ตอนที่ 328
บทที่ 329 หวางจื่อหาวถูกทำให้ทุพพลภาพ
October 28, 2026
“จองหอง！”
หวางจื่อหาวมีใบหน้าโมโห
คนๆนี้จองหองเกินไปแล้ว
“บุกเข้าไป！”
ทันใดนั้น มืออันธพาลกว่าร้อยคน ล้อมเข้าไปอย่างเบียดเสียดแล้ว
มองดูแล้ว ทำให้คนตกใจมาก
“ทำยังไงดี？ทำยังไงดี？”
จูหลินชิงหลบอยู่ด้านหลังฉินเฟิงแล้ว เหมือนกระต่ายน้อยสีขาวยังไงอย่างนั้น ค่อนข้างน่าสงสาร
“จะชกต่อยยังไง ผมต่อสู้ไม่เป็นนะ ให้คุณออกไปสู้”
ฉินเฟิงหันหน้า ขู่ครู่หนึ่ง
“ห๊ะ……ฉันก็ชกต่อยไม่เป็นนะ？”
จูหลินชิงอึ้งไปแล้ว เธอชกต่อยไม่เป็นจริงๆ
“ผมเป็น”
ฉีหยุนลุกขึ้นยืนออกมาแล้ว
“คนที่โหดๆนั่น ก็ออกมาแล้ว”
จูหลินชิงตกใจจนถอยเว้นระยะออกไปแล้ว
ตั้งแต่ที่เคยเห็นฉีหยุนชกต่อยคน เมื่อเทียบกับพวกมืออันธพาลพวกนี้ เธอก็ยิ่งจะกลัวฉีหยุนแล้ว
“ผม……”
ในใจของฉีหยุนไม่สบายใจมาก
ไม่สบายใจมากๆ
โคตรไม่สบายใจเลย
แต่จะเอาความโกรธไปลงที่จูหลินชิงไม่ได้ สุดท้ายก็เบี่ยงสายตาไปมองที่พวกอันธพาลเหล่านี้แล้ว เหมือนสัตว์ร้ายกินคนเลยยังไงอย่างนั้น สายตา กวาดมองคนเหล่านี้แล้ว คนเหล่านั้นก็หยุดทันที
ถูกพลังเสียงอันน่าทึ่ง ตกใจจนขนลุก ไม่กล้าขยับแล้ว
“มาต่อยฉันสิ เร็วเข้า”
ฉีหยุนผายมือออกไปยังหนึ่งคนในกลุ่มนั้น
แต่คนๆนั้น กลับถูกขู่ให้กลัวเลยทันที เป็นอัมพาตอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว : “ฉัน……ฉัน……ฉันผิดไปแล้ว……ผิดไปแล้วจริงๆ……พี่ชายให้อภัยฉันเถอะ……ให้อภัยฉันเถอะ……”
พูดแล้ว ภายใต้สายตาของผู้คน เขาฉี่รดใส่กางเกงแล้ว ฉี่ไปพลางเดินไปพลาง
เห็นได้ชัดว่าถูกขู่ให้กลัวแล้ว
“กูเป็นเสือไง ต่อยกูสิ”
ฉีหยุนไม่สบายใจ เดินเข้าไปแล้ว คว้าปกคอเสื้อของเขาไว้
หมายความว่าไง
หน้าตาของเขาดูโหดร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ กั่วกั่วและเสี่ยวหยูต่างก็บอกว่าเขาน่ารักมาก ทำไมคนพวกนี้ กลัวเขาขนาดนั้น
“แม่งเอ้ย”
หลังจากนั้น ร้องโอดครวญ ผู้ชายคนนั้น ตกใจจนสลบไปแล้ว
“กู！”
ฉีหยุนโมโหขึ้นมาทันที
ตัวเองหน้าตาโหดเหี้ยมขนาดนั้น？
และตามมาด้วย ฉีหยุนโมโหแล้ว เจตนาฆ่าที่นำมาจากในสนามรบ ก็ยิ่งแพร่กระจายออกมาแล้ว ทำให้คนเห็น เหมือนสัตว์ร้ายดึกดำบรรพ์ที่ยังดำรงอยู่เลย คนจำนวนมากล้วนแต่ถอยหลังลงไปหนึ่งก้าวแล้ว
และจูหลินชิง ถึงขั้นแทบจะเกาะติดอยู่บนตัวฉินเฟิงแล้ว
ตัวสั่นแล้ว
และเห็นฉากๆที่ฉีหยุนยิ่งเกิดความโมโหมากขึ้นแล้ว จับมืออันธพาลคนหนึ่งขึ้นมาเลย พูดคำรามว่า ： “ฉันถามแกนะ ฉันอ่อนโยนมากใช่ไหม？บอกฉันมา เดี๋ยวนี้！”
หลังจากนั้น
“ห้ะ!”
ถูกขู่ในตกใจกลัวจนสลบไปแล้วอีกคน
“เศษสวะ”
ฉีหยุนโยนคนๆนี้ทิ้งไปแล้ว แล้วก็มองไปยังคนอื่นๆ
“แม่งเอ้ย！”
ทันใดนั้น ในกลุ่มคนก็มีเสียงกรีดร้องขึ้นมาแล้ว หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มวิ่งหนี！
ล้วนแต่พยายามที่จะวิ่งไปข้างนอกทั้งนั้น
ไม่เช่นนั้น ชีวิตไม่ปลอดภัยแล้ว
“พวกแกหมายความว่าไง ฉันดุร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ ทั้งๆที่ฉันอ่อนโยนมากขนาดนี้ กั่วกั่วและเสี่ยวหยูต่างก็บอกแบบนี้”
ฉีหยุนโมโหแล้ว
บุกเข้าไป ต่อยคนละหมัด
ปรากฏเจตนาฆ่าออกมาแล้วตอนนี้
“ฉัน……กลัว……”
จูหลินชิงเห็นภาพฉากนี้แล้ว ตกใจจนขาอ่อนแรงแล้ว อาศัยการประคองจากฉินเฟิง ถึงทรงตัวได้
ฉินเฟิงแตะที่หน้าผากของจูหลินชิงครู่หนึ่ง ตามด้วยพูดว่า ： “เรียบร้อยแล้ว”
“เอ๋ เหมือนว่าฉันไม่ได้กลัวขนาดนั้นแล้ว”
จูหลินชิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ขยับอีกครั้ง พบว่าขาของตัวเองไม่ได้อ่อนแรงแล้ว
“ทำไม คุณแตะที่หน้าผากของฉัน ฉันก็ไม่กลัวแล้วล่ะ？” จูหลินชิงพูดถามอย่างไม่เข้าใจ
“เพราะว่า เจตนาฆ่าของผมได้กดเขาไว้แล้ว” ฉินเฟิงพูดอธิบาย
：