บทที่ 298 งานเต้นรำหน้ากาก

“อาชายรอง”

จูหลินชิงมองคนที่อยู่ตรงหน้า ถอยหลังก้าวหนึ่ง ขมวดคิ้วด้วยความหวาดกลัว

“อ้าว ที่แท้หลานสาวตัวน้อยก็กลับมาแล้ว แล้วยัยแก่หนังเหนียวนั่นล่ะ? กลับมาด้วยหรือเปล่า รีบให้เขาลุกขึ้นมาเซ็นสัญญาฉบับนั้น บ้านหลังนี้มีคนเสนอซื้อในราคาสูง ถ้าขายได้ฉันก็จะได้แต่งงานแล้ว”

ชายหัวล้านโบกสัญญาที่อยู่ในมือ

“อาชายรอง คุณย่าบอกแล้วว่า นี่คือบ้านที่เป็นมรดกตกทอด ขายไม่ได้” จูหลินชิงกล่าว

“ฮ่าๆ บ้านมรดกตกทอดแล้วไง เปลี่ยนเป็นเงินได้หรือเปล่า ถ้าเปลี่ยนไม่ได้สู้ขายตอนนี้เลยดีกว่า แล้วฉันไม่ใช่ลูกชายของเธอเหรอ ฉันหาเงินมาแต่งงานไม่ได้ก็เพราะเธอไม่เซ็นสัญญาฉบับนี้”

ชายหัวล้านรู้สึกกลัดกลุ้ม

เขาอายุสามสิบกว่าแล้วแต่ยังไม่ได้แต่งงาน จำเป็นต้องขายบ้านหลังนี้เพื่อหาเงินแต่งงาน

“อาชายรอง คุณไปหางานทำสิ ไม่นานก็ได้เงินมาแต่งงานแล้ว”

จูหลินชิงพูดเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

อาชายรองอย่างเขาเป็นนักเลงตั้งแต่เด็ก ไม่ชอบทำงาน แต่ชอบเล่นไพ่และเอ้อระเหยไปวันๆ อายุสามสิบกว่าแต่ก็ยังไม่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง อาศัยเกาะคุณย่ากิน

แล้วยังรังแกคุณย่าของเธอด้วย

ตอนนี้ยังคิดจะขายบ้านอีก

เธอโกรธจริงๆ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คืออาชายรองของเธอ เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แต่อาชายรองคนนี้แค่ได้ยินก็โกรธจัด “หางาน? หางานอะไร? ฉันจำเป็นต้องหางานทำเหรอ? อีกอย่าง เด็กรุ่นหลังอย่างเธอมีสิทธิ์มาว่าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ให้พ่อของเธอมาแทนก็ไม่ต่างกัน ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้ ฉันต้องการลายเซ็นของยัยแก่หนังเหนียวนั่น”

เขาผลักจูหลินชิงออกไปและเดินเข้าไปในห้อง

แต่ทว่า

โครม

มีคนถีบเขากระเด็นออกไป

จากนั้นฉินเฟิงก็ค่อยๆ เดินออกมาจากห้อง เอามือไพล่หลัง มองด้วยหางตาอย่างเหยียดหยาม

เมื่อครู่เป็นฝีมือของเขาเอง

“หลินชิง ทำไมมีผู้ชายอยู่ในห้องของเธอ”

อาชายรองมีชื่อว่าจูหงเลี่ยง กำลังนอนอยู่บนพื้น เอามือกุมท้อง ร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด

ลูกถีบเมื่อครู่หนักจริงๆ

“นี่...นี่เพื่อนของฉัน...” จูหลินชิงอธิบายด้วยความตื่นตระหนก

“เพื่อนเหรอ? ฉันว่าเป็นชายชู้มากกว่า ฮ่าฮ่า หลินชิง โอเค ตอนนี้โตแล้ว ปีกกล้าขาแข็งมากแล้วใช่ไหม ถึงกล้าสมรู้ร่วมคิดกับชายชู้มาฮุบบ้านที่เป็นมรดกตกทอดของคุณย่า ฉันว่าแล้วว่าทำไมเธอถึงคอยขัดขวางฉันอยู่ตลอดเวลา ที่แท้ก็ต้องการบ้านหลังนี้ไว้เอง”

จูหงเลี่ยงเอามือกุมท้องและพูดเยาะเย้ย

“ไม่ใช่นะ”

จูหลินชิงรีบส่ายหน้า “ฉันไม่ได้สนใจบ้านของคุณย่า”

“ถ้าอย่างนั้นก็โอนให้ฉัน”

ดวงตาของจูหงเลี่ยงแดงระเรื่อ “จูหลินชิง ถ้าเธอไม่ได้จะสมรู้ร่วมคิดกับชายชู้ฮุบบ้านของยัยแก่หนังเหนียวนั่น งั้นก็หลีกทางให้ฉัน ฉันจะบอกเธอให้ เธอไม่ใช่ลูกชายคนโตของยัยแก่หนังเหนียวนั่น เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะรับมรดกบ้านหลังนี้”

เขาพูดด้วยความโมโหเล็กน้อย

เขาก้าวขึ้นหน้าอีกก้าวหนึ่ง เข้ามาใกล้จูหลินชิง

จากนั้น

เขากระเด็นออกไปด้วยลูกถีบอีกครั้ง

กระแทกเข้ากับกำแพง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมากด้วยความเจ็บปวด

“ชายชู้เหรอ?”

ฉินเฟิงเดินออกมาพร้อมกับแววตาเย็นชา

นึกว่าเขาจะไม่ฉุนเฉียวบ้างเหรอ?

บนโลกนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้าเรียกเขาว่าชายชู้