บทที่ 252 กลับเมืองเจียงเฉิง

เทพสงคราม หมายความว่าอะไร!

ประเทศต้าหัวมีเทพสงครามเพียงองค์เดียวเท่านั้น นั่นคือเทพสงครามอีสเตอร์แลนด์ที่คอยปกป้องด่านชายแดน อาณาจักรโดยรอบแค่ได้ยินชื่อก็ขวัญหนีดีฝ่อแล้ว ภาพลักษณ์สง่างามดั่งวีรบุรุษ อานุภาพยิ่งใหญ่เกรียงไกรดุจพยัคฆา!

มีทหารใต้บังคับบัญชาสามแสนนาย เป็นหนึ่งเดียวในโลก!

บุคคลเช่นนี้ จะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

ปาวหลงถึงกับมึนงง ที่แท้ชายคนนี้ไม่ได้พูดเล่น มันเป็นจริงเหมือนที่เขาพูดทุกอย่าง ทุกคนในที่นี้ไม่มีใครควรค่าพอที่จะให้เขาไปค้นหาข้อมูล

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องหลบหนีเลย

ที่แท้ก็เป็นเทพสงครามในยุคนี้!

หลังจากเข้าใจเรื่องนี้แล้ว ปาวหลงก็วิ่งหนีไปทันที ช่างขายขี้หน้านัก จะมาช่วยเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งประเทศต้าหัวหลบหนี

“รู้หรือไม่ว่าหลุมฝังศพที่แกขุดเป็นหลุมฝังศพของนายพลโจว ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบนายพลใต้บังคับบัญชาของฉัน? ซ่งเอ้อโก่ว แกกล้ามากที่ขุดหลุมฝังศพของนายพล”

ฉินเฟิงเดินเอามือไพล่หลังเข้ามาด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

พรึ่บ

ซ่งเอ้อโก่วทรุดนั่งลงกับพื้น จมอยู่ในภวังค์ เขาไม่ได้โต้แย้ง เพราะเขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกแล้ว เพราะไปขุดหลุมฝังศพของนายพล

“เทพสงครามได้โปรดไว้ชีวิตด้วย”

หลิ่วย่านย่านและจางเทียนจื๋อคุกเข่าลงอ้อนวอนขอชีวิตด้วยความหวาดกลัว

“ไว้ชีวิต? ตอนที่พวกแกต้องการทำลายฉัน เคยมีความนึกสงสารสักนิดไหม? เป็นคุณชายตระกูลเศรษฐีจนเคยตัวเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเป็นเลย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูลจางและตระกูลหลิ่วจะถูกค้นและยึดทรัพย์ บริจาคทรัพย์สินทั้งหมดให้กับโครงการสงเคราะห์เด็ก ส่วนแก หลิ่วย่านย่านกับจางเทียนจื๋อ ไปติดคุกสักห้าหกปีแล้วค่อยออกมา เพื่อสัมผัสชีวิตคนธรรมดา”

ฉินเฟิงออกคำสั่งด้วยสายตาเย็นชา

“ขอบคุณเทพสงคราม”

แต่จางเทียนจื๋อและหลิ่วย่านย่านก็ยังรู้สึกขอบคุณมาก ถึงอย่างไรฉินเฟิงก็ไม่ได้ต้องการชีวิตของพวกเขา ก็นับว่าดีมากแล้ว

“ส่วนแก”

ฉินเฟิงมองไปทางซ่งเอ้อโก่ว ก่อนจะหันไปหาฉีหยุน “มอบให้เป็นหน้าที่ของนาย”

“ครับผม!”

ฉีหยุนบีบมือ ความดุร้ายปรากฏขึ้นในแววตา เขาคว้าคอเสื้อของซ่งเอ้อโก่วแล้วกล่าวว่า “ไอ้หนุ่ม แกขโมยเงินยังไม่เท่าไหร่ แต่ยังมารังแกเมียของไอ้โจวอีก จิตใจโหดเหี้ยมจริงๆ”

“วันนี้ แกตกมาอยู่ในมือของฉันแล้ว…ฮ่า…”

ฉีหยุนยิ้มเยาะและลากซ่งเอ้อโก่วออกไป

“อย่านะ…ปล่อยผม…อย่านะ…ยกโทษให้ผมด้วย…ไม่…”

ซ่งเอ้อโก่วพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ก็ไร้ประโยชน์ พวกที่เขาเรียกว่าลูกน้อง ก็ถูกควบคุมโดยกองทหาร ไม่กล้าเหนี่ยวไก

เสียงร้องคร่ำครวญไกลออกไป ก่อนจะมีเสียงร้องโหยหวนตามมา

กับคนต่ำช้าต้องใช้วิธีจัดการอีกแบบหนึ่ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีหยุนเช็ดเลือดบนมือด้วยทิชชูจนแห้ง แล้วโยนกระดาษลงไปในพงหญ้า เขาเดินกลับมาที่ข้างกายฉินเฟิงและรายงานว่า “ท่านนายพล จัดการเรียบร้อยแล้วครับ”

“อืม”

ฉินเฟิงเชื่อมั่นในวิธีการของฉีหยุน

จากนั้นพวกเขาจึงกลับไปที่ตระกูลโจว ส่วนที่โรงแรมตี้เหาได้เกิดความวุ่นวายอย่างใหญ่โตขึ้น ต่อมาตระกูลจาง ตระกูลหลิ่ว และบริษัท ว่านตง จำกัด ก็ได้ล้มละลายลงในคืนนี้ บริษัท ว่านตง จำกัดยังได้เข้าควบคุมบริษัทขนาดเล็กหลายสิบแห่ง รวมถึงโรงแรมตี้เหา ก็ตกไปอยู่ในมือของผู้หญิงที่ชื่อโจวเสี่ยวเมิ่งด้วย

เป็นที่โจษจันกันไปทั่วทั้งเมืองเทียนหลิง!

สามกำลังหลักถูกทำลาย

นอกจากนี้ทางมหาวิทยาลัยการแพทย์เทียนหลิงยังได้รับคำสั่งให้รับนักศึกษาใหม่ที่มีนามว่าโจวเสี่ยวเมิ่งเข้าเรียนด้วย

รุ่งเช้าวันถัดมา ฉินเฟิง ฉีหยุน และคนอื่นๆ ได้ไปจากที่นี่ แต่ก็แค่ออกจากตระกูลโจว ไม่ได้ออกจากเมืองเทียนหลิง พวกเขามาที่สุสานหมายเลข10

สุสานแห่งนั้นแตกต่างจากเมื่อก่อน สภาพแวดล้อมสะอาดสะอ้านมาก ไม่มีวัชพืชหรือขยะใดๆ เลย มีคนมาทำความสะอาดมัน

หลังจากเข้าไปก็พบว่ายังมีคนอีกสองคนคุกเข่าอยู่ต่อหน้าหลุมฝังศพ