บทที่ 295 ชดใช้เริ่มต้นที่100ล้าน

“เดี๋ยวผมจะเขียนใบสั่งยาให้ โกวตี่ฮุย100กรัม โกว๋เหว่ยปาเฉ่า100กรัม สองสิ่งนี้ต้มกับน้ำ ดื่มวันละ3เวลาก่อนอาหาร แล้วก็ เดี๋ยวกลับไปเปลี่ยนหมอนด้วย พลังหยินหนักเกินไป”

ฉินเฟิงฝังเข็มไปด้วย และพูดไปด้วย

โกวตี่ฮุยงั้นหรือ？

โกว๋เหว่ยปาเฉ่าอีก？

หลี่เลี่ยงอึ้งไป แต่ว่าเขาไม่ใช่หมอ คิดว่าในเมื่อเป็นอาการป่วยแปลกๆ การรักษาก็คงจะแปลกด้วยเหมือนกัน พอคิดแบบได้ ว่ายานี้มันแปลก คงจะต้องช่วยชีวิตเขาได้แน่

ทันใดนั้น ก็โขกหัวลงไปอีก “ขอบคุณครับหมอ”

จากนั้น ก็วิ่งหนีออกไป

ตอนนี้เขาจะต้องรีบกินยา ไม่อย่างนั้นจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้

“นี่มึง！”

จางหงเห็นว่าหลี่เลี่ยงหนีไปแล้ว ก็โมโหขึ้นมา อยากจะตามไปสั่งสอน แต่ว่าด้านข้างก็มีฉีหยุน กำลังป้องกันฝั่งนั้นอยู่ ส่งสายตาออกมา ทำให้เขาไม่กล้าขยับ

“หลินชิง ที่ผมทำแบบนี้ก็เพื่อคุณนะ ผมชอบคุณ”

จางหงยังไม่ตายใจ เดินขึ้นหน้าไป แสดงท่าทีแกล้งบอกรักอย่างจริงใจ

อยากจะลองเป็นครั้งสุดท้าย

จากนั้น ก็ไม่ต่างจากที่คิดไว้

จูหลินชิงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลืมตาโตมองจางหง เผนสายตารังเกียจออกมา “จางหง นายทำให้ฉันสะอิดสะเอียนมาก ฉันคิดว่านายจะเป็นสุภาพบุรุษ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนแบบนี้”

ไม่ใช่แค่รังเกียจ ยังแค้นอีกด้วย

ต้องรู้ว่า ย่าของเธอเป็นญาติที่สนิทที่สุดของเธอ แต่จางหงกลับปล่อยให้ย่าของเธอทนหิวมาหลายวัน

คิดจะทำให้ย่าเธอตาย

“หลินชิง”

“อย่ามาเรียกฉันว่าหลินชิง ฉันเกลียดแก”

ตอนนี้ จูหลินชิงก็เข้าใจหมดแล้ว ว่าทั้งหมดมันเป็นการเสแสร้งแกล้งแสดงขึ้นมาทั้งหมด

เพื่อเอามาจัดการกับตัวเธอ

“จูหลินชิง คุณไม่ยอมให้อภัยผมจริงๆ ใช่ไหม? ” สีหน้าของจางหงแฝงความร้ายๆ ไว้ แล้วก็สะบัดมือไปแรงๆ “คุณรู้ไหม ว่าย่าของคุณพัดอยู่ในห้องชุดSVIPนี้ นานเท่าไรแล้ว? ทั้งหมด4วัน 4วันนี้มีค่าใช้จ่ายทุกอย่าง คุณรู้ไหมว่าทั้งหมดเท่าไร เกือบจะ6สน เงิน6แสนนี้คุณต้องให้ผมวันนี้ ไม่งั้นล่ะก็ วันนี้ย่าคุณก็อย่าคิดว่าจะได้ไปไหน”

เผยไพ่ไม่ตายแล้ว

ฉินเฟิงเงยหน้าขึ้นมามอง

ก่อนขึ้นมา ก็เห็นว่าราคาห้องชุดนี้ราคาไม่เบา ที่แท้ก็ด้วยเหตุนี้

ไม่ว่าแผนการจำสำเร็จหรือไม่ แผนนี้ก็เป็นเหมือนไม้ตาย ถ้าไม่สำเร็จล่ะก็ จูหลินชิงก็จะต้องคืนเงินจำนวนมาก แต่จูหลินชิงไม่มี

ถ้าไม่มี ย่าของเธอก็จะต้องรับเคราะห์

นี่มันเป็นแผนสองต่อ

ล้วนใช้บีบบังคับจูหลินชิง

“ฉัน……”

จูหลินชิงถอยหลังสองก้าว สีหน้าซีดขาว เงิน6แสน สำหรับหญิงสาวชนบทอย่างเธอแล้ว มันมหาศาลมาก เธอเก็บออมมาได้พันเดียว ก็ใช้เวลาตั้งนาน

เงิน6แสน ไม่อยากจะคิดเลย

“หลินชิง คิดให้ดีนะ จะยอมหรือไม่ยอม? ”

ดวงตาทั้งสองของจางหง ข่มขู่จูหลินชิง เพราะถึงอย่างไรก็ถูกเปิดเผยความจริงหมดแล้ว เขาก็เลยฉีกหน้ากันเลยแล้วกัน ข่มขู่แล้วไง จูหลินชิงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

คงต้องยอม

“นี่แก！”

จูหลินชิงถอยหลังไป

“ไม่ยอมใช่ไหม？”

จางหงก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรออกไป “ผู้อำนวยการถาง ขึ้นมาหน่อย”

ไม่นาน ชายสวมเสื้อกราวสีขาว หัวล้าน พุงพลุ้ยก็เข้ามา พอเข้ามาก็มองไปจางหง “คุณชายจาง เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ? ”

“พวกเขาไม่อยากให้เงินผม”

จางหงชี้ไปยังจูหลินชิง และย่าของเธอ

“ไม่อยากให้เงินงั้นหรือครับ？”