บทที่ 304 อิ่นซิน: ลูกจ๋า แม่คิดถึงพ่อของเธอแล้ว

“ใช่แล้ว คุณชายรองคนนั้นก็เป็นคนมีความสามารถ”

อิ่นเสี้ยงสวี่ก็กล่าวอยู่ทางด้านหนึ่งว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้เหน็บแนมอิ่นซิน แต่ได้พูดตามน้ำไปแบบนี้

เป็นคนมีความสามารถ

และยังหน้าตาหล่อเหลามาก

ดูเป็นสุภาพบุรุษ

แต่จากการตรวจสอบของเธอ เขาเป็นแค่เพลย์บอยที่ทำให้นักเรียนหญิง 23 คนตั้งครรภ์ภายในปีเดียว มันต้องน่าสนุกแน่ถ้าให้อิ่นซินแต่งงานกับผู้ชายประเภทนี้

นอกจากนี้ตัวเธอเองยังคบหาอยู่กับคุณชายใหญ่ของตระกูลนั้นอีกด้วย

คุณชายใหญ่ผู้มีสิทธิ์ที่จะสืบทอดทายาท

ถึงตอนนั้นเธอก็จะอยู่เหนืออิ่นซิน ก้าวเข้าสู่ตระกูลนั้นและดูว่าจะจัดการกับอิ่นซินอย่างไร

“เป็นคนมีความสามารถก็ดี เป็นคนมีความสามารถก็ดี”

อิ่นหยวนรีบพยักหน้า

เป็นคนมีความสามารถ อย่างน้อยก็ดีกว่าฉินเฟิง ถึงอย่างไรก็ยังสามารถปกป้องตระกูลของเขาได้

เช่นเดียวกับลูกเขยแต่งเข้าบ้านอย่างฉินเฟิงที่ทำอะไรไม่ได้เลย

ในเวลานี้อิ่นซินได้เดินออกไปจากโรงแรมแล้ว จูงกั่วกั่วด้วยมือข้างหนึ่ง เดินไปตามริมแม่น้ำ สายลมโชยเอื่อย เป่าเส้นผมของเธอให้พลิ้วไหว เธอเอามือลูบแล้วนึกย้อนไป “เมื่อก่อนพ่อของเธอจะลูบผมแม่ แล้วยังแบกแม่ขึ้นหลัง”

คำพูดของเธอมีเพียงกั่วกั่วเท่านั้นที่ได้ยิน

กั่วกั่วสวมชุดกระโปรงน่ารัก ดวงตากลมโตสุกใสเบิกกว้างขึ้น เมื่อได้ยินคำพูดของอิ่นซิน เธอก็กัดนิ้วมือและพูดว่า “งั้นคุณแม่ก็ลูบผมให้หนู แบกหนูขึ้นหลังสิคะ”

อุ๊บ

อิ่นซินหัวเราะออกมา

“เด็กน้อย นี่ใช้ความเข้าใจแบบไหนกัน น่าโมโหจริงๆ”

อิ่นซินบีบจมูกกั่วกั่ว

สุดท้ายก็ไม่ได้ให้กั่วกั่วขี่หลัง

เพราะกั่วกั่วอายุเจ็ดขวบแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว เธอแบกไม่ไหวอีกต่อไป

“ฮิฮิ”

กั่วกั่วหัวเราะคิกคัก

เธอตั้งใจที่จะทำให้แม่ยิ้มมีรอยยิ้ม

“เด็กน้อย เผลอแป๊บเดียวก็โตแล้ว แต่พ่อของเธอก็ยังไม่กลับมา แต่เธอก็อย่าไปโกรธเขาล่ะ เขาจะกลับมาแน่ เธอก็ไม่ต้องไปคิดถึงเขา ความจริงเขาก็คิดถึงเธอเหมือนกัน เธอไม่ต้องคิดถึงอาหารที่เขาทำ ไม่ต้องคิดถึงผ้าห่มอันแสนอบอุ่นของเขา ไม่ต้องคิดถึงที่เขาบังลมบังฝนให้เธอ หรือทุกอย่างที่เขาทำให้เธอ”

อิ่นซินบอกกับกั่วกั่วเช่นเดียวกัน

กั่วกั่วทำหน้าทะเล้นใส่อิ่นซิน “อุ๊ยๆๆ คุณแม่คิดถึงคุณพ่อชัดๆ เลย”

“พูดจาเหลวไหล แม่เปล่าซะหน่อย”

“คุณแม่คิด”

“เปล่า”

“แม่คิด”

…

ทั้งสองพูดโต้ตอบกันไปเช่นนี้จนถึงบ้าน

แต่บนถนนเส้นนี้ได้มีคนชุดดำปรากฏตัวขึ้นหลายคนภายใต้แสงสว่างยามราตรีอย่างต่อเนื่อง ถือกริชสีดำมืดอยู่ในมือ เห็นได้ชัดว่าฉาบยาไว้ สายตารวมกันอยู่ที่ตัวอิ่นซิน

“ปลอดภัยแน่นอน ขึ้นไป”

คนชุดดำที่เป็นผู้นำออกคำสั่ง

ในกลุ่มเล็กๆ นั้นมีทั้งหมด 12 คน ล้วนกรูเข้ามาทั้งหมด

แต่ทันทีที่พุ่งออกไป ยังไม่ทันถึงถนนใหญ่ ก็พบว่าตรงหน้ามีคนใส่เสื้อคลุมสีดำปรากฏตัวขึ้นอีกมากมาย ถือดาบรบเปล่งประกายสีเงินแปลบปลาบเอาไว้ในมือ เชยตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความดุร้าย

“มีการซุ่มโจมตี ถอย”

ผู้นำคนชุดดำพูดจบก็สาวเท้าเผ่นหนีไปทันที

แต่ในเวลานี้เขาก็ได้ยินเสียงดังขึ้นที่ข้างหู “หนีตอนนี้เหรอ? สายไปแล้ว”

“สมควรตาย”

คนชุดดำแอบด่าเงียบๆ แล้วชักกริชออกมาทันที แต่กริชของเขาก็ถูกเตะกระเด็นออกไป

และเมื่อเขาล้มลงกับพื้นก็ถูกเตะอีกครั้ง

คนชุดดำกองลงไปกับพื้นทันที

ตับไตไส้พุงกระทบกระเทือน กระอักเลือดออกมาเต็มปาก

“เครื่องแต่งกายแบบนี้ดูเหมือนจะมาจากสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์”