บทที่ 315 การประณามต่างหากที่น่ากลัวที่สุด

การฆ่าคน ไม่ได้มีแต่ใช้มีดเท่านั้น

การประณามต่างหากที่น่ากลัวที่สุด

ทั่วทั้งเมืองเทียนหนานมันแทบจะเสื่อมโทรมลงทั้งหมดแล้ว มันเคยเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในหนานโจว มีอำนาจทหารที่แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ แต่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยแสงสีและสุรานารียามราตรี

ยังมีอีกไม่กี่คนที่ต้องการต่อต้าน

เป็นที่คาดกันว่าเมื่อคนของหนานเยว่มาถึงแล้ว คงอยากจะเข้าไปประจบเรียก ‘คุณพ่อ’ เพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ

หมดความเป็นคนมากขึ้นเรื่อยๆ

ฉินเฟิงส่ายหน้าแล้วสั่งการฉีหยุน “เออใช่ นายไปสืบเรื่องคนของตระกูลซือหม่าว่าเป็นใคร ฉันอยากรู้ว่าฉันกำลังต่อสู้กับใคร”

ใช่แล้ว

การต่อสู้

ตอนนี้เมืองเทียนหนานอยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายสันติภาพ นี่คืออาวุธของตระกูลซือหม่า

ส่วนอาวุธของฉินเฟิง มันมาจากฝ่ายสงครามแค่ไม่กี่คน

อ่อนแอจนน่าสงสาร

แต่การพลิกกระดานในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุด

ดังนั้นจึงบอกว่า นี่คือการต่อสู้ การต่อสู้แบบพลิกกระดานทวนลมของฉินเฟิง

การต่อสู้แบบนี้เท่านั้นถึงจะน่าสนใจ

“ครับผม”

ฉีหยุนรับคำสั่ง

“คนของตระกูลซือหม่าทุกคนน่าสนใจมาก”

ฉินเฟิงยิ้ม

ในประวัติศาสตร์ของประเทศต้าหัว ตระกูลซือหม่าได้ส่งคนที่โดดเด่นออกมาเป็นจำนวนมาก และยังได้ส่งคนที่มีความทะเยอทะยานออกไปมากเช่นกัน แต่ในยุคสมัยของเขา ดูเหมือนว่าทั้งหมดจะหลบซ่อนตัวอย่างเงียบเชียบ

ดูเหมือนว่าจะไม่เคยได้ยินเรื่องของตระกูลซือหม่ามาเป็นเวลาเกือบยี่สิบปีแล้ว

ทุกคนนึกว่าตระกูลซือหม่าตกต่ำลงแล้ว

หากคนรุ่นหลังขาดแคลน ก็จะตกต่ำลงได้อย่างง่ายดาย

ต่อให้เป็นตระกูลซือหม่าก็เถอะ การดำรงอยู่ของตระกูลโบราณแบบนี้ก็เหมือนกัน

แต่ไม่มีใครคิดว่าคนเหล่านี้จะซ่อนตัวอยู่ในทุกที่โดยไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ แต่พวกเขาเต็มใจที่จะหลบซ่อน ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าซือหม่าอี๋ ผู้นำของตระกูลซือหม่าเป็นคนแข็งแกร่งมาก

“ซือหม่าอี๋ น่าสนใจ”

ผู้นำของตระกูลซือหม่ายุคปัจจุบัน มีชื่อว่าซือหม่าอี๋

ห้าสิบแล้ว

บางทีอาจจะเอาอย่างบรรพบุรุษของเขา

เขาใช้เวลาหลายสิบปีในการลับคมดาบของเขา

แผนการนั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

แต่น่าเสียดายที่ส่วนที่สำคัญที่สุดถูกทำลายโดยฉินเฟิง บางทีก็ไม่มีใครคาดคิดว่าเทพสงครามเบอร์หนึ่งของประเทศต้าหัวจะไม่ได้เฝ้าปกป้องชายแดน แต่เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านที่อาศัยอยู่ในเมืองเจียงเฉิงซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ในสิบแปดเมือง

ยังบังเอิญทำลายแผนการที่พวกเขาวางไว้ได้

มันกลายเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่

ในความเป็นจริง แม้แต่ฉินเฟิงก็ยังนึกไม่ถึง

“โชคและความแข็งแกร่งล้วนอยู่ข้างฉัน”

ฉินเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเป็นประกายแวววาว ซือหม่าอี๋แล้วทำไม จักรพรรดิเยว่ตี้แล้วยังไง เครือข่ายเซาเทิร์นแลนด์นี้ในท้ายที่สุดเขาจะเป็นคนทำลายมัน เข้าร่วมกับประเทศต้าหัวก็มีราคาที่ต้องจ่าย

“อีกอย่าง เมืองเทียนหนานแห่งนี้ มันสมควรก่อความวุ่นวายแล้ว”

ฉินเฟิงมองไปที่ฉีหยุนอีกครั้ง “ฝ่ายสันติภาพในเมืองเทียนหนาน นอกจากตระกูลเซี่ย แก๊งพยัคฆ์เสีย ยังมีกลุ่มไหนที่ใหญ่ที่สุดอีก?”

“ตระกูลหยุน ตระกูลหยุนเป็นหนึ่งในตระกูลชั้นนำ พวกเขาแสดงออกว่าจะยอมจำนน ดังนั้นจึงมาเป็นกำลังหลักของฝ่ายสันติภาพ ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลหยุนเมื่อเร็วๆ นี้ยังได้รับสมบัติที่เพิ่งถูกขุดออกมาจากใต้ดิน ว่ากันว่ามันคือดาบแห่งโกวเจี้ยน”

ฉีหยุนนึกออกแล้ว ตนเองได้ตรวจสอบเรื่องหนึ่ง

“โกวเจี้ยนท่านนี้นั้นน่าทึ่งมาก มานะบากบั่น พัฒนาให้รุ่งเรืองขึ้นมา ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคใดๆ”

ฉินเฟิงรู้จักคนคนนี้จากในหนังสือ

เป็นบุคคลที่มีเรื่องเล่าในตำนาน

“ใช่แล้ว ท่านนี้นี่แหละ เขาไปที่ราชวงศ์ก่อนหน้านี้ แต่เพราะกษัตริย์โกวเจี้ยนของหนานเยว่มีชื่อว่าเยว่เหมือนกัน ดังนั้นตระกูลหยุนจึงเตรียมจะมอบดาบนี้ให้กับจักรพรรดิเยว่ตี้ เพื่อเป็นของกำนัลชิ้นแรกในการยอมจำนน” ฉีหยุนรายงาน

“มอบของของประเทศต้าหัวให้กับจักรพรรดิเยว่ตี้ เพื่อเป็นของกำนัลงั้นเหรอ?”

ฉินเฟิงแสยะยิ้มดูถูกเหยียดหยาม

แฝงไปด้วยพลังอาฆาต

นี่คือสิ่งของที่กษัตริย์ของประเทศต้าหัวทิ้งไว้ ส่งไปยังประเทศอื่นเป็นของกำนัล เพื่อเป็นการแสดงว่าประเทศต้าหัวยอมจำนนต่อประเทศหนานเยว่เล็กๆ นั่นแล้วหรือไม่?

น่าขันแค่ไหน

“ไปกันเถอะ เรามีธุระต้องทำ สิ่งของที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ จะเอามาแจกเล่นได้ยังไง”