนที่รู้รายละเอียดแอบเหน็บเบาๆ

โดยเฉพาะเฉินเจียง เขามองไปที่ฉินเฟิงด้วยสายตาเกลียดชัง เขาไม่เคยเกลียดใครมากขนาดนี้มาก่อน วันนี้ ทุกอย่างในวันนี้ ถูกเจ้าหมอนี่ที่อยู่ตรงหน้าทำเละเทะหมด