บทที่ 317 ตระกูลหยุนย่อยยับ

“แรงระเบิดแปดชั้น！”

ปรมาจารย์ต้วนไม่ได้สงสัย ไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย เพราะลมปราณที่ระเบิดจากฝ่ายตรงข้าม ได้พิสูจน์ทุกอย่างแล้ว

ถ้าบอกว่าแรงระเบิดแปดชั้นเป็นก้อนหินเล็กๆก้อนหนึ่ง ถ้าอย่างนั้นฝ่ายตรงข้ามก็จะเป็นขุนเขาไท่ซาน

ไร้ขอบเขต

กว้างใหญ่ดุจท้องทะเล

ทันทีที่พวกเขาพบกัน ลมปราณของเขา ก็เป็นเศษขยะไปเรียบร้อย

ใบหน้าเหลือเพียงความตกใจ

“ไม่สิ……ทำไมถึงมีแรงระเบิดแปดชั้นของแบบนี้กัน……ทำไมถึงมีคนที่สามารถฝึกแรงระเบิดแปดชั้นสำเร็จ……”

ต้วนเผิงเทียนไม่เข้าใจ

เขามีพรสวรรค์ที่โดดเด่นในด้านการบู๊มาตั้งแต่เด็ก ใช้เวลามาทั้งชีวิต ถึงสามารถฝึก วิชาบู๊โบราณอย่างแรงระเบิดได้สำเร็จ

คิดว่า ตนเป็นอันดับหนึ่งของโลก

แต่ว่า เพราะอะไร เพราะอะไรถึงมีคน สามารถฝึกวิชาบู๊โบราณอย่างแรงระเบิด ได้สำเร็จถึงแปดชั้น

แต่ว่า แรงระเบิดแปดชั้นได้ให้โอกาสเขาได้ตะโกนอีกครั้งด้วยความงงงวย

“ไม่！”

เสียงตะโกนที่ไม่พอใจต่อโชคชะตา

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถต้านทานแรงระเบิดอันหนักหน่วง ครั้งแล้วครั้งเล่าได้

แขนของเขา ระเบิดออกมาทีละข้อ สุดท้ายทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ล้มลงกับพื้น ด้วยความไม่เข้าใจ จนถึงตายเขาก็ไม่เข้าใจ ทำไมถึงมีคนสามารถฝึกแรงระเบิดชั้นแปดได้

ไม่มีคนให้คำตอบกับเขา

และไม่มีคนบอกกับเขา ว่าคนที่เขาเผชิญหน้าอยู่ไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงเรียงนาม คนที่เขาเผชิญหน้าอยู่คือ เทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าหัว

“ตายแล้ว？”

หลังจากที่ต้วนเผิงเทียนล้มลง คนข้างๆทั้งสอง ก็ถึงกับตกตะลึง

หยุนเต๋อเย่ถึงกับอึ้ง

หยุนจื๋อก็อึ้งเช่นกัน

“นี่เป็นถึงเพื่อนสนิทของเขาเชียวนะ เป็นปรมาจารย์บู๊คนหนึ่ง ใช้เงินไปมากกว่าหนึ่งพันล้าน เพื่อให้เขาอยู่ที่นี่ เป็นตัวละครลับสุดท้ายของตระกูลเรา ตายง่ายๆแบบนี้เลยหรอ？ตายแบบนี้เนี่ยนะ？”

หยุนเต๋อเย่ก้นจ้ำเบ้ากับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ และเหงื่อผุดเต็มไปหมด

ใบหน้าที่เรียบเฉยในตอนแรกของเจ้าบ้านตระกูลหยุน ได้เปลี่ยนไปในทันที

ไพ่ตายของเขา ถูกกำจัดไปแล้ว

“อาจารย์ของฉัน อาจารย์ที่ฉันพึ่งนับถือ ตายไปทั้งๆแบบนี้เนี่ยนะ？”

และหนึ่งในนั้น คนที่มีผลกระทบมากที่สุด ก็คือหยุนจื๋อ นี่เป็นอาจารย์ที่เขาพึ่งนับนะ เขาเตรียมการเป็นอย่างดี เพื่อให้อาจารย์รับเข้าสำนัก และได้ร่ำเรียนวิชาดีๆติดตัวออกมา

อนาคต ชื่อเสียงกึกก้องไปทั่วหนานโจว

แต่ตอนนี้ อาจารย์คนนี้ของเขา ตายด้วยกระบวนท่าเดียว？

นี่มัน……

นี่มันเร็วเกินไปแล้ว……

หยุนจื๋อแทบจะร้องไห้

เพราะหยุนเต๋อเย่เป็นเจ้าบ้าน จึงรู้สึกตัว รีบคุกเข่าลงกับพื้น พลางคลุกเขาคลานเข้าไปหาฉินเฟิงด้วยน้ำตา“Mr.Xครับ ตระกูลหยุนสำนึกผิดแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ ขอให้คุณให้อภัยเถอะนะครับ ปล่อยพวกเราไปเถอะ”

ไพ่ตายไม่มีแล้ว

ทั้งตระกูลหยุน จึงเหมือนต้องล้วงของในกระเป๋าของMr.X

ถ้าเขาไม่เลือกยอมจำนน จะให้รอความตายรึไงกัน

การขอไว้ชีวิต อาจจะเป็นโอกาสเดียวก็ได้

และเขาก็เตะหยุนจื๋อหนึ่งครั้ง จนหยุนจื๋อคุกเข่าลงกับพื้น“ไอ้เด็กเวร ยังไม่รีบสำนึกผิดกับMr.Xอีก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ตระกูลหยุนของเรา จะมีเรื่องกับMr.Xได้ยังไง”

“ห๊ะ？？？”

ถึงแม้หยุนจื๋อจะไม่รู้ว่าตัวเองไปหาเรื่องMr.Xตอนไหน แต่พ่อบอกให้สำนึกผิด งั้นเขาก็ต้องสำนึกผิด

ทันใดนั้นทั้งสอง ก็ใบหน้าน้ำตานอง คุกเข่าคลานเข้าไปหาฉินเฟิง

ขอให้ฉินเฟิงให้อภัยพวกเขา

แต่ทว่า พวกเขายังไม่ทันมาถึง ฉีหยุนก็ชักดาบออกมา จ่อไปที่คอของพวกเขา ปลายดาบเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ปรากฏขึ้นบนสัมผัสของพวกเขา ทำให้พวกเขาตกใจจนตัวสั่น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

ถ้าขยับ อาจจะต้องตาย