บทที่ 340 แผนการเริ่มแล้ว（6）

เมืองเทียนหนาน

ร้านบะหมี่แห่งหนึ่ง

“บะหมี่เนื้อหนึ่งถ้วยครับ พวกเธอกินอะไร?”

ฉินเฟิงถามอีกสองคน

อีกสองคนนั้นก็คือจูหลินชิงและซูมู่

“ฉันเอาบะหมี่ไข่น้ำ ฉันเอาจาจังเมียน”

จูหลินชิงและซูมู่สองคน สั่งบะหมี่คนละถ้วย

จากนั้น ทั้งสามถึงนั่งลง ซูมู่ไม่มีท่าทางตัวสั่นน่าสงสารที่กอดจูหลินชิงอยู่ตลอดอย่างเมื่อคืนแล้ว แต่เป็นสวมเชิ้ตสีขาว มัดผมขึ้น ทำให้ดูเรียบง่าย แข็งกร้าว

ยังไงซะ เธอก็บอกแล้ว ว่าเธอเป็นลูกน้องของ Mr.X สาวงามจิ้งจอกเงิน

“ทั้งสามท่าน บะหมี่มาแล้วครับ”

ไม่นาน เจ้าของร้านก็นำบะหมี่มาเสิร์ฟด้วยตัวเอง

“ใต้เท้าคะ ต่อไปพวกเราจะทำยังไงต่อคะ?”

ซูมู่ถามฉินเฟิง แต่คำว่า ‘ใต้เท้า’ พูดเสียงเบาอย่างมาก ยังไงซะตอนนี้ตัวตนของฉินเฟิงยังไม่ถูกเปิดเผย เธอก็เหมือนกับเพื่อนธรรมดาที่สอบถามกัน

แต่ว่าจูหลินชิงก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

ซูมู่เป็นผู้หญิงแกร่ง ภายในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ส่วนมากล้วนเชื่อฟังเธอกันทั้งนั้น น้อยมากที่เธอจะเสนอตัวสอบถามผู้อื่น

ยิ่งเหมือนกับตอนนี้ที่ดูไร้ความคิด ถามว่าจะทำยังไงต่อไป พบเห็นได้น้อยมาก

“คือ….”

จูหลินชิงกำลังอยากจะทำอะไรบางอย่าง

“กินบะหมี่!”

จู่ๆฉินเฟิงก็เปลี่ยนเป็นท่าทางดุดัน

“หา….โอเค…”

จูหลินชิงตกใจ รีบยกบะหมี่ของตัวเองขึ้น แล้วเริ่มกิน

“ต่อไป เมืองเทียนหนานก็มอบหมายให้เธอละ เธอดูแลภายใน จูหงเยียนดูแลฝ่ายกำลัง ฉันส่งฉีหยุนไปแล้ว ฉันต้องการกองทัพทหารกองหนึ่งอย่างเร่งด่วน กองทัพที่มองดูแล้วเก่งกาจมาก แต่ความจริงแล้วอ่อนแอมาก แค่นั้นก็พอแล้ว”

“ค่ะ”

ซูมู่ตอบ

ความจริงแล้ว เธอไม่รู้ว่าหมายความว่ายังไง แต่เธอก็ไม่ได้ถามมาก เธอเองก็ไม่ใช่ผู้ที่จะไปทำสงคราม ให้เธอดูแลธุรกิจ การเมืองอะไรพวกนี้ เธอสามารถทำได้อย่างสบาย

แต่ถ้าพูดถึงการต่อสู้ เธอร้อยคน ก็สู้จูหงเยียนไม่ได้

ขณะเดียวกัน ในเรื่องอย่างอื่น จูหงเยียนร้อยคนก็สู้เธอไม่ได้เช่นกัน

“พวกนายได้ข่าวหรือยัง Mr.Xแสดงความสามารถ ฆ่าคนของตระกูลเซี่ยง ทำเอาคนของทางหนานเยว่โมโหอย่างมาก ในเช้าวันนี้ ส่งทหารมาหนึ่งแสนนาย ทหารหนึ่งแสนนายเลยนะ”

คนๆนั้นพูดได้ดูน่าตกใจมาก

ความจริงแล้ว เขาพูดถูก สำหรับคนทั่วไปแล้ว ทหารหนึ่งแสนนาย นี่เป็นจำนวนที่น่ากลัวอย่างมากแล้ว

ทั่วเมืองเทียนหนาน สามารถรวบรวมทหารได้สองหมื่นนาย ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

“อะไรนะ ทหารหนึ่งแสนนาย!”

คนรอบข้างฟังแล้วต่างก็ตกใจ รีบถามว่า “ทหารหนึ่งแสนนายพวกนี้ มาทำอะไร? โจมตีเมือง?”

“ไม่ ไม่ใช่ นำทัพมาโดยฝูหยูใต้เท้าฝูง เขานะ เป็นถึงพ่อตาของจักรพรรดิเยว่ตี้แห่งประเทศหนานเยว่เชียวนะ คนหนานเยว่ต่างก็เรียกเขาว่าใต้เท้าพระสัสสุระ คนท่านนี้มา เพื่อมาขอให้สงบศึกกัน”

เมื่อคนๆนั้นพูด คนรอบข้างต่างก็สบายใจขึ้น

“มาขอสงบศึกก็ดี”

หนึ่งในนั้นมีชายคนหนึ่งสบายใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

แต่ว่า มีคนมองเขา ด่าว่า “นายหมายความว่าไง อะไรเรียกว่ามาขอสงบศึกก็ดี? หรือว่านาย อยากจะยอมแพ้? ยอมเป็นหมาของคนหนานเยว่นั่น?”

“ไม่เป็นแล้วทำยังไง ทหารหนึ่งแสนนายบุกมาแล้ว”

“พวกเรายังมี Mr.X”

“เหอะ”

ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มเยาะ “Mr.X คนเดียว สามารถต้านทานทหารหนึ่งแสนนายได้มั้ย ในใจพวกนาย ไม่รู้หรือยังไง? หรือว่า พวกนายยังฝันหวานถึงความไม่เป็นจริงว่าเมืองเทียนหนานจะชนะอยู่อีก ตื่นซะเถอะ ตอนนี้พวกเขามีทางให้เรายอม ก็ลงซะเถอะ อย่าให้หน้าแล้วไม่เอา ไม่อย่างนั้นทหารหนึ่งแสนนาย ไม่มีคนสามารถขวางได้”

“นาย!”

มีคนไม่น้อยถลึงตาใส่เขา

“ทำไม อยากต่อยฉัน? เดิมทีก็จริงอยู่แล้ว เมืองเทียนหนาน เป็นพื้นที่ของคนหนานเยว่ ฝ่ายศัตรูหลัก ถือเป็นอะไรกัน” ชายหนุ่มคนนี้พูดเยาะเย้ยอีกคำ

“นายมากเกินไปแล้ว”