บทที่ 218 ยัยเด็กบื้อ ผมไม่ใช่คนเลว

ฉินเฟิงยื่นมือออกไปข้างหนึ่งแล้ว ทำให้อิ่นหนิงหยู่ค่อนข้างตื่นตระหนก มือที่ถือมีด สั่นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งแล้ว เสียงค่อนข้างแหลมคม : “คุณอย่า……คุณอย่าเข้ามา……คุณอย่า……”

ท้ายที่สุด อิ่นหนิงหยู่ก็ไม่กล้าที่จะทิ่มแทงออกไป

แต่ในวินาทีต่อมา เธอพบว่าฉินเฟิงกลับว่าไม่ได้ทำอะไรเธอ เพียงแค่ลูกผมของเธอเท่านั้น

“ยัยเด็กบื้อ ฉันไม่ใช่คนเลว”

น้ำเสียงของฉินเฟิงดึงดูดอย่างมาก แถมยังอ่อนโยนมากด้วย ทำให้อิ่นหนิงหยู่วางมีดที่อยู่ในมือโดยไม่รู้ตัวเลย พูดถามสีหน้าที่ค่อนข้างซับซ้อนว่า ： “คุณเป็นใครกันแน่？ฆาตกร หรือว่าทหารรับจ้าง กลัวถูกเปิดเผยตัวตนขนาดนี้？ ”

เธอเป็นเพียงแค่นักเรียนก็เท่านั้น ขอบเขตที่รู้และมีความเข้าใจไม่ได้กว้างขวาง

ในโลกของเธอ ก็มีเพียงแค่สถานะเหล่านี้เท่านั้น ที่จำเป็นต้องปิดบังตัวตนไว้

“ทหาร คุณไปสืบหาตำแหน่งทางทหารได้ ผมมีนะ จริงๆ”ฉินเฟิงพูด

“ทหาร”

ได้คำตอบนี้มา อิ่นหนิงหยู่โล่งอกแล้ว แม้ว่าเธอจะเชื่อฉินเฟิงแค่ชั่วคราว แต่ว่าถ้าหากพูดได้ว่าฉินเฟิงเป็นพวกคนเลวอะไรทำนองนี้จริงๆ งั้นเธอก็ไม่มีทางที่จะให้บุคคลที่อันตรายเช่นนี้อยู่ข้างกายพี่สาวของตัวเองแน่นอน

ทหาร งั้นก็เป็นคนดี

นี่ถึงได้ทำให้เธอได้วางใจหน่อยแล้ว มีท่าทางที่ผ่อนคลายขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

“แล้วรายละเอียดว่าเป็นใครกันแน่ล่ะ？”อิ่นหนิงหยู่พูดถามอีกครั้ง

“เรื่องนี้คงต้องเก็บเป็นความลับนะ”

เมื่อเห็นว่าฉินเฟิงไม่อยากพูด อิ่นหนิงหยู่ก็ไม่ได้เค้นถามแล้ว

แต่ว่าเธอก็ยังคงมีคำถามที่สำคัญ ที่ต้องถามให้ชัดเจน ： “งั้นคุณแอบแฝงเข้ามาอยู่ในครอบครัวของเราทำไม？”

“ครอบครัวพวกคุณอะไรกัน นั่นคือภรรยาของผม ลูกของผม นั่นก็เป็นบ้านของผม”

ฉินเฟิงก็ตอบอย่างไม่สนใจใยดี

ที่ที่มีอิ่นซิน มีฉินกั่วกั่ว ถึงจะเป็นบ้านของเขา

แม่ของเขาเสียชีวิตไปตั้งนานแล้ว ส่วนพ่อ ฉินเฟิงก็ทำเหมือนว่าเขาตายแล้ว เพราะงั้นคนที่เขาเหลืออยู่ ก็มีเพียงแค่อิ่นซินและฉินกั่วกั่ว เป็นเหมือนต่อมโมโหของเขาจริงๆ แตะต้องนิดหน่อย งั้นก็เตรียมรับความโกรธราวกับฟ้าผ่าของเขาให้ดีๆ

“พี่เขยบ้า”

อิ่นหนิงหยู่มองบนให้ฉินเฟิงแวบหนึ่ง ตามมาด้วยพูดพึมพำว่า : “ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าทำไมช่วงเวลานี้ครอบครัวของเรา ถึงได้มีบุญพาวาสนาส่ง”

ใช่

ในช่วงเวลานี้ เธอรู้สึกเหมือนกับฝันไปยังไงอย่างนั้น

เดิมทีตระกูลของพวกเธอถูกรังแกมาโดยตลอด อิ่นซินอยู่ในบริษัทก็มักจะถูกกดดันเสมอ พุ่งเป้าเข้ามาจัดการต่างๆนาๆ กดดันอย่างมาก ไม่มีโอกาสได้โผล่หัวขึ้นเลย แต่หลังจากที่ฉินเฟิงมาแล้ว ตระกูลอิ่นของพวกเธอก็ผงาดขึ้นมาหน้ามือเป็นหลังมือเลย

โดยเฉพาะพี่สาวของเธอ จากพนักงานต่ำต้อยคนหนึ่ง กลายมาเป็นประธานของบริษัทกึ่งซานหยวนกรุ๊ปที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเจียงเฉิง

และตระกูลอิ่นที่ต่อต้านเธอ ก็ยิ่งแพ้ยับเยิน

เรื่องที่แพ้ยับเยินไม่พูดถึง ประเด็นคือ แพ้แบบประหลาดยากที่จะเข้าใจได้

ตระกูลอิ่นแพ้ได้อย่างไร พวกเขาล้วนแต่ไม่เข้าใจ

เหมือนกัน อิ่นซินชนะได้อย่างไร เธอก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ชนะทุกสิ่งอย่างด้วยความสับสนแล้ว ครอบครัวของพวกเธอล้วนแต่คิดว่าเป็นเพราะโชคชะตา บุญพาวาสนาส่ง

แต่ว่า ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว ที่แท้เป็นเพราะพี่เขยบ้าคนนี้นี่เอง ที่ลงมือจัดการแล้ว

ที่ครอบครัวของพวกเธอมีทุกอย่างได้ในอตนนี้ ล้วนเป็นเพราะพี่เขยขี้ริ้วขี้เหร่คนนี้

“รอเดี๋ยว！”

ทันใดนั้น เหมือนว่าอิ่นหนิงหยู่จะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เบิกตามองกว้าง มองตรงไปยังฉินเฟิงแล้ว : “งั้น ตู้ต้วนเทียนก็มาเพราะคุณนะสิ？ของขวัญที่ส่งมา เดิมทีมันไม่ใช่สินสอดอะไรเลย แต่ให้กับคุณ！”

“ฉันก็ว่า ทำไมตู้ต้วนเทียนคนนั้นถึงส่งสินสอดมา แต่ไม่ได้ติดต่อฉันมาเลย ความรู้สึก เขาไม่ได้สนใจอะไรในตัวฉันเลย ”

“ตอนที่อยู่ที่สนามแข่งรถ เขาก็พุ่งมาที่ฉัน！”

ในเวลานี้ อิ่นหนิงหยู่ก็คิดทุกอย่างได้หมดแล้ว

ที่แท้ ตู้ต้วนเทียนไม่ได้พุ่งมาที่เธอ ไปพุ่งไปที่ฉินเฟิง มิน่าล่ะ มิน่าล่ะทำไมถึงไม่สนใจเธอ มิน่าล่ะทำไมถึงได้ช่วยเหลือตระกูลอิ่น แต่กลับว่าไม่พูดถึงเหตุผล

เธอยังคิดว่าเป็นเพราะเสน่ห์ของเธอ ชวนให้ตู้ต้วนเทียนหลงใหล

“ห๊ะ……ห๊ะ……ฉินเฟิงบ้า……ที่แท้คุณรู้ตั้งนานแล้ว……ที่แท้คุณรู้ตั้งนานแล้ว……คุณก็ทนมองดู……น้องสาวของภรรยาของคุณหลงตัวเองต่อหน้าคุณ……ห๊ะ……หน้าแตกแล้ว！”