บทที่ 346 เซ่ปี้อานถูกช่วยเหลือ

วันนี้ มีข่าวหนึ่งดังกระฉ่อนขึ้นในพื้นที่เมืองหนานโจว

“หนังสือพิมพ์ข่าวด่วนๆ ฝูหยูพระสัสสุระของจักรพรรดิเยว่ตี้ นำทัพหนึ่งแสน มุ่งหน้ามายังเมืองเทียนหนาน ถูกเทพสงครามของต้าหัวลอบโจมตี กองทัพหนึ่งแสนถูกโจมตีหนัก ตอนนี้หลบหนีไปหุบหมาป่าแล้ว”

“กองทัพหนึ่งแสน ไม่มีอยู่แล้ว ฝูหยูกำลังอยู่ในอันตราย”

“สงครามครั้งแรก ถูกเทพสงครามของต้าหัวจัดการไปหนึ่งแสนห้าหมื่น สงครามครั้งที่สองถูกเทพสงครามของต้าหัวจัดการไปอีกหนึ่งแสน และก็ยังพระสัสสุระอีกคน เทพสงครามของต้าหัวได้ยื่นคมดาบไปถึงแล้ว ประเทศหนานเยว่ต่อต้านไม่ได้เลยงั้นหรือ?”

ทุกตรอกซอกซอย ล้วนมีข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่ว

เดิมนี้นั้นก็เป็นประเทศหนานเยว่ที่ยกทัพบุกรุกเข้ามา ในฐานะที่พวกเขาเป็นผู้รุกราน แต่ในคำพูดของผู้คนนั้น กลับกลายเป็นว่าประเทศหนานเยว่จะต้านทานคมดาบของเทพสงครามแห่งต้าหัวหรือไม่

วันนี้ เทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว แสดงฝีมือออกมาได้โดดเด่นมาก

สะเทือนไปทั้งหนานโจว

ที่หน่วยทหารจอมพลของหนานเยว่

ที่นี่ก็วุ่นวายกันไปหมดเหมือนกัน ทุกคนล้วนกำลังปรึกษาปัญหาเรื่องนี้กันอย่างวุ่นวาย ว่าจะไปช่วยหรือไม่ช่วย

“ช่วย จะต้องไปช่วยแน่นอน ถ้าไม่ช่วยทหารสามหมื่น และพระสัสสุระ กองทัพประเทศหนานเยว่เรา ก็จะเสียกำลังใจทหาร ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเราก็จะทำอะไรไม่ได้เลย”

หนึ่งในนั้นมีคนพูดขึ้นมา

จะต้องไปช่วย

ถ้าไม่ช่วย กำลังใจทหารจะไม่เป็นหนึ่งเดียว

“ช่วยงั้นหรือ จะช่วยอย่างไร? กองทัพทางตะวันออกห้าหมื่นคน จะไปตะวันตกจะต้องใช้เวลาอย่างน้อย3วัน รอ3วัน ก็ไม่ทันกันพอดี เดิมทีนั้น ที่หน่วยทหารจอมพลก็มีทหารแค่สองแสนห้าหมื่นเอง จะช่วยอย่างไร ถ้าส่งทหารออกไป หน่วยทหารจอมพลก็จะว่างเปล่า ถ้าเป็นแผนการรบอีกล่ะก็ ศัตรูก็จะบุกทำลายหน่วยทหารจอมพล แล้วมุ่งหน้าไปยังพระราชวังจักรพรรดิเยว่ตี้ ถ้าจักรพรรดิเยว่ตี้มีอันตราย ต่อให้พวกเราตาย ก็ยากจะล้างความผิดได้”

ในกองทัพมีคนเก่งไม่น้อย มองนิดเดียวก็รู้ว่ามีปัญหา และก็คัดค้านขึ้นมา

แต่ว่าจะคัดค้านก็ส่วนคัดค้าน

แต่ก็ไม่พบวิธีแก้ปัญหาสักที

ถ้าทหารหนึ่งแสนถูกเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวฆ่าหมดแล้ว อย่างนั้นทั้งประเทศหนานเยว่ก็จะรวมใจกันเป็นหนึ่ง จดจำความแค้นนี้ พลังต่อสู้ก็จะแข็งแกร่งขึ้น

แต่ว่า ทหารหนึ่งแสนพวกนั้นไม่ได้ถูกฆ่าจนหมด

เหลือไว้สามหมื่นพอดี

สามหมื่นคนนี้ มันน้อย เมื่อเทียบกับทหารทั้งหมดของพวกเขาแล้ว ไม่ถึงหนึ่งส่วนสิบ แต่ว่าทหารสามหมื่นนี้ จะไม่ไปช่วยไม่ได้ ถ้าไม่ไปช่วย ทหารทั้งประเทศหนานเยว่ก็จะไม่มีจิตใจเป็นหนึ่งเดียว

เมื่อกำลังใจสลายไป ทุกอย่างก็จบ

แต่ว่าจะไปช่วย จะช่วยอย่างไร ช่วยแบบไหน

ไม่มีวิธีช่วย

ดังนั้น ครุ่นคิดหันหัววุ่น แก้ไม่ตก

เทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวใช้เมืองเทียนหนานและตัวเองเป็นเหยื่อล่อ หลอกล่อให้ฝูหยูไป สุดท้ายก็ล้อมเข้าโจมตี ทำให้สถานการณ์ทางหนานโจว หนานเยว่ต้องตกเป็นรอง เหมือนตกอยู่ในบ่อโคลน ไปทางไหนก็พบแต่ปัญหา

“เปียนเซิงหยง ปกติคุณมีฉายาว่า คนฉลาดแห่งยุคไม่ใช่หรือ? ลองว่ามาสิว่าควรทำอย่างไรดี?”

มีคนกวาดสายตาไปยังเปียนเซิงหยง

นี่คือยอดนักวางแผนการทหารของกองทัพหนานเยว่

“……”

แต่เปียนเซิงหยงก็ถอนหายใจออกมาเหมือนกัน เรื่องมาถึงขั้นนี้ ได้เข้าไปอยู่ในตาข่ายที่เทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัววางไว้แล้ว ดิ้นไม่หลุด ถ้าเป็นที่ลับๆ ไม่แน่ว่าเขาก็อาจจะด่าฝูหยู “ไอ้โง่”

ตอนแรก มีคนมากมายคัดค้านเขา แต่คนคนนี้ก็ยังจะบุกไปให้ได้

บุกไปไม่ว่า แถมยังเอาตัวจักรพรรดิเยว่ตี้ออกมาอ้างด้วย

ปากก็พูดแต่ว่าเป็นลูกเขย

ทำให้พวกเขาไม่อาจจะคัดค้านได้ ใครคัดค้านก็ถือวั่ด้านจักรพรรดิเยว่ตี้ ดูหมิ่นพระเกียรติของจักรพรรดิเยว่ตี้ ถือว่ารนหาที่ตาย

แถมยังอ้างจักรพรรดิเยว่ตี้มาบีบบังคับจอมพลโจง

ทำให้จอมพลโจงไม่มีทางคัดค้านได้ สุดท้ายจอมพลโจงไม่มีทางเลือก ก็เลยให้กำลังไปห้าหมื่น ก็เพราะว่ากลัวกับดัก ทหารหนึ่งแสนเผชิญกับหนึ่งแสน ต่อให้สู้ไม่ได้อย่างไร ก็คงจะไม่แพ้อย่างอนาถเหมือนกับตอนนี้

แต่ผลที่ได้ ทุกอย่างมันเป็นเพราะว่าฝูหยูรีบร้อนจะบุกเข้าไป เลยถูกกับดัก

สุดท้าย ก็เป็นแบบนี้

แต่ว่า เขาไม่กล้าด่าออกมาตรงๆ เพราะถึงอย่างไรก็เป็นถึงพระสัสสุระ ถ้าลูกสาวของเขาพูดกรอกหูเบื้องบนเข้า ต่อให้เป็นคนเก่งของจอมพลโจง ก็ตายไร้ที่ฝังได้เหมือนกัน

“จอมพลโจงครับ？”

สุดท้าย เปียนเซิงหยงไม่มีวิธี ได้แต่มองไปยังโจงชิว

เขาก็คิดสุดความสามารถแล้ว

หมากเกมนี้มันตายแล้ว

“ให้เฉินฉายทำทหารไปทางตะวันตก ทิ้งกำลังทางตะวันออกเสีย”

โจงชิวค่อยๆ ถ่ายทอดคำสั่งออกมา

เรื่องมาถึงขั้นนี้ ใครก็ล้วนมองออกแล้ว