บทที่ 327 เจี่ยซิว: “เหอะๆ ฉันเป็นคนดี”

ในใจของกู่จิ่งซานคิดอยู่ตลอด แต่ว่าภายนอกพยายามทำดีมาก

พูดขอโทษอย่างไม่หยุดหย่อน

ถึงอย่างไร คนนี้ก็เป็นคนที่มีบุญคุณช่วยเหลือลูกชายของตัวเองไว้

เรื่องนั้นมีคนรู้เรื่องไม่น้อยเลย ถ้าหากพูดจาหยาบคายใส่คนเขาจริงๆ งั้นชื่อเสียงของเขาก็ถูกทำลายหมดแล้ว

ภายนอกพยายามทำดี

“ไม่เป็นไร”

ฉินเฟิงโบกใบปลิวไปมาในมือ พูดกล่าว : “ยังมีธุระอีกไหม？ไม่มีนะ คุณก็ไปได้แล้ว”

“……”

กู่จิ่งซานท่าทางแข็งทื่อ

นี่ยังไล่เขาอีก？

ไล่เขาซึ่งเป็นเจ้าพ่อจิวเวอร์รี่ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเทียนหนาน

จริงจัง？

ปกติมีใครบ้างที่พูดคุยกับเขา แล้วไม่ระมัดระวัง ไม่มีสีหน้าที่เกรงกลัว อีกอย่างล้วนแต่คิดอยากจะประจบเขาทั้งนั้น แต่ว่าเผชิญหน้ากับไอ้หมอนี่ ตอนนี้จู่ๆก็ไล่เขาไป？

ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี

“งั้นพ่อหนุ่ม ฉันไปก่อนนะ”

กู่จิ่งซานหันหลัง ทันใดนั้น ใบหน้ามืดมน ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีจริงๆ

ถ้าหากไม่ใช่เพราะเรื่องในตอนแรกนั้น มีคนรู้เยอะแยะ

เขาคงจะสั่งสอนไอ้หมอนี่สักหน่อยแล้ว

หลังจากที่ขึ้นรถแล้ว รถลิมูซีน ลินคอล์น สเตรทช์คนนี้สตาร์ทแล้ว ด้านหลัง กู่หยงหยงพูด : “พ่อ คนแบบนั้นเหรอ？ช่วยน้องชายหนูไว้？คงไม่ได้เข้าใจอะไรกันผิดพลาดหรอกนะ หนูได้ยินมาว่าวันนั้น ยังมีนักศึกษาปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยการแพทย์อยู่ด้วยอีกคน ใช่คนนั้นช่วยเอาไว้หรือเปล่า แล้วถูกไอ้หมอนี่เอาผลประโยชน์ไป？”

“ก็อาจจะใช่นะ”

กู่จิ่งซานตอบกลับอย่างคลุมเครือ

เขารู้ว่าไม่ใช่ ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ยอดเยี่ยมทางธุรกิจ ครั้งก่อนเขารู้ว่าฉินเฟิงเป็นคนช่วยเหลือลูกชายของเขาจริงๆ

แต่เขายอมที่จะว่าไม่ใช่

ยินยอมว่าเป็นนักศึกษาปริญญาโทคนนั้นที่ช่วยเหลือลูกชายของเขา

“หนูก็ว่าแล้ว เจี่ยซิวเป็นคนดี จริงสิ เขาอยากจะมาเยี่ยมครอบครัวของเรา ไม่รู้ว่าได้ไหมคะ？” กู่หยงหยงพูดอย่างค่อนข้างออดอ้อน

“เขา？”

กู่จิ่งซานนึกถึงเจี่ยซิวนั่นแล้ว ก็คือนักศึกษาปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยการแพทย์นั่นในครั้งก่อน

ทันใดนั้น ก็เกิดความคิดอย่างหนึ่งขึ้นมาในสมองแล้ว

“ได้”

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

กู่หยงหยงสีหน้าค่อนข้างดีใจ คนที่ช่วยน้องชายของตัวเอง ต้องเป็นเจี่ยซิวแน่ นั่นเป็นนักศึกษาปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยการแพทย์นะ จะเป็นคนที่สวมใส่ชุดจนๆเหม็นเน่าคนนี้ได้ยังไงกัน จู่ๆยังมาแจใบปลิวอีกด้วย

จะต้องเป็นเพราะโชคดีแน่ เจี่ยซิวเพิ่งช่วยไว้ได้ แล้วเขาก็มาแล้ว

คนต่ำทรามแบบนี้

ถุย

บนท้องถนน ฉีหยุนเข้าใกล้ฉินเฟิง พูดว่า : “คุณ พวกสองสามคนนั่น เหมือนว่าไม่ยอม？โดยเฉพาะกู่จิ่งซานนั่น จะให้ผมลงมือจัดการสั่งสอนพวกเขาเลยไหม？”

ด้วยความสามารถของฉีหยุน สามารถทำลายตระกูลกู่โดยไม่รู้ตัวได้เลย

ไม่เหลือร่องรอยไว้เลย

“ไม่จำเป็น”

ฉินเฟิงส่ายหน้าแล้ว

คนต่ำต้อยแบบนี้ ไม่คุณควรให้พวกเขาลงมือ

หลังจากที่รอถึงตอนเที่ยง จูหลินชิงไปทำของอร่อยๆแล้วจริงๆ ทั้งสามคนทานกันที่บ้านของจูหลินชิง แต่ว่า กินๆอยู่นั้น ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามาแล้ว

“จุ๊ๆๆ หลานสาว ทำอะไรเนี่ย หอมจัง”

ผู้ชายคนหนึ่งที่เดินค่อนข้างนักเลงเข้ามาแล้ว หลังจากที่มองดูกับข้าวบนโต๊ะอาหารแล้ว พูดพร้อมถูๆมือว่า : “กุ้งนึ่ง ซี่โครงหมูตุ๋น แล้วก็ยำเนื้อขาว หลานสาว แกทำได้ดีมากเลย หรือว่ารู้ว่าวันนี้จะมีเรื่องเซอร์ไพรส์งั้นเหรอ？ทำขึ้นมาโดยเฉพาะ？เมื่อเขาเดินเข้ามา ก็หย่อนก้นลงนั่ง ทานอาหารแล้ว”

ราวกับว่ามองไม่เห็นฉินเฟิงและฉีหยุนเลยยังไงอย่างนั้น

ต่างคนต่างกินของตัวเอง

“อาชายรอง”

จูหลินชิงมองไปยังผู้ชายคนนี้ นัยน์ตาค่อนข้างซับซ้อน

คืออาชายรองของเธอ จูหงเลี่ยง

เป็นคนที่ทำอะไรไม่จริงจังอย่างมาก

“ทำไม แกก็นั่งกินด้วยกันสิ ในเมืองเทียนหนาน พ่อแม่แกไม่อยู่แล้ว มีเพียงแค่ย่าของแกที่อยู่ แต่ย่าก็ป่วยหนักนอนติดเตียง ฉันก็แกเป็นญาติเพียงคนเดียวแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่ได้ดูแลแกให้ดีๆ เป็นความผิดของฉันเอง ต่อไปจะไม่ทำแล้ว”

จูหงเลี่ยงหงายไพ่ความอ่อนโยนแล้ว

ท่าทางยอมรับผิด

：

：