บทที่ 343 ฝูหยูติดกับ — เทพศึกมังกรหวนคืน

เทพสงคราม！

เมื่อตัวตนนี้ปรากฏ คำบ่นไม่พอใจต่างๆก่อนหน้านี้ ต่างก็หายไปจนหมด

ไม่มีใครกล้ามี และก็ไม่สามารถมีด้วย

คนท่านนี้ ควบคุมอำนาจทั้งหมดของต้าหัวไว้！

“ที่แท้ก็เป็นนาย！”

บนใบหน้าของซือหม่าซิวมีความหวาดกลัวแวบเข้ามา

เป็นคนๆนี้ได้ยังไงกัน

ข่าวจากก่อนหน้านี้บอกว่า เทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวอยู่ที่ตะวันออก ยังทำสงครามอยู่ ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบเขาจึงไม่ได้กลัว แต่ว่าตอนนี้เขากลัวแล้ว

ที่แท้ก็เป็น ‘คนอำมหิต’ คนนี้

“เซอร์ไพรส์มั้ย?”

ฉินเฟิงมองไปยังซือหม่าซิว จากนั้นก็ยิ้ม จากนั้นแววตาก็โหดเหี้ยม “ยังไม่เพียงเท่านี้ ทหารม้าหมาป่าของฉันก็อยู่！”

ตึก！

พื้นดินเหมือนกับกำลังสะเทือน เหมือนว่ามีคนเดินอยู่นับหมื่น

“ฆ่า！”

คำว่า ‘ฆ่า’ เสียงแล้วเสียงเล่า เสียงดังก้องฟ้า ทำเอาทุกคนในงานประมูลแห่งนี้ตกใจอย่างมาก ทหารม้าหมาป่า ทหารม้าอันดับหนึ่งแห่งต้าหัว ทหารม้ากองนี้ก็มากันแล้ว?

“ทุกท่าน เมืองเทียนหนาน ถูกคนของฉันล้อมไว้แล้ว จะสู้หรือจะสงบศึก ให้โอกาสกับพวกนายอีกครั้ง”

ฉินเฟิงมองไปยังทุกคนในเหตุการณ์อีกครั้ง

“ยินดีทำตามคำสั่งของท่านเทพสงคราม สู้เพื่อต้าหัวครับ”

ภายในนั้น มีคนคุกเข่าข้างหนึ่งลงไป

“ยินดีทำตามคำสั่งของท่านเทพสงคราม สู้เพื่อต้าหัวครับ”

คนทุกคนต่างก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงไป ไม่คุกเข่าไม่ได้ ทหารม้าหมาป่าล้อมรอบพวกเขาไว้แล้ว พวกเขารู้ดี ที่เหลืออยู่ก็คงจะเป็นแค่ฆ่าล้างฝ่ายมิตรหลักที่ดื้อดึงแล้ว

คืนนี้ จะต้องเป็นค่ำคืนแห่งการเข่นฆ่าแน่นอน

แน่นอน ยังมีอีกสองคนยังไม่คุกเข่าลง

คนหนึ่งคือซือหม่าซิว ไม่ว่ายังไง ก็เป็นคนของตระกูลซือหม่า ก็ยังมีความยืนหยัดอยู่บ้าง

ยังมีอีกคน ไม่ใช่เซี่ยงเทียนเฉิง ถึงแม้จะเป็นเซี่ยงเทียนเฉิง ก็ตกใจจนล้มลงกับพื้นไปแล้ว เทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว เล่นตลกอะไรกัน บุคคลผู้นี่ที่มีฉายา ‘เทพสังหาร’ ‘คนอำมหิต’ กลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน

แต่เป็น กู่จิ่งซาน

คนๆนี้ ตกใจจนอึ้งมึนงงไปแล้ว จ้องฉินเฟิงอยู่อย่างนี้ ปากยังปิดไม่สนิท “ที่แท้…ที่แท้ก็เป็นนาย！”

เขาจำฉินเฟิงได้ ผู้มีบุญคุญต่อลูกชายของเขา

ต่อมา เนื่องจากไอ้หนุ่มนี้มักจะใช้ท่าทางเท่าเทียมกันพูดจากับเขา ทำเอาเขาไม่พอใจ ยังไงซะเขาก็เป็นคนรวยในด้านจิวเวอร์รี่ของเมืองเทียนหนานคนหนึ่ง

แต่ตอนนี้ดูแล้ว เป็นเขาเองที่ไม่มีสิทธิ์พูดจากับคนท่านนี้

พระเจ้า

ฉันทำเรื่องโง่อะไรลงไป

“องครักษ์หมาป่า จับตัวซือหม่าซิวไว้ ห้ามให้เขาส่งข่าวอะไรออกไป”

ฉินเฟิงออกคำสั่ง มีองครักษ์หมาป่ามาปรากฏตัวสองคน แล้วก็ควบคุมตัวซือหม่าซิวไว้ในทันที

แต่ว่าซือหม่าซิวกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆ นายช้าไปแล้ว ฉันไม่สนว่านายจะเป็น Mr.X อะไรนั่น หรือว่าเป็นเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว ฉันจะบอกนายให้ นายช้าไปแล้ว ฉันบอกข่าวออกไปแล้ว”

“แกมันโง่ ไม่จับฉันไว้ตั้งแต่แรก ฉันจะบอกนายให้นะ ทหารหนึ่งแสนนายของใต้เท้าฝูหยูมากันแล้ว ตอนนี้นายยังควบคุมเมืองเทียนหนานไม่ได้ทันที ต้องใช้เวลา แต่ว่า พวกเราไม่มีทางให้เวลากับนายหรอก”

“เมืองเทียนหนานสุดท้ายก็ต้องเป็นของประเทศหนานเยว่ หนานโจวแห่งนี้สุดท้ายแล้วก็ต้องเป็นของตระกูลซือหม่าของพวกฉัน”

เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

แต่ว่า ในเวลานี้ มีดกริชเล่มหนึ่งทาบไปที่คอของเขา รอยยิ้มของเขาแข็งทื่อ เห็นเพียงเลือดสาดออกไปอย่างนั้น จากนั้นที่ข้างหูก็มีเสียงของฉินเฟิงดังมา

“ปล่อยข่าวออกไปแล้วใช่มั้ย งั้นขอบคุณมาก”

หมายความว่ายังไง!

วินาทีที่ซือหม่าซิมล้มลงไป ภายในสมอง มีความคิดหนึ่งปรากฏขึ้น หมายคววามว่ายังไง ขอบคุณ ขอบคุณอะไร

หรือว่า…..

ไม่มีโอกาส ให้เขาคิดอะไรมากแล้ว

ความคิดเห็น