บทที่ 297 คารวะหัวหน้า

ขอคารวะหัวหน้า!

หัวหน้าของโจวควน?

ถางเชียนชิว “???”

จางหง “???”

พวกเขาสองคนตกตะลึงพรึงเพริด เพราะสถานการณ์ในตอนนี้มีเพียงคนที่มีอำนาจเท่านั้นถึงจะเป็นพี่ใหญ่ ดังนั้นเขาจึงพินอบพิเทากับโจวควนมาก โจวควนผู้นี้นับว่าเป็นลูกพี่ใหญ่คนหนึ่งแล้ว

แต่ตอนนี้ดันมีหัวหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนแล้ว

หัวหน้าของโจวควนผู้นี้?

พิสูจน์ได้ว่าโจวควนผู้นี้มียศสูง

เจอตอเข้าแล้ว

“สองครั้งแล้วนะ โจวควน”

ฉินเฟิงเดินเข้ามาและวางมือลงบนหัวไหล่ของโจวควน ซึ่งทำให้โจวควนรู้สึกหวาดกลัว ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ฉินเฟิงก็ตบบ่าอีกครั้ง “แต่ก็ยังดีที่ยังมีสติรู้ผิดรู้ชอบอยู่”

โจวควนก็ไม่ใช่คนเลวอะไร

แค่สถานการณ์บีบบังคับเท่านั้น

หากตระกูลใหญ่เหล่านี้ร่วมมือกัน ก็จะสร้างความพินาศย่อยยับในความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นต่อไปได้อย่างง่ายดาย

“หัวหน้าได้โปรดลงโทษ”

แต่โจวควนยังคงก้มหน้าด้วยความอับอาย

เขาเป็นทหาร แต่ตอนนี้ได้กลายเป็นนักฉวยโอกาส ผิดจากที่เคยให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าธงชาติต้าหัวเอาไว้ในวันแรกที่เข้าร่วมกองทัพ

“ผู้ใดกล้าล่วงเกินประเทศต้าหัวของฉัน จะต้องถูกลงโทษ!”

แต่ตอนนี้ศัตรูกำลังเข้าประชิดประตูบ้านแล้ว เขายังมารังควานคนอื่นอยู่ที่นี่

ช่างขายหน้ายิ่งนัก

น่าอัปยศอดสู!

“ถ้านายไม่มีปัญหาอะไร อีกไม่กี่วันจะมีสงครามครั้งใหญ่ พอถึงตอนนั้นฉันจะให้นายไปเป็นแนวหน้า ต่อสู้กับศัตรู ให้เป็นไปตามคำมั่นสัญญาที่นายเคยให้ไว้แต่แรก”

“ขอบคุณครับหัวหน้า”

โจวควนทำวันทยหัตถ์ด้วยสีหน้ายินดี

ส่วนที่ว่าจะมีการสู้รบในอีกไม่กี่วันหรือไม่ เขาไม่สนใจ นี่เป็นเรื่องของเบื้องบน เขาสนใจแค่บุกไปข้างหน้าก็พอแล้ว

หน้าที่ของทหารคือต้องเชื่อฟังคำสั่ง

ส่วนจะตายหรือไม่นั้น สำหรับเขาแล้วมันคือเกียรติยศอย่างหนึ่ง ทหารนั้นถือว่าตายในสนามรบเพื่อชาติเพื่อประชาชนเพื่อเกียรติยศ

ความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัว

ที่น่ากลัวคือการเอาตัวรอดไปวันๆ

พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของเบื้องบน ที่ไม่อนุญาตให้กำลังพลทุกคนลงมือโดยพลการ พวกเขาคงพาคนออกไปเข่นฆ่าศัตรูตั้งนานแล้ว เอาแต่ลาดตระเวนในเมืองเทียนหนานทุกวัน มันทำให้เขาอึดอัดแทบเป็นบ้า

“แล้วคนพวกนี้ล่ะ?”

โจวควนทอดสายตาอันดุร้ายไปยังจางหงและถางเชียนชิว

“พวกเราผิดไปแล้ว มีตาหามีแววไม่ ขอท่านได้โปรดยกโทษให้พวกเราด้วย”

ทั้งสองคุกเข่าลงในทันใด

อ่อนน้อมถ่อมตนอย่างเต็มที่

รู้สึกเกรงกลัวแล้วจริงๆ

พวกเขาคาดไม่ถึงว่า เพื่อนคนหนึ่งที่จูหลินชิงรู้จักระหว่างทางจะเป็นคนใหญ่โตเช่นนี้

“นายจัดการเองแล้วกัน”

ฉินเฟิงโบกมือ

“ถ้าอย่างนั้นก็จับเขาขึ้นมา”

โจวควนสั่งให้คนจับตัวคนเหล่านี้ขึ้นมาและพาพวกเขาออกไป

“หัวหน้า งั้นตอนนี้ล่ะ?” โจวควนลองถามหยั่งเชิง

“นายไปได้แล้ว ถ้ามีอะไรฉันจะติดต่อไป”

“ครับ”

ได้ยินดังนั้นโจวควนก็ออกไปทันที

หลังจากนั้นไม่นานก็เหลือเพียงสี่คนอยู่ในห้องผู้ป่วย รวมถึงฉินเฟิงและจูหลินชิง

“ขอบคุณ...ขอบคุณค่ะ”

จูหลินชิงเอามือลูบผมแล้วเดินเข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำ

เธอรู้ว่าครั้งนี้ต้องขอบคุณฉินเฟิง ถ้าไม่อย่างนั้น เธอก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเช่นกัน

“ร้องไห้ทำไม! อย่าร้องไห้!”