บทที่ 352 แม่ทัพฝูหยู กองพลทหารที่8ของหนานเยว่ ยอมแพ้ต่อต้าหัว

“พระสัสสุระ คนพวกนี้ไม่มีทางจะหลอกพวกเราหมดทุกคนหรอกครับ”

มีคนพูดขึ้นมา

มีบางคนยอมแพ้ แล้วยอมเป็นคนทรยศ ก็อาจจะเป็นได้

แต่ว่า ทหารมากมายแบบนี้ ตั้ง20กว่าคน แถมยังเป็นทหารที่หนีรอดออกไปได้ในตอนนั้นทั้งหมดอีกด้วย ยอมแพ้กันหมดทุกคน ไม่มีใครใจกล้าสักคน แบบนี้มันเป็นไปได้ยาก

“นี่พวกเอ็ง！”

ฝูหยูมือกำกระบี่ยาว ดาแดงก่ำมองไปยังคนพวกนั้น

พอคนพวกนี้กลับมา กำลังใจทหารก็ไม่รวมเป็นหนึ่งแล้ว

เขาอยากจะฆ่าคนพวกนี้

แต่ว่า ทหาร20กว่าคน ล้วนเป็นทหารของกองต่างๆ ล้วนไปยืนอยู่ด้านหลังของหัวหน้าตนเอง หัวหน้าพวกนั้นก็มองหน้ากัน แล้วก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “ใต้เท้าฝูหยู จะฆ่าทหารอีกไม่ได้แล้วนะครับ”

ครั้งนี้ ไม่เหมือนครั้งก่อน

พวกเขาได้ล่วงเกินฝูหยูเข้าแล้วจริงๆ

จะฆ่าทหารอีกไม่ได้แล้ว

“นี่พวกเอ็ง！”

ฝูหยูโมโหจนตัวสั่น

แต่ว่า หัวหน้ากองพวกนี้ ถึงแม้จะมียศเล็กๆ แต่ว่าอยู่ในกองทัพมาหลายปี ก็มีบารมีอยู่มาก พวกเขาส่งสายตาทีเดียว ทหารส่วนใหญ่ก็เข้ามาล้อมฝูหยูไว้ทันที

ไม่ได้ลงมือทำอะไร แต่ล้อมไว้เฉยๆ

“พวกเอ็ง คิดจะทำอะไร！”

ฝูหยูกำกระบี่ แล้วก็ชี้ไปยังทหารพวกนั้น

ทหารคนสนิทของเขา ก็อารักขาอยู่ข้างๆ เขา

“พวกเรา อยากมีชีวิตรอด”

หัวหน้าทหารทั้งหลายก็มองหน้ากัน แล้วก็พูดคำนี้ออกมา

“นี่พวกเอ็งกล้าทรยศหนานเยว่งั้นหรือ？”

เสียงของฝูหยู แทบจะตะโกนออกมา

“พวกเราแค่อยากมีชีวิตรอด”

หนึ่งในนั้นมีคนพูดขึ้นมา

พวกเขาอยากมีชีวิตรอด

ก่อนหน้านี้ ที่พวกเขารับมือข้าศึกมาตลอด อดทนมาตลอด ก็เพราะว่าฝูหยูบอกไว้ว่า จะมีทัพเสริมเข้ามาช่วย นี่มันคือความเชื่อมั่น ที่เป็นแรงให้พวกเขาฮึดสู้

แต่ว่าตอนนี้ ไม่มีใครมาช่วยพวกเขาแล้ว

ประเทศหนานเยว่ได้ทอดทิ้งพวกเขาแล้ว

พวกเขาได้แต่รอความตายอยู่ที่นี่

แต่ว่าพวกเขาไม่อยากตาย

“ใต้เท้าฝูหยู ขออภัยที่พวกเราไม่เคารพท่าน พวกเราแค่อยากมีชีวิตรอด ประเทศหนานเยว่ทอดทิ้งพวกเราแล้ว งั้นพวกเราก็จะต้องหาทางรอดให้กับชีวิตตนเอง” มีหัวหน้าทหารคนหนึ่งพูดขึ้นมา

จริงๆ แล้วพวกเขาไม่อยากทรยศ

ใครจะยอมทรยศประเทศชาติบ้านเมืองตนเองล่ะ

แต่ว่า ตนเองถูกประเทศชาติทอดทิ้งไปแล้ว ต้องรอความตายอยู่ที่นี่ รอความตายอย่างโดดเดี่ยว

ในสถานการณ์แบบนี้ จะมีคนที่จงรักภักดีมากสักแค่ไหนเชียว

“พวกเอ็ง……”

ฝูหยูยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่บางคนเริ่มมีสายตาอำมหิตขึ้นมาแล้ว

เขาก็เข้าใจขึ้นมาได้ทันที

ว่ามันพลิกสถานการณ์อะไรไม่ได้แล้ว

คนพวกนี้ ได้มีความคิดแบบนี้ไปแล้ว ทหารพวกนั้นที่ถูกโยนเข้ามาในนี้ ก็เป็นตัวการสำคัญของเรื่องนี้ สถานการณ์แบบนี้มันเปลี่ยนไม่ได้แล้ว แล้วเขาก็หัวเราะดังออกมา

มีความหัวเราะเยาะตนเอง

“ผมฝูหยู มองตนเองไว้สูงตลอด คิดว่าตนเองนั้นเป็นคนที่มีความสามารถที่สุดในประเทศหนานเยว่ ในฝ่ายบุ๋น ไม่มีใครดีกว่าผม ผมมักจะคิดอยู่บ่อยๆ ว่าถ้าผมไปเป็นสายบู๊ ก็คงจะไม่แพ้ให้กับโจงชิว แต่ว่าตอนนี้ ผมแพ้แล้ว ทหารหนึ่งแสน ต้องมาตายด้วยมือของผมเอง ผมแพ้ให้กับโจงชิวแล้ว ผิดต่อฝ่าบาท ผิดต่อประเทศหนานเยว่ ผมแพ้แล้ว วันนี้ก็จะสละชีวิตนี้ เพื่อตอบแทนฝ่าบาท”

ฝูหยูแกว่งกระบี่ยาวของตนเอง

เขาไม่เคยเป็นคนขี้แพ้แบบนี้

แพ้ก็แพ้ไป

แต่เขาไม่ยอมสวามิภักดิ์ ความเป็นข้าราชการฝ่ายบุ๋น มันเข้มข้นอยู่ในกระดูก

แต่ว่า เสียงดังตุบ