บทที่ 251 รายงานท่านเทพสงคราม ทหารของผมมากันพร้อมแล้ว!

“ครับ”

ในงานเลี้ยงนี้ ซ่งเอ้อโก่วได้จัดวางกำลังคนจากบริษัท ว่านตง จำกัดเอาไว้เป็นจำนวนมาก เมื่อได้ยินดังนั้นก็พากันออกมาอย่างเนืองแน่น หลายร้อยคนล้วนมีสีหน้าดุร้าย

โดยเนื้อแท้แล้วบริษัท ว่านตง จำกัด ส่วนใหญ่ไม่ใช่คนดี

“วันนี้ไม่ใช่แค่บริษัท ว่านตง จำกัดของแกเท่านั้น ตระกูลหลิ่วและตระกูลจางของฉันก็ต้องการให้เจ้าหมอนี่ตายอย่างไร้ที่ฝังศพ” ทันใดนั้นหญิงอีกคนหนึ่งในนี้ได้ก้าวออกมาพูด

หลิ่วย่านย่าน!

ทุกคนต่างรู้จักตัวตนของเธอคนนี้ดี คุณหนูตระกูลหลิ่ว!

ในเวลานี้ ทุกคนได้สังเกตเห็นจางเทียนจื๋อที่มือถูกพันด้วยผ้าพันแผล สีหน้าหม่นหมองอยู่ข้างกายเธอ เขายังกล่าวอีกว่า “เจ้าหมอนี่ทำให้มือทั้งสองของฉันใช้การไม่ได้ ตระกูลจางของฉันกับคนคนนี้จะสู้กันจนตายกันไปข้างหนึ่ง และฉันก็ได้แจ้งทางตระกูลของฉันไปแล้ว อีกไม่นานเวลานั้นจะมาถึง ครั้งนี้ ฉันจะทำให้ไอ้หนุ่มนั่นอยู่ก็เหมือนตาย!”

สามตระกูลทรงอิทธิพลสูงสุด!

ตระกูลจางและตระกูลหลิ่วไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบริษัท ว่านตง จำกัดที่ทำตัวเป็นเจ้าถิ่นชอบรังแกชาวบ้านอยู่ในเมืองเทียนหลิงเลย

“เขาคนนี้เห็นได้ชัดว่ามาคิดบัญชี น่าเสียดายที่บริษัท ว่านตง จำกัดได้เตรียมตัวมาแล้วหลายเดือน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา จึงได้จัดเตรียมคนเอาไว้หลายร้อยคนอย่างแข็งขัน”

“จุ๊ๆๆ มีเงินแล้วมีประโยชน์อะไร ต่อหน้าคนจำนวนมากขนาดนี้ มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน”

ผู้คนที่อยู่รอบๆ ต่างพากันส่ายหน้า

มีเงินแล้วจะมีประโยชน์อะไร บริษัท ว่านตง จำกัดมีการวางกรอบล้อมศัตรูไว้อย่างแน่นหนา

ส่วนปาวหลงกลับยังคงตกอยู่ในสภาวะตกตะลึงเมื่อครู่ คนคนนี้เก่งกาจถึงขนาดนี้เชียวหรือ?

เป็นคนรวยจริงๆ

เมื่อคิดได้ดังนี้ปาวหลงก็วิ่งเข้ามาที่ข้างกายฉินเฟิง ถูฝ่ามือไปมาพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นายท่าน สองร้อยล้าน ครั้งนี้ผมจะทำให้คุณหนีออกไปได้เป็นไง? คุณไม่ต้องเป็นห่วง ผมมีความมั่นใจ”

“นายไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?”

ฉินเฟิงมองไปที่ปาวหลง

“เรื่องนั้นนายท่านไม่ต้องสนใจ ผมมีวิธีก็แล้วกัน” ปาวหลงพูดพร้อมกับหัวเราะ

มันเรียกว่า ช่วยเหลือในยามคับขัน

ไม่ใช่แค่ยี่สิบล้าน แต่ยังเป็นน้ำใจที่แสดงให้เศรษฐีคนนี้เห็นด้วย

คุ้มค่า

และเขาก็มีวิธีที่จะคุ้มครองความปลอดภัยของฉินเฟิงจริงๆ

แต่ฉินเฟิงก็ส่ายหน้า “งั้นก็ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ต้องการหนี ที่นี่ไม่มีใครทำอะไรฉันได้”

“คุณ! เฮ้อ!”

ปาวหลงไม่รู้จะพูดอย่างไรกับฉินเฟิงแล้ว เขาตบหัวเข่าฉาดและสงสัยว่าทำไมคนคนนี้ถึงดื้อรั้นถึงเพียงนี้ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว สามตระกูลกำลังรุมล้อมเล่นงานเขา

หรือเขายังคิดว่าตัวเองสามารถหลบหนีได้พ้น?

“ไม่ต้องการจริงเหรอ? ผมจะลดราคาให้คุณเป็น 19,999,000 หยวน” ปาวหลงลองถามดูอีกครั้ง

“ไม่ต้อง”

ฉินเฟิงส่ายหน้า “ในยุคนี้ ยังไม่มีใครสามารถทำให้ฉันต้องหลบหนี”

“คุณ อวดดีเกินไปแล้ว!”

ปาวหลงโกรธจัด เขาทำธุรกิจมานานหลายปี แต่ไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน คนที่เย่อหยิ่งอวดดี คิดว่าตระกูลทรงอิทธิพลทั้งสามเป็นคนไร้ความสามารถ

ตอนนี้ยังพูดออกมาอีกว่า ‘ในยุคนี้ ยังไม่มีใครสามารถทำให้ฉันต้องหลบหนี’

จองหอง!

เย่อหยิ่ง!

คิดว่าตัวเองเก่งที่สุด!

ปาวหลงคิดว่าชายคนนี้ประสาท ในสถานการณ์เช่นนี้ยังเย่อหยิ่ง

เขาออกไปจากที่นี่ทันที แต่ก็ยังคอยเฝ้าฉินเฟิงอยู่ไม่ไกล จับตามองฉินเฟิงอย่างไม่ละสายตา เขากำลังรอ เขากำลังรอให้ถึงเวลาวิกฤตของฉินเฟิง และขอความช่วยเหลือจากเขา

ถึงตอนนั้นเขาก็สามารถโก่งราคาได้

ถึงอย่างไรก็รวยขนาดนี้ ไม่ขูดรีดก็เสียดายแย่

และในขณะนั้นเอง หลิ่วย่านย่าน จางเทียนจื๋อ รวมถึงซ่งเฉิงก็ได้มาพบปะกันแล้ว ทั้งสามมาอยู่ตรงหน้าฉินเฟิงด้วยการสนับสนุนของผู้คนในบริษัท ว่านตง จำกัด

“ไอ้หนุ่ม วันนี้แกตายแน่!”

หลิ่วย่านย่านมองฉินเฟิงด้วยสายตาอาฆาตแค้น

ไม่เคยมีใครปฏิเสธเธอมาก่อน เหตุใดฉินเฟิงถึงเป็นคนแรก!

มีดีอะไรถึงมาปฏิเสธเธอ!

“เด็กๆ ฆ่ามัน!”