บทที่ 344 ฝูหยูติดกับอีกแล้ว

“ฝ่าวงล้อมออกไปไม่ได้แล้ว ข้ามีเพียงแค่ใช้ความตายมาชดใช้ความผิดแล้ว”

ฝูหยูไม่ใช่คนโง่เขลา เพียงแต่ว่าครั้งนี้ ใจร้อนมากเกินไป

ดังนั้น เขาทำความผิด จึงคิดอยากจะฆ่าตัวตาย

ชดใช้ความผิด

แต่ว่า ในเวลานี้ ผู้ช่วยคนหนึ่งออกมาพูดว่า “นายพลครับ กับดักของศัตรูมีข้อบกพร่องครับ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ มีช่องว่าง พวกเราสามารถหนีออกไปได้ครับ!”

“อะไรนะ! สามารถหนีออกไปได้ แจ้งคำสั่งไป ทหารทั้งหมด หนีออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ”

ดวงตาของฝูหยูแดงสด พูดออกคำสั่ง

เขาสามารถตายได้ และเขาก็ไม่ได้กลัวตาย แต่ว่าตอนนี้ยังมีทหารอีกมากมายขนาดนี้ นี่เป็นทหารของประเทศหนานเยว่เชียวนะ เขาไม่สามารถให้ทหารกองนี้ตายไปอย่างนี้ได้ เขาจะพากองทหารนี้กลับไป

ทันใดนั้น กองทหารที่เหลืออยู่ ก็หนีออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ พยายามทลายออกไปเป็นช่องโหว่

พวกเขาคิดว่าพยายามทำลายออกไป

แต่ว่า หลังจากที่ไปถึงแล้ว ก็พบเห็นปัญหา

“นายพลครับ ด้านหน้าเป็นหน้าผา อีกสองด้านเองก็เป็นพื้นที่สูง พวกเราหนีไม่รอดแล้วครับ”

ผู้ช่วยรายหนึ่งพบเห็นพื้นที่ด้านหน้า ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป

“สมควรตาย หันหลังกลับ ตั้งขบวน เตรียมทำสงคราม” ฝูหยูตะโกนเสียงดัง

จากนั้น กองทหารที่เหลืออยู่นี้ หันหลังเตรียมทำสงคราม

แต่ว่า ทหารม้าหมาป่าไม่ได้ไล่ตามมา

อีกอย่าง ยังยึดครองพื้นที่รอบด้านสามด้าน ล้อมพวกเขาไว้อย่างนี้ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

“พวกมันคิดจะล้อมกำจัดทิ้งทำหมด สมควรตาย พวกเราไม่ควรฝ่าวงล้อมเลย ผู้ช่วย พวกเรายังมีกำลังทหารอีกเท่าไหร่” ฝูหยูรีบพูด

“ยังมีสามหมื่นกว่า….ที่เหลืออยู่ครับ” ผู้ช่วยรายงาน

“สามหมื่นกว่า”

สีหน้าของฝูหยูซีดเซียวในทันที

ทหารหนี่งแสนนาย เหลือเพียงแค่สามหมื่นกว่า แล้วยังบาดเจ็บ อีกอย่างถ้าไม่ใช่เพราะทหารม้าหมาป่าตัวนั้นจงใจปล่อยช่องว่าง ไม่แน่พวกเขาทหารสามหมื่นนายก็คงไม่มีเหลือแล้ว

แต่ว่า เขายอมที่จะไม่มีช่องว่างนั้น

“ล้อมกำจัดทิ้ง！ล้อมกำจัดทิ้ง ฉันติดกับอีกแล้ว！”

ฝูหยูคำราม

เขาคุ้นเคยกับวิชาการทหารมาตั้งแต่เด็ก คิดมาตลอดว่าตัวเองไม่พ่ายให้กับจงชิว ถ้าหากว่าเดินทางสายสู้รบ ก็ต้องเป็นนายพลโด่งดังคนหนึ่ง แต่ไม่คาดคิดเลย เมื่อเผชิญหน้ากับเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว จะห่างไกลกันมากขนาดนี้

ถูกเล่นอยู่ในกำมือ

ทหารสามหมื่นนาย ตอนนี้ไม่ใช่ตัวช่วย แต่เป็นภาระ แล้วยังเป็นภาระที่ยิ่งใหญ่มากด้วย

เขาสามารถตายได้

แต่ทหารสามหมื่นนายพวกนี้ ถ้าหากไม่มีคนมาช่วย อย่างนั้นจิตใจของทหารหนานเยว่ไม่มั่นใจ เสียศักดิ์ศรี นั่นเป็นการกระตุ้นแบบทำลายล้าง！

“ยังมี เซ่ปี้อานนั่น มันวางแผนฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะมัน ฉันก็จะไม่ใจร้อนขนาดนี้”

ฝูหยูนึกถึงเซ่ปี้อานนั่น

เขาคิดมาแบ่งอำนาจ แต่ไม่ได้ใจร้อนขนาดนั้น ที่ใจร้อนขึ้นมา เพราะถูกอาคมของเซ่ปี้อานนั่น คิดว่าครั้งนี้เป็นโอกาสที่ฟ้าประทาน แต่ไม่คาดคิดเลย มันเป็นเล่ห์เหลี่ยม！

เซ่ปี้อานนั่น เป็นเจ้าคนเลวทรามจริงๆ

แต่ว่า ก่อนที่เขาจะมาได้ออกคำสั่งไว้แล้ว ถ้าหากเขาตาย เซ่ปี้อานก็ไม่มีชีวิตรอด

อย่างมากก็ตายกันหมด

แต่ยังไงก็เสียเปรียบ เขาเป็นพระสัสสุระ เซ่ปี้อานนั่นเป็นแค่ไอ้สารเลว

เสียเปรียบจริงๆ

และด้านนอกสนามรบแห่งนี้ ฉินเฟิงปรากฏตัวขึ้นแล้ว ชุดเผ่าปักเส้นโลหะทองลายมังกร คิ้วดกที่งดงาม ใบหน้าสง่าเหมือนรูปปั้น บนตัวมีราศีอย่างราชา

“ทำความเคารพเทพสงครามครับ”

ทหารม้าหมาป่าทุกคนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

เป็นการทำความเคารพ

แต่ว่ามีเพียงลูกน้องคนสนิทเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์

“ลุกขึ้นได้”

ฉินเฟิงโบกมือ คนพวกนี้ก็ยืนขึ้น

“นายพลครับ ซูหยาง ภารกิจสำเร็จครับ”

ซูหยางมองไปที่ฉินเฟิงและรายงาน

ฉินเฟิงมองซูหยาง เดิมทีชายหนุ่มที่ดูอ่อนเยาว์มาก ตอนนี้ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้า บนใบหน้ามีรอยมีดเพิ่มเข้ามาหลายรอย เจ้าหางเคยพูด ซูหยางไม่รักชีวิตมากยิ่งกว่าเขา นี่คือความจริง มีความคล้ายกับฉินเฟิงในตอนนั้น

ในตอนที่ยังเป็นพลทหาร อยู่กองหน้าเสมอ กล้าหาญอย่างมาก

“ดี” ฉินเฟิงพูด