บทที่ 322 ‘เจี่ยหยี่ปิ่งติง’ ตายแล้ว

“นายหญิงครับ กำลังเสริมที่เราไปเรียกมา ไม่มีใครมาเลยครับ”

เวลานี้เอง มีผู้หญิงคนหนึ่งของตระกูลจู เต็มไปด้วยบาดแผล พูดกับหญิงสาวที่ชื่อจูหลิงหลิง แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดขึ้นมาว่า“ครอบครัวของสามีฉัน ก็ไม่กลับมาเหมือนกัน ไม่เพียงแต่ไม่กลับมา เขายังบอกกับฉันว่า พวกเขาได้เข้าร่วมกับฝ่ายปรองดองแล้ว”

เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย เธอกัดฟันจนฟันแทบแตกหัก

นั่นเป็นสามีของเธอ

แต่ตอนนี้กลับมาบอกเธอว่า พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่กลับมา อีกทั้งยังจะเข้าร่วมกับฝ่ายปรองดอง

จะไมให้เธอกัดฟันด้วยความโกรธแค้นได้อย่างไร

“หลิงหลิง ฉันบอกเธอตั้งแต่เนิ่นๆแล้วว่า การเลือกสามีไม่ควรเลือกคนที่ผิวขาวเนื้อเนียน หน้าตาหล่อเหลา ก็ได้แต่หน้าดูดีไปเท่านั้นแหละ จากนี้ไป เธอต้องขยี้ตาให้ตาสว่าง อย่าหา ผู้ชายแบบนี้ เทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าหัว ใช่แล้ว จะต้องเป็นผู้ชายแบบนั้น”

จูหงเยียนค่อยๆพ่นลมหายใจออกมา แล้วพาดบ่าของจูหลิงหลิง

“ได้ค่ะ จากนี้ไป ฉันจะหาผู้ชายแบบนั้น”

แววตาของจูหลิงหลิงเผยให้เห็นความยึดมั่น

เธอแต่งงานผิดคนแล้ว

แต่เธอยังมีโอกาส เธอยังเด็ก เธอยังสามารถหาแฟนหนุ่มได้ เธอรู้ดีว่า เธอไม่มีทางหาผู้ชายที่เป็นเหมือนเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าหัวอย่างนั้นได้ แต่เธอไม่ถือสาที่จะวางคนผู้นั้นแบบนั้นเป็นผู้ชายในฝัน

มีผู้นั้นเป็นเป้าหมาย

เพียงแต่ว่า ฉินเฟิง“แค้กๆ！”

พูดๆกันอยู่ ทำไมถึงพูดถึงเขาได้ล่ะ

“คุณไอทำไม”

จูหงเยียนคิดว่าฉินเฟิงคิดว่าเธอพูดอะไรผิดไป จึงถลึงตาใส่เขาเป็นการใหญ่

เทพสงครามผู้นั้นเป็นผู้ชายในฝันของเธอเชียวนะ

จะให้คนอื่นหนามเหยียดได้อย่างไร

“ไม่มีอะไร”

ฉินเฟิงส่ายหัวไปมา

แต่จูหงเยียนเธอนั่งลงกับพื้น แล้วค่อยๆพูดออกมาว่า“ไม่มีกำลังเสริมมา ก็จะไม่มีกำลังเสริม ครั้งนี้ เราคงต้องตกอยู่ในอันตรายแล้ว ถึงพวกเขาจะมาอย่างไร ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”

“จริงด้วย”

จูหลิงหลิงและคนอื่นๆถอนหายใจ

แต่ทว่า สายตาของฮัวจิ่วหลิงกลับตึงเครียด เธอกล่าวว่า“ยังไม่จบหรอก จากที่แม่รู้มา ครั้งนี้ คนที่ตระกูลเซี่ยงส่งมา นี่ไม่ใช่กำลังหลัก แต่เป็นคนที่ชื่อ‘ติง’หนึ่งในเจี่ยหยี่ปิ่งติง”

“หมอนั่นหรอคะ？”

จูหงเยียนรู้สึกตกใจ

“เจี๋ยเจี๋ย ที่แท้ยังมีคนรู้จักฉัน……”

ในเวลานี้เอง ณ ที่มืดในลานบ้าน มีเสียงหัวเราะลึกลับดังลอดออกมา จากนั้นก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมา ใบหน้าซูบผอม ราวกับเหลือแค่กระดูกยังไงอย่างงั้น ผมยาว นัยน์ตาชั่วร้าย ห้อยต่างหูใหญ่สองห่วง ในมือ และเท้ายังมีโซ่ตรวนอันหนึ่ง เหมือนเขาเป็นนักโทษที่ถูกจองจำ

อาจจะเป็นเพราะถูกขังมาเนิ่นนานก็เป็นได้

จึงทำให้มีความรู้สึก ชั่วร้ายอย่างอธิบายไม่ถูก

รู้สึกขนลุกขนพอง

“แดด ดีจริงๆ ฉันถูกตระกูลเซี่ยงขังมาสามสิบปีแล้ว สามสิบปีเต็มๆ”

‘ติง’คนนี้ อาบแดดภายใต้แสงอาทิตย์ ใบหน้ามีรอยยิ้มบ้าคลั่ง

“เป็นไปตามคาดไอ้หมอนี่ ฉันเคยได้ยินตอนที่ฉันยังเด็ก ว่าเคยมีใครคนหนึ่ง ฆ่าผู้คนมาสิบสองหมู่บ้าน สองมือเต็มไปด้วยเลือด เขาเป็นอาชญากรระดับSSของต้าหัว เงินรางวัลนำจับกว่าหนึ่งหมื่นล้าน แต่หลังจากนั้น ก็หายตัวไป ที่แท้ ก็ไม่ได้ถูกทางการจับตัวไป แต่ถูกตระกูลเซี่ยงจับตัวไปขังนี่เอง”

จูหงเยียนเอามือปิดปาก

เธอเคยได้ยินมาว่า เขามีชื่อเสียงโหดเหี้ยมอำมหิต

คิดไม่ถึงว่า ตอนนี้พบตัวจริงเสียงจริงแล้ว

“ตระกูลเซี่ยงน่ารังเกียจและไร้ยางอาย ในตอนที่ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส ใช้วิธีการจับฉัน ด้วยตัวยาบางอย่าง หลังจากนั้น ก็ใช้ของอย่างอื่น ขังฉันอยู่ที่ห้องใต้ดิน กักขังฉันไว้ในความมืดเป็นเวลากว่าสามสิบปี ถึงปล่อยฉันออกมา”

‘ติง’พูดอย่างบ้าคลั่ง

“งั้นคุณก็ไปตามล้างแค้นตระกูลจูสิ”จูหงเยียนกล่าว

“ตระกูลจู ฉันจะไปตามล้างแค้นมันแน่ ฉันจะแก้แค้นทีละคน แต่วันนี้ฉันได้รับอิสระ พวกแกจะเป็นคนที่ฉันฆ่าเป็นคนแรก ฉันจะใช้เลือกของพวกแก เพื่อเซ่นไหว้การเกิดใหม่ของฉัน”

‘ติง’รู้สึกดีใจมาก ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

ในที่สุดเขาก็ได้รับอิสระ

ในที่สุดก็สามารถฆ่าคนแล้ว

รอมาสามสิบปี

ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสกับเลือดสดๆ

“คนบ้า พวกเธอรีบหนีไปเร็วเข้า”

จูหงเยียนขวางอยู่ตรงหน้า ให้เหล่าน้องสาวรีบหนีไป

นี่แตกต่างจากก่อนหน้านี้

อยู่ต่อไปก็ไร้ความหมาย

คนผู้นี้เป็นคนบ้า

“อยากหนี？วันนี้มีฉันอยู่ที่นี่ พวกแกก็ไม่ไหนไม่ได้”

‘ติง’พูดอย่างตื่นเต้น หลังจากนั้นก็เขย่งเท้า ใช้ความเร็วที่รวดเร็วที่สุด พุ่งเข้าไปหาจูหงเยียน ท่ามกลางผู้คนเหล่านี้ จูหงเยียนสวยที่สุด ได้ฆ่าผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ ทำให้เขารู้สึกประสบความสำเร็จ

ติ๊ง

ติ๊ง