บทที่ 364 พนัน

“งั้นพวกเรามาพนันกันไหม?”

ฉินเฟิงถามแมรี่

“พนันอะไร?”

แมรี่เอามือกอดอก สีหน้าหยิ่งผยอง อันที่จริงเธอไม่เหมือนนักออกแบบอันดับหนึ่งในเมืองเทียนหนานอย่างที่กัวฉีบอก แต่เธอก็เป็นนักออกแบบที่ทรงอิทธิพลและมีชื่อเสียงมากในเมืองเทียนหนานแห่งนี้เช่นกัน

มีความมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มที่

“เรามาพนันกัน ถ้าจูหลินชิงได้รางวัลชนะเลิศ คุณต้องตะโกนที่นี่ร้อยครั้งว่า ฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ ฉันไม่มีคุณสมบัตินี้ แต่ถ้าผมแพ้ เช่นเดียวกัน ผมจะยอมให้คุณลงโทษยังไงก็ได้” ฉินเฟิงกล่าวอย่างเฉยชา

ทันใดนั้นแมรี่ก็หัวเราะออกมา “คุณนี่ สงสัยจะบ้าไปแล้ว ให้เจ้าลูกเป็ดขี้เหร่นี่ได้รางวัลชนะเลิศเหรอ? เป็นไปไม่ได้ แต่ในเมื่อคุณต้องการพนัน ฉันก็ตอบตกลงกับคุณ”

เธอตอบตกลงแล้ว

การพนันครั้งนี้ชัดเจนว่าต้องแพ้ให้เธอแน่นอน

เช่นเดียวกับกัวฉี ที่รู้สึกว่าคนคนนี้บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ ที่มาวางเดิมพันในสิ่งที่แพ้แน่นอน

บางทีในใจเขาอาจจะแค่อยากจะเดินแก้ผ้าออกไปก็ได้

จงใจทำเป็นขายหน้า

แต่คำขอของเธอจะไม่เหมือนกับของแมรี่ ในเมื่อบอกแล้วว่าจะลงโทษเขาอย่างไรก็ได้ เธอจึงต้องเล่นอะไรที่น่าอับอายยิ่งขึ้น ให้ฉินเฟิงได้รู้ว่ามีราคาที่ต้องจ่ายเมื่อจะมาเปรียบเทียบกับเธอ

“อ้อ ฉันต้องขอเตือนคุณว่าเสื้อผ้าที่กัวฉีสวมใส่อยู่นั้นมีราคาแพงที่สุดในที่นี้แล้ว และเสื้อผ้าที่ฉันสวมใส่ได้รับการออกแบบมาอย่างพิถีพิถันมากับมือฉันเอง ใช้เวลาไปหลายปี ลำพังตัวคุณอยากจะมาเอาชนะเหรอ? เหลวไหลสิ้นดี”

แมรี่หัวเราะเยาะ

“แล้วยังไงล่ะ ใครจะไปรู้ตอนจบ”

หลังจากฉินเฟิงพูดไปอย่างนั้น เขาก็จูงมือจูหลินชิงแล้วเดินออกไป

จูหลินชิงไม่รู้จะพูดอะไร ทำได้เพียงก้มหน้าตามฉินเฟิงออกไปอย่างเชื่อฟัง

“ฮ่า ยังอยากชนะอีกหรือ ฝันไปเถอะ ไม่รู้เหรอว่าคุณเป็นใคร คุณคิดจริงๆ เหรอว่าลูกเป็ดขี้เหร่จะเปลี่ยนเป็นหงส์ได้? การที่ลูกเป็ดขี้เหร่เปลี่ยนเป็นหงส์ได้ก็เพราะว่าเธอคือหงส์มาตั้งแต่แรก ส่วนเธอน่ะ ฮ่าๆ เป็นลูกเป็ดขี้เหร่อย่างแท้จริง”

กัวฉีพูดกับจูหลินชิงระหว่างทาง

ทันใดนั้นจูหลินชิงก็ยิงก้มหน้าลงมากขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน จูหลินชิงและฉินเฟิงก็ไปที่ห้องแต่งตัวพิเศษ ที่นี่มีห้องแต่งตัวมากมาย ทุกคนล้วนมีกันคนละห้องเพื่อความสะดวกในการเปลี่ยนเสื้อผ้า

“เพื่อนของเธอคนนี้น่าสนใจมากทีเดียว”

แมรี่หยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาจิบ

“ไม่ใช่ เธอไม่ใช่เพื่อนของฉัน เธอเป็นแค่ลูกเป็ดขี้เหร่ที่อยู่ชั้นต่ำ เป็นซินเดอเรลล่า ในขณะที่ฉันเป็นคนสวย เป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ แล้วเราจะเป็นเพื่อนกันได้ยังไง? เธอมีคุณสมบัติเหรอ”

กัวฉีพูดเหน็บแนม

แต่ในเวลานี้เธอได้หันกลับไปมองหลิวโหรวและพูดว่า “แต่ที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่อีก นั่นคือเพื่อนของเธอ หลิวโหรว ไปเดี๋ยวนี้ ขโมยเสื้อผ้าของจูหลินชิงมาให้ฉันด้วย ฉันจะทำให้หล่อนออกมาไม่ได้”

“อา”

หลิวโหรวชะงักงัน “เอาเสื้อผ้ามา มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”

จูหลินชิงจะออกมาได้อย่างไรหากถูกขโมยเสื้อผ้า

“ฉันแค่ไม่อยากให้เธอออกมา”

รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกัวฉี “ถึงตอนนั้นการประกวดจะเริ่มขึ้น ฉันกำลังมองหาคนที่จะไปรื้อค้นห้องแต่งตัว แล้วเรื่องที่น่าสนุกก็จะเกิดขึ้น”

ห้องลองเสื้อไม่ได้มั่นคงมาก มันเป็นแถวแล้วทำประตูขึ้นมาบานหนึ่ง

ถึงอย่างไรมันก็ถูกใช้ชั่วคราว

เสื้อผ้าก็แขวนอยู่บนนั้นด้วย

ถ้าจะขโมยก็ขโมยได้

เพราะนี่คืองานสังสรรค์ของสาวไฮโซ โดยปกติจะอนุญาตให้เฉพาะผู้หญิงเข้ามา ความจริงฉินเฟิงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา แต่กัวฉีได้แจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้น ฉินเฟิงจึงเข้ามาได้

เป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งหมด ดังนั้นจึงไม่ได้ป้องกันอะไรมาก

จึงสามารถขโมยได้

“เอ่อ...ฉัน...”