บทที่ 347 เซ่ปี้อานพูดว่า “ฉินเฟิง คุณหักหลังผม！”

สุดท้ายสองคนก็ตีกันอยู่ในกระโจม

แน่นอนว่า ผู้หญิงเป็นคนเตะเขา

เซ่ปี้อานต่อสู้ไม่เป็น ได้แต่หลบไปมาอยู่ในกระโจม

“แม่คุณเอ้ย เข้าใจผิดแล้ว ผู้หญิงพวกนั้นล้วนเป็นน้องสาวผม ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับผม คุณอย่าเข้าใจผมผิดนะ ผมรักคุณอยู่แล้ว ถ้าพวกเรายังมาตีกันแบบนี้ ใครก็หนีไปไม่รอดแน่ๆ”

เซ่ปี้อานหน้าเศร้าๆ

ผู้หญิงคนนี้ใบหน้าคุ้นๆ แต่ว่าเป็นใคร เขาเองก็นึกไม่ออก

เสเพลมีรักไปทั่ว ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

ตอนแรกที่เขาหนีออกมาจากต้าหัว ก็เพราะว่ามีผู้หญิงเป็นร้อยตามฆ่าเขา และไม่เพียงแค่ผู้หญิงเหล่านั้น พ่อของผู้หญิงเหล่านั้น แต่ละคนล้วนน่ากลัวทั้งนั้น

เป็นพวก城主บ้าง เป็นเลขาธิการของมณฑลบ้าง เป็นคนเก่งในสำนักหนึ่งบ้าง

ตอนนี้ก็ล้วนตามฆ่าเขา

ทำให้สะเทือนไปทั้งต้าหัว ว่ายังมีคนร้ายกาจแบบนี้อยู่ด้วยหรือนี่

ถูกพ่อตามากมายตาฆ่าแบบนี้

ดังนั้น เขาก็ได้แต่หนีไป

ส่วนบุญคุณที่ติดไว้กับฉินเฟิงนั้น ก็เริ่มจากตอนนั้นนั่นเอง

ตอนนั้นฉินเฟิงปล่อยให้เขาหนีออกมาจากต้าหัว ไม่อย่างนั้น วันนั้นก็คงจะถูกสับจนเละแน่นอน

“ไม่เป็นไร พ่อฉันมาแล้ว”

ผู้หญิงคนนั้นพูดนิ่งๆ

“เอ่อ พ่อคุณ ไม่สิ พ่อของเราเป็นใครกันล่ะ?” เซ่ปี้อานค่อยถามขึ้นมาอย่างระวัง

“ไม่บอกหรอก ฉันถามหน่อย คุณจะไม่กลับไปกับฉันจริงๆ ใช่ไหม”

ผู้หญิงคนนั้นพูดนิ่งๆ

“เอ่อ อย่างน้อยพวกเราก็เคยเป็นสามีภรรยากันนะ เอากระบี่ที่พาดคอผมออกไปก่อนได้ไหม”

เซ่ปี้อานใช้สายตา เหลือบมองไปยังกระบี่ที่พาดลำคอตนเองอยู่ เหงื่อก็ตก

นี่เป็นแฟนคนไหนของเขากันแน่

ร้ายกาจแบบนี้

เขาตั้งใจคิดๆ ดู

แต่ก็ยังคิดไม่ออก

มันเยอะมาก

“เหอะ ไอ้ชั่ว ได้ร่างกายคนอื่นไปแล้ว ก็คิดจะหนี ไอ้ชั่ว ทำร้ายจิตใจคนอื่น ฉันชื่อต้วนเชี่ยนเชี่ยนย่ะ”

ผู้หญิงคนนั้นมองบนใส่เขา

“อ๋อ……”

เซ่ปี้อานลากเสียงยาว แสดงท่าทีว่าคิดออกแล้ว

แต่ว่า

ในใจของเขา

ต้วนเชี่ยนเชี่ยนเป็นใครกัน？

เขาก็ยังคิดไม่ออก

“เชี่ยนเชี่ยน ไปกันเถอะ พาผมออกไปจากที่นี่”

เซ่ปี้อานลากตัวต้วนเชี่ยนเชี่ยน

“ส่งออกไปน่ะทำแน่ แต่ว่า เทพสงครามบอกแล้วว่า ครั้งนี้ฉันช่วยคุณ ชีวิตคุณก็จะเป็นของฉัน กลับไปก็ไหว้ฟ้าดินแต่งงานกับฉันแล้วกัน จากนั้นก็อยู่บ้านให้ดีๆ ห้ามออกไปเที่ยวเล่นที่ไหน เทพสงครามบอกแล้วว่า ถ้าคุณหนีออกไป ก็ให้ฉันตัดท่อนล่างของคุณออกได้เลย ฉันก็จำเป็นต้องฟังคำสั่ง เพราะนั่นเป็นถึงเทพสงคราม”

ต้วนเชี่ยนเชี่ยนเดินไป พูดไป

พูดจบ ท่อนล่างของเซ่ปี้อานก็สั่นระริก

ตัดครึ่งตัวงั้นหรือ？

แถมฉินเฟิงเป็นคนพูดเองอีก？

“ฉินเฟิงนะฉินเฟิง หักหลังกันได้”

เซ่ปี้อานแทบจะร้องไห้ออกมา

กลับไปอยู่บ้านเฉิย มันไม่ใช่เรื่องที่เซ่ปี้อานควรทำเลย

แต่ว่า ทางนี้มีต้วนเชี่ยนเชี่ยนทำหน้าบีบบังคับ ในมือก็มีกระบี่ พอกระบี่ค่อยๆ เคลื่อนลงล่างเรื่อยๆ เซ่ปี้อานก็รีบพูดว่า “ผมน่ะรับปากแน่นอน ผมเป็นคนยึดมั่นในคำสัตย์ เชี่ยนเชี่ยน วางใจเถอะนะ”

นี่มันก็เป็นแค่การแสดง

แต่ว่าไม่เหมือนกับเจี่ยซิว เซ่ปี้อานยังถือว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง รู้ว่าต้องตาย ก็ยังไม่ปฏิเสธที่จะเตรียมตัวเสียสละเพื่อต้าหัว

ส่วนต้วนเชี่ยนเชี่ยนนั้น เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน

“ฆ่า”

ทางฝั่งนั้นของค่ายทหาร ก็มีเสียงตามฆ่าดังเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้น?” เซ่ปี้อานหันไปมอง