บทที่ 307 แก๊งไม้เสา

เช้าวันถัดมา

จูหลินชิงกำลังเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก

“จะไปไหนเหรอ?”

เมื่อคืนวานฉินเฟิงอยู่กับจูหลินชิงที่นี่ในห้องที่มีพื้นที่ว่าง พอเห็นจูหลินชิงกำลังจะออกไปข้างนอกจึงถามขึ้นทันที

“ไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ฉันทำเสื้อผ้าให้พวกเขาไว้หลายชุด”

จูหลินชิงชี้ไปยังทิศทางนั้น

มีสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง

และในมือของเธอมีเสื้อผ้าหลายชุดที่เย็บด้วยตัวเอง ต้องบอกว่าสวยมากทีเดียว

“ผมจะไปกับคุณด้วย ไปสิ”

ฉินเฟิงครุ่นคิดสักพักและไม่ขัดขวางจูหลินชิง

ตอนนี้ข้างนอกกำลังยุ่งเหยิง เห็นได้ชัดว่าจูหลินชิงไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้ ยังอยากจะออกไปมอบเสื้อผ้า ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไปต้องไม่ปล่อยให้จูหลินชิง ออกไปข้างนอกแน่นอน

แต่ฉินเฟิงนั้นไม่เหมือนกัน

“อืม…ตกลง”

จูหลินชิงไม่ปฏิเสธ

จะไปคนเดียวหรือสองคนก็คือไปเหมือนกัน

ส่วนฉีหยุนก็ติดตามฉินเฟิงไปด้วย

แม้ว่าเขาจะเป็นนายพันคนหนึ่ง แต่ส่วนใหญ่แล้วจะถือว่าตัวเองเป็นองครักษ์ของฉินเฟิงเสมอ นายพลอยู่ไหน องครักษ์ก็อยู่ที่นั่น คนที่สามารถทำให้นายพันมาเป็นองครักษ์ได้

บนโลกนี้อาจมีเพียงฉินเฟิงคนเดียวเท่านั้น

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ‘สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหนึ่งสองสาม’

“ที่นี่ ทำไมถึงต้องเป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหนึ่งสองสามด้วย?” ฉินเฟิงถามขึ้นข้างๆ

“อืม...ไม่บอกคุณหรอก...”

จูหลินชิงครุ่นคิดสักครู่แล้วส่ายหน้า

แต่วินาทีถัดไปเธอก็เห็นใบหน้าที่ดุร้ายของฉินเฟิง “คุณจะบอกหรือไม่บอก? ผมจะบอกคุณให้นะ ผมสามารถกินเด็กผู้หญิงอย่างคุณห้าคนได้ในทันที หนังบางเนื้อนุ่ม”

พอทำเช่นนี้

แทนที่จะกลัวจูหลินชิงกลับเอามือปิดปากหัวเราะออกมาอย่างสดใส

พวกเธออยู่ด้วยกันมานาน

เธอรู้ว่าฉินเฟิงเป็นคนดีคนหนึ่ง

ดังนั้นไม่ว่าฉินเฟิงจะดุร้ายแค่ไหน เธอไม่มีทางกลัว

แต่ก็ยังคงพูดต่อไป “เพราะว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้สร้างขึ้นจากเงินบริจาค หนึ่งสองสาม หมายถึงสามคนนั้นต้องการให้เด็กๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจำพวกเขาได้”

“คุณเป็นหนึ่งในนั้นเหรอ?” ฉินเฟิงถาม

“โอ้ คุณเดาถูกด้วยเหรอ?”

จูหลินชิงอ้าปากค้างเล็กน้อย

“…”

ฉินเฟิงมองจูหลินชิงด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน

ก่อนหน้านี้ปิดบัง ไม่ยอมพูดเรื่องนี้ เห็นได้ชัดว่าเธอคือหนึ่งในนั้น พอเธอพูดออกมาก็เหมือนเป็นการโอ้อวด แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบโอ้อวด

เธอมักจะคิดว่าการได้ดูแลเด็ก ๆ เหล่านั้น มันออกมาหัวใจของเธอเอง ไม่ใช่เพราะว่าเด็กๆ เหล่านั้นจะต้องตอบแทนความเมตตาของเธอในอนาคต

ดังนั้นเธอไม่เคยชอบชื่อสถานแห่งนี้เลย

แต่ไหนๆ ก็พูดออกมาแล้ว เธอก็ยังพูดอีกว่า “ฉันคือ ‘คนที่สาม’”

“แล้วคนที่หนึ่งกับสองล่ะ”

ฉินเฟิงถามอีกครั้ง

“คนที่หนึ่งคือพี่สาวที่สวยน่ารักคนหนึ่ง คนที่สองคือคุณลุงท่านหนึ่ง พวกเรามาถึงแล้ว”

ในเวลานี้พวกเขาได้มาถึงข้างในแล้ว

มีเด็กบางคนกำลังเล่นเกมอยู่ข้างใน

“พี่หลินชิงมาแล้ว พี่สาวมาแล้ว”