บทที่ 351 หนานเยว่เกรงกลัว

ที่หุบหมาป่า

“ใต้เท้าฝูหยู นี่เป็นเสบียงสุดท้ายของพวกเราแล้วครับ”

ผู้ช่วยคนหนึ่ง หยิบเสบียงออกมา แล้วยื่นให้กับฝูหยู

“ไม่ต้องแล้ว”

ฝูหยูมอง รอบๆ ตัวเองนั้น ต่างก็เป็นทหารที่หิวกันจนหน้าเหลืองไม่มีเรี่ยวแรง ส่ายหัวไป แล้วพูดว่า “เอาไปแบ่งให้ทหารที่บาดเจ็บเถอะ ผมยังทนไหว”

“ใต้เท้าครับ ใต้เท้าไม่ได้กินอะไรมา2วันแล้วนะครับ”

ผู้ช่วยคนนั้นพูดเสียงแหบ

“พวกคุณก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง ทุกคนก็หิวเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”

ฝูหยูมองไปที่เขา “เอาไปแบ่งกัน นี่เป็นคำสั่ง”

“ครับ”

ผู้ช่วยคนนั้นก็เอาเสบียงกลับออกไป

“เฮ้อ”

ฝูหยูถอนหายใจ

สามวันก่อนหน้านี้ พวกเขาก็ไม่มีเสบียงแล้ว หน่วยทหารที่รับหน้าที่ขนส่งเสบียงก็ถูกทหารม้าหมาป่าโจมตีจนหมด ต่อมาก็บุกฝ่าวงล้อมอีก ไม่ได้เตรียมเสบียงมาด้วย

ดังนั้น 3วันก่อนหน้านี้ พวกเขาก็ขาดเสบียงแล้ว

ขนาดทั้งเสบียงทั้งน้ำ

3วันนี้ อาศัยสัตว์ป่าแล้วเปลือกไม้ประทังชีวิต

“พี่น้องทุกคน เตรียมตัวกันหน่อย จะบุกออกไปอีกรอบ”

ฝูหยูลุกขึ้นพูด

เขาออกคำสั่งแล้ว

แต่ว่าลูกน้องเงียบกริบ

“ทำไม แม้แต่คำสั่งของผม ก็ไม่ฟังแล้วงั้นหรือ?” ฝูหยูกล่าว

ก่อนหน้านี้เขาร่วมทุกข์ร่วมสุข มีพระเดชพระคุณกับทหารพวกนี้ ทหารพวกนี้ก็ยังยอมฟังคำสั่งเขา แต่ว่าตอนนี้ไม่ไหวแล้ว

“ใต้เท้าฝูหยู พวกเราบุกออกไปไม่ไหวแล้ว และตั้งแต่เมื่อวาน คนของพวกเราก็บุกฝ่าออกไปไม่ได้ ตอนนี้พวกเราแค่อยากกินอาหาร อะไรที่กินได้”

ใต้บังคับบัญชา มีทหารแก่พูดอย่างตัวสั่นๆ

พวกเขาหิวโหย

เดิมทียังมีแรงบุกออกไป แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว

ความหิวทำให้พวกเขาเวียนหัว

ฝูหยูมองทหารตรงหน้าพวกนั้น ผ่านการบุกฝ่าออกไปหลายวันนี้ ยังเหลืออีก2หมื่นกว่าคน แต่ว่าตอนนี้ไม่มีแรงสู้เลยแม้แต่น้อย สายตาเผยแต่ความหมดหวังออกมา

พวกเขาถูกขังไว้

บุกฝ่าออกไปไม่ได้

และก็ไม่มีทัพเสริมมาช่วย

“ฝูหยูใต้เท้าฝูหยูครับ ขอถามครับ ทัพเสริมของพวกเราถึงไหนกันแล้ว?”

มีทหารคนหนึ่งถามขึ้นมา

ที่พวกเขายังอดทนกันถึงตอนนี้ ก็เพราะว่าฝูหยูบอกกับพวกเขาว่าจะมีกองทัพมาช่วยเหลือ

“ทัพเสริมอยุ่ระหว่างทางแล้ว วันนี้เป็นวันที่3 จากระยะเวลาการเดินทาง วันนี้ก็น่าจะเข้ามาช่วยพวกเราได้ ทหารทุกคน อดทนกันหน่อย ทัพเสริมจะมาช่วยพวกเราแล้ว”

ฝูหยูเคร่งขรึมมาก ประโยคเดียว ก็สามารถทำให้ทุกคนยอมเชื่อได้

ถ้าไม่ใช่เพราะแผนชั่วของเซ่ปี้อาน แล้วก็ความมั่นใจในตัวเองมากเกินไปของเขา เขาก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้หรอก

แต่บารมีของเขายังคงเหลืออยู่ ถึงอย่างไรก็เป็นใต้เท้าพระสัสสุระ

ประโยคเดียว ก็ทำให้ทุกคนฟังคำสั่งได้

แต่ว่า เวลานี้ ด้านนอกมีทหารม้าหมาป่าคนหนึ่งเดินเข้ามา ในมือก็ถืออะไรบางอย่าง

“มีข้าศึก！”

ทันใดนั้นทุกคนก็ตั้งท่าระวังภัย

แต่ว่าทหารม้าหมาป่าคนนั้นก็หัวเราะออกมา “ไอ้พวกไม่ได้กินข้าวอิ่ม ยืนยังยืนไม่ตรงเลย ยังจะจับอาวุธได้ไงวะ ที่กูมาครั้งนี้ ก็เพื่อเอาของขวัญมาให้พวกมึง”

เสียงดังตุบ

ของสิ่งนั้น ถูกทหารม้าหมาป่าโยนเข้ามา

“นี่คืออะไร？”

ทุกคนมองไป ก็เห็นว่าเป็นคนคนหนึ่ง แถมยังใส่ชุดทหารของพวกเขาอีกด้วย

“เฉินว่าน หมอนี่เป็นทีมของผมครับ แต่ว่า เมื่อวานซืนมันหนีออกไปได้แล้ว ทำไมถึงถูกจับกลับมาได้ มันเกิดอะไรขึ้น?”

หัวหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามา