บทที่ 345 เจี่ยซิว “????”

“ทุกท่าน กลับไปกันได้แล้วค่ะ แต่ว่าท่านเทพสงครามพูดไว้แล้ว ฉันดูแลภายใน จูหงเยียนดูแลฝ่ายกำลัง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันซูมู่คือเจ้าเมืองของเมืองเทียนหนานแห่งนี้ ไม่ว่าทุกท่านจะยอมรับหรือไม่ ฉันซูมู่คนนีก็เป็นไปแล้ว ถ้าหากไม่ยอมรับ สามารถไปลองสัมผัสกับคมดาบของทหารม้าหมาป่าได้นะคะ”

ซูมู่กวาดมองทุกคน

“เชื่อฟังคำสั่งเทพสงครามครับ”

พวกเขาในตอนนี้ กล้าคัดค้านที่ไหนกัน

ทำได้เพียงแยกย้ายกลับบ้าน หลังจากที่ออกไป พบว่าเมืองเทียนหนานเหมือนกับอย่างเดิม เพียงแค่ใกล้ๆงานประมูลแห่งนั้น มีคนหนุ่มที่ใส่ชุดเกราะสีดำเพิ่มเข้ามาเท่านั้น ฝึกฝนออกมาอย่างกะทันหัน ยังข่มขู่พวกเขาไว้ได้

เทพสงคราม ก็คือเทพสงครามจริงๆ

ส่วนกู่จิ่งซานเมื่อกลับถึงบ้านแล้ว

“พ่อตาครับ กลับมาแล้วหรือครับ วันนี้ฝ่ายมิตรหลักชนะแน่นอนใช่มั้ยครับ”

ภายใน มีคนเดินออกมาคนหนึ่ง หน้าตาอวบอิ่ม นั่นก็คือเจี่ยซิว ไอ้หนุ่มคนที่ก่อนหน้านี้กู่จิ่งซานใช้มาบังหน้า และเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือถึงขั้นให้มาเป็นลูกเขยของตัวเอง

ตอนนี้

“พ่อตาครับ ทำไมหน้าคุณดำอย่างนั้นละ อารมณ์ไม่ดีหรือเปล่าครับ?”

เจี่ยซิวรู้จักสังเกตสีหน้า

หลังจากที่มองดูกู่จิ่งซานก็รู้แล้วว่า กู่จิ่งซานอารมณ์ไม่ดี จึงรีบเข้าไปสอบถาม

ถ้าหากว่าเป็นเวลาปกติ กู่จิ่งซานอาจจะพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วพูดอีกคำว่า ‘เข้าสู่กระบวนการแล้ว’

แต่ว่า วันนี้กู่จิ่งซานไม่ปกติ

เพี๊ยะ！

กู่จิ่งซานฟาดฝ่ามือออกมา ถึงแม้ร่างกายของเขาจะไม่สูงใหญ่เท่าไหร่ แต่ว่าเจี่ยซิวอยู่ในสภาพที่ไม่ได้ป้องกันตัว ฝ่ามือนี้ จึงตบเขาจนมึนไปเลย

“พ่อตาครับ เพราะอะไร?”

เจี่ยซิวกุมใบหน้าไว้ มองกู่จิ่งซานด้วยสีหน้ามึนงง

แล้วยังทำท่าหน้าตาเสแสร้ง เดินเข้าไปพูดว่า “คุณพ่อตาครับ ถ้าหากว่าคุณอารมณ์ไม่ดี ลงที่ลูกเขยได้นะครับ ลูกเขยยินดีแบกรับพวกนี้ ยังไงซะลูกเขยก็รักหยงหยงมาก”

ท่าทางรักอย่างลึกซึ้ง

แต่แล้ว

โดนอีกฝ่ามือ ตบเข้าที่ใบหน้าของเจี่ยซิว ตบจนเจี่ยซิวมึนหัวไปหมด แบบนี้ไม่ได้สิ เขาทำตัวอ่อนโยนขนาดนี้แล้ว พูดว่ารักลูกสาวคุณขนาดนี้แล้ว เห็นแก่หน้าลูกสาวคุณ ก็ไม่ควรจะตบผมอีกแล้วสิ

“แกนี่มันน่าสะอิดสะเอียนจริงๆ”

กู่จิ่งซานตะคอกใส่

ต่อด้วย พูดกับคนด้านนอกว่า “คนใช้ ไล่ไอ้คนเลวทรามนี่ออกไปซะ”

เดิมทีเขารู้สึกต่อเจี่ยซิวที่ชอบประจบมาก แต่ว่าตอนนี้แค่เขาเห็นคนๆนี้ก็โมโห ถ้าไม่ใช่เพราะคนๆนี้ เขาจะไปมีปัญหากับเทพสงครามได้ยังไง ถึงแม้เทพสงครามจะพูดแล้วว่าครั้งนี้จะไม่ฆ่าเขา

แต่ว่า บอกว่าครั้งนี้

ไม่ได้หมายความว่าครั้งหน้าจะไม่ฆ่าเขา

นี่ถือเป็นการวางตระกูลกู่ของเขา แผดเผาไว้บนตะแกรง

ความรู้สึกแบบนี้ แย่มากที่สุด

“ครับ”

ผู้อารักขาที่อยู่ด้านในรีบพูดออกมา

“อะไรนะครับ?”

ครั้งนี้เจี่ยซิวอึ้งไปแล้วจริงๆ เอาจริงดิ?

“พ่อตาครับ ผมไม่เข้าใจ ทำไมคุณต้องไล่ผม ลูกเขยไม่เข้าใจ ผมรักหยงหยงมากขนาดนั้น ทั้งชีวิตนี้ผมก็ไม่มีทางทอดทิ้งหยงหยง ทำไมคุณจะต้องไล่ผมออกไปด้วยครับ”

เจี่ยซิวแสดงละครขึ้นมา นั่งลงกับพื้นแล้วร้องไห้ออกมา

แล้วยังเอาแต่พูดว่าเพื่อหยงหยง

นั่นเป็นลูกสาวของคุณเลยนะ

ฉันพูดออกไปขนาดนี้แล้ว หรือว่าจะยังไล่ฉันอีกหรอ

พ่อโดยทั่วไปแล้ว เห็นลูกเขยรักลูกสาวของตัวเองมากขนาดนั้น ต่างก็รู้สึกพอใจ ดีใจกันทั้งนั้น

แต่ว่า ครั้งนี้สีหน้าของกู่จิ่งซานก็ยิ่งมืดไปอีก “ลากออกไปซะ”

“?”

เจียซิวที่เดิมทีกำลังร้องไห้อยู่หน้าแข็งทื่อ อะไรกันเนี่ย?

ฉันร้องไห้ขนาดนี้แล้ว คุณยังจะไล่ฉันไปอีก

หมายความว่าไง

แต่ว่า ในตอนที่รู้สึกได้ว่าผู้อารักขาพวกนั้นกำลังไล่เขาออกไปอย่างจริงจังแล้ว เขาก็รีบร้องไห้ไปทางด้านใน “หยงหยง พ่อของเธอบ้าไปแล้ว จะไล่ฉันออกไป ฉันไม่อยากไป ฉันรักเธอ”

คำว่า ‘ฉันรักเธอ’ พูดเสียงดังอย่างมาก