บทที่ 320 เซี่ยงต้าหยู หนึ่งในสามผู้คุ้มกัน

จูหงเยียนรู้ดี นี่เป็นเรื่องที่ตัวเองก่อไว้ครั้งก่อน

ในเมืองเทียนหนาน ฝ่ายสงครามเดิมทีมีประชากรเบาบางอยู่แล้ว ฝ่ายที่อ่อนแอ มีไม่กี่คน ประเด็นคือพวกเขาทีตระกูลจูคอยสนับสนุน ก่อนหน้านี้ฝ่ายปรองดองไม่ได้ต่อกรกับพวกเขา เพราะพวกเขาไม่มีค่า

ใช่แล้ว

ไม่มีค่า

ตระกูลจูแค่ตระกูลเดียว ไม่มีค่าพอให้ฝ่ายปรองดองในเมืองเทียนหนานระดมพลมาเยอะแยะ

แต่ว่า นับตั้งแต่ที่จูหงเยียน เลือกMr.Xมาเป็นผู้นำฝ่ายสงครามเหมือนกำลังล้อเล่นอย่างไม่ตั้งใจ หลังจากนั้นมา ไม่มีใครนึกถึงว่า เรื่องจะเลยเถิดมาถึงขนาดนี้

ไม่ จูหงเยียนไม่รู้สึกเสียใจ

คนของตระกูลจู อารมณ์รุนแรงอยู่แล้ว

เมื่อเทียบกับการขายหน้าเอาผ้ารอด สู้ปล่อยมือแล้วลองดูสักตั้งดีกว่า

พวกเขาต่อกรไม่ได้ กับกองทัพหลายแสนคนของหนานเยว่ ที่มากันอย่างเนืองแน่น แต่พวกเขาสามารถต่อกรกับฝ่ายสงครามที่ดูเหมือนจะใหญ่โต ใช้อำนาจที่มีเหลืออยู่น้อยนิด

“พี่สาวคะ Mr.Xคนนั้นจะมาช่วยตระกูลจูของเราใช่ไหมคะ？”

ด้านหลัง ยังมีน้องสาวอีกคนหนึ่ง อายุประมาณเจ็ดถึงแปดขวบ เปียผมแกะ เธอถามด้วยเสียงเบา

“ไม่หรอก”

จูหงเยียนลูบหัวของเด็กหญิงคนนั้น

จากนั้น ก็พูดกับผู้คนที่อยู่รอบๆ สายตามีแววความเฉียบขาด“ทุกท่านคะ ฉันกับMr.Xเคยพบกันแค่หนึ่งครั้ง กระทั่งฉันยังไม่รู้ชื่อแซ่ของเขา หรือหน้าตาที่แท้จริงของเขา หรือเขาอาจจะยังโกรธเกลียด ที่ฉันดึงเขาเข้ามาอยู่ในฝ่ายสงครามที่ว่า ดังนั้น วันนี้Mr.Xมีความเป็นไปได้อย่างมากว่าจะไม่มา”

“ถ้ากลัวล่ะก็ ไปได้เลยนะคะ เราจะไม่ฉุดรั้ง”

จูหงเยียนเปิดทางออก

ฮัวจิ่วหลิงพยักหน้า

ผู้คุ้มกันจำนวนมาก เปิดทางให้หนึ่งแถว เป็นทางออกไป

แต่ทว่า ไม่มีใครออกไป

ทุกคนมองไปที่จูหงเยียน มีคนคนหนึ่ง หัวเราะสองครั้ง“ตอนที่ผมอายุเจ็ดขวบ ไม่มีข้าวกิน ได้เจ้าบ้านเก็บมาเลี้ยง จนโตเป็นผู้ใหญ่ มาตอนนี้จะเอาตัวรอดไปคนเดียวได้ยังไง ฉันไม่ใช่คนเนรคุณแบบนั้น”

“หนีไปแล้วยังไงต่อ ให้ไปยอมจำนนต่อหนานเยว่งั้นหรอ？ผมติดตามเฝ้าอยู่ที่นี่กับเจ้าบ้านมาตลอด ตอนนี้ก็ยี่สิบปีมาแล้ว ให้ผมไปยอมจำนนต่อหนานเยว่ ผมยอมตายดีกว่า”

“ผมแก่แล้ว ให้ผมไปสู้เพื่อต้าหัวอีกครั้งเถอะครับ”

“ถึงผมจะอายุน้อย แต่ว่า เกิดก็เป็นคนของต้าหัว ตายไปวิญญาณก็เป็นของต้าหัว สู้ไปเลยครับ

เสียงกู่ร้องลอดออกมา

ฝูงชนเกิดโทสะ

ซึ่งหนึ่งในนั้นมีผู้คุ้มกันของตระกูลจูด้วย และมีสหายพ่อของจูหงเยียนด้วย และมีทหารผ่านศึกที่สู้เพื่อต้าหัว แต่ละคนใบหน้าอ่อนเยาว์ แต่ดวงตากลับยึดมั่น

นี่คือคนของตระกูลจู

นี่เป็นคนของต้าหัว

พวกเขาประจำการอยู่ที่ชายแดนมาหลายชั่วอายุคน ภักดีต่อดวงวิญญาณของต้าหัว ปกป้องธงของต้าหัว

“งั้นก็ดี ฟังคำสั่งนะ ตอนนี้ให้เตรียมตัวรบ”

จูหวงเยียนกวาดตามอง แล้วกล่าวว่า

“ครับ”

คนในตระกูลจูทั้งหมดรับคำสั่ง

และฮัวจิ่วหลิงที่นั่งอยู่ข้างๆ นัยน์ตามีความชื่นชม ถึงแม้ตอนนี้เธอจะเป็นเจ้าบ้านของตระกูลจู น่าเกรงขามหนักแน่น แต่สุดท้ายก็เป็นคนนอก ยิ่งไปกว่านั้นเธอสู้รบไม่เป็น ในทางกลับกันจูหงเยียน เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ได้รับการเลี้ยงดูมาจากพ่อตั้งแต่เด็ก

ผ่านมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ที่ผู้หญิงไม่ได้ด้อยกว่าผู้ชาย

“หยุ่นชาง หงเยียนโตแล้ว”ฮัวจิ่วหลิงพูดเบาๆ

และในเวลานี้เอง ด้านนอกประตูก็มีเสียงชั่วร้ายดังขึ้นมา“ตระกูลจู เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ผมได้รับคำสั่งมาจากตระกูลเซี่ยงของเรา มาจับจูหงเยียน เพื่อตามหาMr.X หวังว่าตระกูลจูของพวกคุณ จะให้ความร่วมมือแค่โดยดี ไม่อย่างนั้น……”

เมื่อสิ้นเสียง

ก็มีเสียงดังปึ้ง

ประตูบานนั้น ถูกเปิดออกอย่างแรง มีร่างสูงสองเมตร รูปร่างใหญ่โต หมัดขนาดใหญ่ ราวกับถุงทรายยังไงอย่างงั้น ชายหัวโล้นที่เต็มไปด้วยความหยาบกร้านเดินเข้ามา

“ไม่อย่างนั้น จะฆ่าอย่างไร้ปรานี！”

คำพูดประโยคนี้ มีรังสีอำมหิตคุกรุ่นอยู่ในนี้