บทที่ 296 ปล่อยแกออกมาแล้วเหรอ

ผู้อำนวยการถางตกตะลึง จากนั้นก็เดินเร็วขึ้นในวินาทีถัดมา

เขาไม่อยากจะไปสนใจคนคนนี้

เงินชดเชยหนึ่งล้านก็ยังคิดออกมาได้

แต่หลังจากเดินไปได้สองก้าว เขาก็พบว่าตำแหน่งของเขานั้นอยู่กับที่ พอหันหน้ากลับมาก็พบว่าชายร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้าเมื่อครู่ จับคอเสื้อของเขาไว้แล้วยกตัวเขาขึ้นด้วยมือข้างเดียว

“สามีของฉันปล่อยแกออกมาแล้วเหรอ?”

ฉีหยุนออกจะเหี้ยมโหด

แค่ขยิบตาก็เกือบจะทำให้ผู้อำนวยการถางฉี่ราดแล้ว

“โรงพยาบาลมันเหมือนรังโจรอย่างดี แกยังกล้าออกมาได้ยังไง?”

ฉินเฟิงเอามือไพล่หลังเดินเข้ามา สายตามีแววดูถูก

“แกคิดจะทำอะไร ฉันจะบอกแกให้นะ แพทย์ของเรามาจากโรงพยาบาลที่หนึ่งเมืองเทียนหนาน มีเส้นสายใหญ่โต แกหนีไปไหนไม่พ้นหรอก ปล่อยฉัน ไม่งั้นฉันจะให้บทเรียนแก่แกอย่างสาสม”

ผู้อำนวยการถางพูดไปด้วยดิ้นรนไปด้วย

“เส้นสายใหญ่โต? ฉันอยากรู้จังว่าเส้นสายอะไรใหญ่โต”

ฉินเฟิงเอามือไพล่หลัง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความสนอกสนใจ

เส้นสายใหญ่โตก็ดี

ถ้าไม่ใช่เส้นสายใหญ่โต ฉินเฟิงก็ไม่อยากจะลงมือ

เขามาที่เมืองเจียงเฉิงในครั้งนี้ก็เพื่อจับปลา ถ้าไม่สร้างสถานการณ์ปั่นป่วนขึ้นมาแล้วจะมีปลามาติดเบ็ดได้อย่างไร

“ฮ่าฮ่า ฉันมาจากตระกูลถาง ตระกูลถางแห่งเมืองเทียนหนาน รู้จักไหม? ฉันกับพันจ่านายหนึ่งในกองทัพเมืองเทียนหนานเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุด ถ้าแกกล้าแตะต้องฉัน ระวังฉันจะโทรเรียกพวกเขามาคิดบัญชีกับแก”

ผู้อำนวยการถางพูดอย่างเกรี้ยวกราด

“โอ๊ะ? เป็นพันจ่าในกองทัพด้วย งั้นก็ให้เขามาเถอะ ฉันก็อยากเห็นว่าเขาคือใคร” ฉินเฟิงพูดชี้นำ

ไม่มีความตื่นตระหนกเลยสักนิด

ผู้อำนวยการถางมีสีหน้าเปลี่ยนไป เขาหมายความว่าอย่างไร สถานการณ์ของเซาเทิร์นแลนด์ในตอนนี้ กองทัพคือสิ่งสำคัญที่สุด ซึ่งมีอำนาจจัดการทางทหารทั้งหมดในภาวะสงคราม ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่มีใครกล้ายั่วยุกองทัพ

แต่คนคนนี้ก็ไม่กลัวเลย

ตรงกันข้ามกลับเรียกให้มาหาอีก

เพื่อเหตุผลอะไร

“ฮ่าฮ่า ถ้าเรียกมานี่แกต้องลำบากแล้วล่ะ” จางหงเอามือกอดอกยิ้มเยาะอยู่ข้างๆ เขารู้ว่าคนที่ผู้อำนวยการถางบอกว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุดนั้น มันไม่ใช่เสียทีเดียว แต่เป็นผู้คุ้มกะลาหัวของตระกูลของพวกเขา

ตอนนี้เมื่อเกิดความวุ่นวายขึ้นมาแล้ว ทุกตระกูลก็ต่างหาผู้คุ้มกะลาหัว

ตระกูลถางก็ได้ตามหาคนคนนั้น

ที่สามารถเรียกมาหาได้ในช่วงเวลาที่สำคัญ

ส่วนคนคนนั้นก็เก่งกาจมากทีเดียว มีกำลังคนนับพันอยู่ในมือ พร้อมอาวุธครบครันและกองกำลังที่เป็นมืออาชีพ ในเมืองเทียนหนานนี้เขามีอิทธิพลมาก

อย่างน้อยก็มีมากเกินพอที่จะกำจัดไอ้หนุ่มที่อยู่ตรงหน้าคนนี้

“ดี ไอ้หนุ่ม คอยดูเถอะ”

ผู้อำนวยการถางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันทีและโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง

หลังจากวางสายโทรศัพท์ ผู้อำนวยการถางก็แสยะยิ้มกล่าวว่า “ปล่อยฉัน คนของฉันมาถึงเมื่อไหร่ จะทำให้พวกแกต้องคุกเข่าขออภัย อยู่ก็เหมือนตายแน่นอน”

“ปล่อยเขาไป”

ฉินเฟิงส่งสัญญาณบอก

โครม

ฉีหยุนจับผู้อำนวยการถางโยนลงบนพื้นก้นกระแทกอย่างจัง ร้องออกมาอย่างน่าเวทนา

“ฉันอยากดูว่า แกจะทำให้พวกเราอยู่ก็เหมือนตายได้ยังไง” ฉินเฟิงเอามือไพล่หลัง

“คอยดูเถอะ”

ผู้อำนวยการถางเอามือลูบก้น แววตาเปล่งประกายอันเยือกเย็น

สิบนาทีผ่านไป ทั่วทั้งโรงพยาบาลก็เริ่มเกิดความโกลาหลขึ้นมา ได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารอย่างชัดเจน กลิ่นอายแห่งสงครามได้แผ่ขยายไปทั่วทุกทิศ

“เป็นกองทัพจริงๆ”

ฉินเฟิงยืนมองอยู่ด้านนอกหน้าต่างครู่หนึ่ง

กองทัพของจริง