บทที่ 349 โจวหยู่： “กูทำหน้าที่สำเร็จแล้ว”

“อะไรนะ ให้ถอยตอนนี้งั้นหรือ？”

ผู้บัญชาการคนนั้นก็อึ้ง

“ใช่ครับ”

เสนาธิการคนนั้นพยักหน้า

“เพราะอะไร ถึงให้ถอยทัพตอนนี้ พวกเราจะกำจัดกองทัพด้านหลังพวกนั้นได้อยู่แล้ว จากนั้นก็เคลื่อนกำลังทั้งหมด บุกเข้าไปหาเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวในอีกไม่ช้านี่แล้ว”

ผู้บัญชาการคนนั้นโมโหและไม่เข้าใจ

เขามองว่า เนื่องจากเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวรู้ว่าพวกเขาตามมา ดังนั้นก็เลยหนีตลอดเวลา เหลือทหารไว้ไม่กี่พันไว้ด้านหลัง นี่ก็เป็นแผนการที่พวกเขาใช้มาหลายปี

ใช้เพื่อหลบหนีศัตรู

แต่ในไม่ช้าก็จะสามารถเอาชนะพวกนี้ได้แล้ว จากนั้นก็ตามไปหาเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว แล้วก็สร้างผลงานที่โดดเด่นขึ้นบนโลกนี้

เอาชนะไอ้เพชฌฆาตคนนั้น

มันเป็นความฝันของทหารทุกคน

มันแสดงถึง เกียรติยศที่ยิ่งใหญ่ระดับโลก

แต่ว่า เสนาธิการคนนั้นก็มองผู้บัญชาการคนนี้ สายตาก็เผยความสงสารออกมา จากนั้นก็ค่อยๆ พูดว่า “เมื่อวานตอนหนึ่งทุ่ม เทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวบุกฝ่าวงล้อมทหารแสนคนที่พระสัสสุระนำทัพ ทหารแสนคนเหลือไม่ถึงสามส่วน พระสัสสุระถูกล้อมอยู่ในหุบหมาป่า ตอนนี้รอพวกเราไปช่วยเหลือ เข้าใจหรือยัง ใต้เท้าผู้บัญชาการ ทหาร5แสนของเราถูกทหารกองทัพเล็กๆ รั้งไว้ ด้านหน้าไม่มีเทพสงครามอะไรหรอก และไม่มีกองทัพหลักของทหารม้าหมาป่าด้วย”

“อะไรนะ！”

ผู้บัญชาการคนนั้นก็อึ้งจนนิ่งไป

ด้านหน้าเป็นแค่กองทัพเล็กๆ งั้นหรือ?

พวกเขาถูกหลอกงั้นหรือ？

ถูกเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวหลอกงั้นหรือ?

ทหารกองทัพเล็กๆ นี้ กลับสามารถรั้งกองทัพหลักกำลังพล5แสนของหนานเยว่ไว้ได้

“เป็นไปไม่ได้ ทหารแค่ไม่กี่พันคน กำลังใจสู้จะแข็งแกร่งขนาดนี้ และแต่ละคนก็ไม่กลัวตายกันเลย ทหารฝีมือเยี่ยมแบบนี้ จะทิ้งไว้ให้มาตายทำไมกัน เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้”

ผู้บัญชาการพูดบ่นออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เขาก็เป็นถึงแม่ทัพที่โดดเด่นแห่งยุค แต่ว่าตอนนี้ ถูกหลอกเสียจนหัวหมุน

ทำให้เขาค่อนข้างรับไม่ได้

เสนาธิการคนนั้นก็พูดว่า “นี่เป็นคำสั่งของกองบัญชาการ รีบจัดการให้เรียบร้อย ไม่อย่งานั้น จะถือว่าขัดคำสั่ง”

ถึงแม้เขาจะเป็นแค่เสนาธิการคนหนึ่ง แต่ว่าเป็นเสนาธิการของเฉินฉาย เดิมทีก็อารมณ์ร้อนอยู่แล้ว หมอนี่ก็ยังมีท่าทางเหมือนจะไม่เชื่ออีก เขาก็เลยโมโหขึ้นมา ก็เลยจะถือว่าขัดคำสั่ง

“ครับ”

ผู้บัญชาการไม่กล้ารอช้า รีบรับคำสั่ง ถอยทัพ

ทันใดนั้น เหล่าทหารที่เดิมทีกำลังบุกเข้าไปนั้น ก็เริ่มถอนกำลังออกมา

เดิมทีนั้นได้ล้อมไว้หมดแล้ว ทหารม้าหมาป่าที่เหลือก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว

แต่พอมีคำสั่งลงมา พวกเขาก็ได้แต่ต้องถอยทัพ

“คิดถอยงั้นหรือ？”

โจวหยู่ที่เลือดเต็มตัว ก็เข่นฆ่าจนจิตมารเข้าแทรก เห็นพวกนั้นจะถอย สองตาก็แดงเป็นเลือด แกว่งดาบยาว คิดจะบุกฆ่าเข้าไป

แต่ว่า ผู้ช่วยคนหนึ่งก็เข้ามากอดรั้งตัวเขาไว้ “周校官 ไม่ต้องตามแล้ว หน้าที่ของพวกเราสำเร็จแล้ว”

“สำเร็จแล้วงั้นหรือ？”

พอได้ยินดังนั้น โจวหยู่ถึงจะตั้งสติกลับมาได้

มองไปที่ป่าเขาทางด้านหน้า ก็มีแต่คนหนานเยว่ที่กำลังถอยทัพไป จากนั้นก็ยิ้มอกมา แล้วเป็นลมลงไป

ต่อให้เขาจะสู้เก่งแค่ไหน พอไม่ได้นอนมาหลานวัน แต่ละวันก็เอาแต่คิดว่าจะรั้งกองทัพศัตรูไว้อย่างไร จะแสดงต่อไปอย่างไร ไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้รู้ว่าหน้าที่ของตนเองสำเร็จแล้ว ร่างกายก็เลยรับไม่ไหว

“ยังมีลมหายใจ ส่งเสียงกันออกมาหน่อย”

ผู้ช่วยคนนั้นมองไปรอบๆ แล้วก็ตะโกน

พอตะโกนออกไป ก็มีคนส่งเสียงออกมาอย่างลำบาก

“เอ่อ”

“ผมยังไม่ตาย”

“เอ่อ”

“นี่ไง”

“ไอหย๋า เจ็บๆ ”

“โอ้ย”

“โอ้ย”