บทที่ 348 เฉินฉายถอยกลับ

“แม่ทัพ ฝ่าวงล้อมล้มเหลวครับ พวกเราถูกโจมตีจนถอยกลับมา”

ในหุบหมาป่า ผู้ช่วยคนหนึ่งเลือดท่วมตัว กลับเข้ามาด้านใน แล้วก็พูดกับฝูหยูด้วยความเหนื่อยหอบ

ฝูหยูไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้านิ่งขรึม

เขานึกไว้แล้ว ว่าฝ่าวงล้อมออกไปไม่ได้ เทพสงครามคนนั้นไม่ยอมให้พวกเขาออกไป

“แต่ว่า แม่ทัพครับ มีหลายคนสามารถฝ่าออกไปได้ ยังถือว่ามีหวังนะครับ” ผู้ช่วยคนนั้นก็พูดขึ้นมาอีก

“อะไรนะ！”

ฝูหยูสีหน้าเปลี่ยน “รีบปิดข่าวนี้ทันทีเลย จะให้ทหารคนอื่นๆ รู้ไม่ได้ ว่าสามารถมีโอกาสฝ่าออกไปได้สำเร็จ”

“แม่ทัพ สายไปแล้วครับ มีทหารไม่น้อยรู้เรื่องนี้แล้ว ผมเองก็ได้จากคนอื่นมา”

ผู้ช่วยคนนั้นก็มึนงง สีหน้าไม่เข้าใจ

“เฮ้อ นี่มันเป็นจิตวิทยา เทพสงครามของต้าหัวคนนี้ คิดออกเสียทุกอย่างจริงๆ”

ฝูหยูถอนหายใจ

สีหน้าร้อนใจ

“ถ้าหากว่าไม่สามารถฝ่าออกไปได้แม้แต่คนเดียว ฝั่งเราก็ยังจะสู้จนตัวตายได้ ความกล้าหาญยังคงเหลือ แต่ว่ามีคนได้ออกไปได้แล้ว มันทำให้ทุกคนรู้ว่า ยังมีความหวังที่จะรอดไปได้ อย่างนั้นก็ไม่เหลือความกล้าที่จะสู้จนตัวตายแล้ว”

ฝูหยูถอนหายใจยาว

ยังมีอีกหนึ่งเหตุผล เขาไม่ได้พูดออกมา

เดิมทีนั้นเขาเตรียมจะสั่งให้ทหารตั้งเป็นทีมบุกฝ่าอย่างถวายชีวิต จะให้ทหารสามหมื่นสู้ตายกันที่นี่ให้หมด แบบนี้ พอทหารทุกคนตายกันหมด เขาก็จะได้ปาดคอฆ่าตัวตายได้

จะได้ไม่เป็นตัวถ่วงของกองทัพหนานเยว่

แต่ว่าตอนนี้มีคนรอดออกไปได้ ในกองทัพก็ใช่ว่าจะมีคนโง่เสียทุกคน คนฉลาดก็มี คงจะมองสถานการณ์ออก ถ้าบุกออกไป สิ่งที่เขาสั่งการทั้งหมด ก็เหมือนให้เหล่าทหารไปฆ่าตัวตายเปล่าๆ

อย่างนั้นก็เหมือนกัน กำลังใจของทหารหนานเยว่ก็จะสั่นคลอนอย่างมาก

ทีนี้ล่ะ เขาก็ต้องปวดหัวของจริงเข้าแล้ว

“แม่ทัพ พวกเราจะทำอย่างไรกันดีล่ะครับ?”

ผู้ช่วยคนนั้นถามขึ้นมาอีก

“รอ รอทัพเสริมเข้ามาช่วย”

ฝูหยูก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว

ถ้ามีเขาแค่คนเดียว ก็ฆ่าตัวตายไปแล้ว จะได้ไม่ต้องเป็นภาระให้กับกองทัพหนานเยว่ แต่ว่ายังมีทหารอีกมากมาย ถ้าเขาปาดคอตัวเองไป แล้วทหารพวกนี้จะทำอย่างไร

ดังนั้นก็ได้แต่รออย่างเดียว

แต่ว่าจะรอนั้น มันก็เป็นแผนหนึ่ง ที่บุกฝ่าออกไปแบบนี้ ก็เพื่อรอทัพเสริม

เขาคิดออกมาสุดความสามารถแล้ว

ในเวลานี้ เฉินฉายที่อยู่ทางตะวันออกก็ได้ข่าวแล้ว ทางนี้รับมือกับกองกำลังเล็กๆ พวกเขาถูกหลอกแล้ว พวกเขาก็มึนงงเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ที่ระมัดระวัง ตั้งกระบวนทัพรับมือเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวดิบดี แต่กลับถูกความคิดแบบนี้เป็นตัวถ่วงเสียได้

เขาคิดว่าจะเผชิญหน้ากับเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว ดังนั้นก็เลยตั้งสติอย่างมาก แถมยังขอกำลังมาเพิ่มอีกสองแสน

กำลังทหารห้าแสน กำลังหลักของกองทัพหนานเยว่ เอามาใช้รับมือกับเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวพร้อมๆ กัน

แต่ว่า ใครจะคิด ว่านี่มันจะเป็นกับดัก

หลอกใช้ความระมัดระวังและการตื่นตัวของเขา

ถ้าตอนแรกเขากล้าบุกไปดูเสียหน่อย ไม่แน่ว่าเขาก็อาจจะรู้ว่ามันเป็นเพียงกองกำลังเล็กๆ เท่านั้น คงไม่ต้องทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ได้ คงไม่ต้องทำให้พระสัสสุระถูกล้อมอยู่แบบนี้

“หัวหน้าเฉิน ต่อจากนี้พวกเราจะทำอย่างกันดีครับ?”

ด้านข้าง มีผู้ช่วยคนหนึ่งถามขึ้นอย่างระวัง

“เคลื่อนทัพ ไปเมืองเทียนหนานทางตะวันตก นี่เป็นคำสั่งของเบื้องบน” เฉินฉายกัดฟันพูด

ครั้งนี้เขาถูกหลอกเข้าแล้ว

ในฐานะที่เป็นแม่ทัพที่ทำสงครามให้กับจักรพรรดิเยว่ตี้มานาน เขากลับถูกหลอกเสียได้

ที่สำคัญก็คือ ตอนนี้เขาจะรีบไปที่นั่น ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว 3วัน เวลาตั้ง3วัน ทหารสามหมื่นและพระสัสสุระ ก็คงจะอิดโรยกันหมดแล้ว ตายไปก็ไม่น้อยแล้ว กำลังใจทหารก็สั่นคลอนหมดแล้ว

เขารู้ว่า ตอนนี้พวกเขารีบเดินทางไป ก็แค่ทำเป็นให้เบื้องบนเห็นเท่านั้น

ว่าทางเราไม่ได้ทอดทิ้งพระสัสสุระและทหารอีกสามหมื่นคน

แต่ว่า มันไม่ทันแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ครั้งนี้พวกเขาเสียเปรียบอย่างมาก

เทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว สมคำร่ำลือจริงๆ ถูกหลอกเสียหมดท่าเลย

“ตั้งทัพ เคลื่อนพลไปยังฝั่งตะวันตก ไปยังหุบหมาป่าของเมืองเทียนหนาน”