บทที่ 373 มาอีกเลย

ในขณะนี้กัวฉี ยังคงอยู่ในความสุขของเธอเอง

โชคดี โชคดีที่เทพสงครามไม่ได้ฆ่าเธอ

แค่การอยู่บ้านนอกสามปีเอง อดทนแป๊บเดียวก็ผ่านไปแล้ว แต่เธอคิดไม่ถึงว่า สามปีผ่านพ้นไป หลังจากผ่านไปสามปีเธอสามารถเดินออกมาได้ แต่เธอยังคงเลือกที่จะอยู่ในบ้านนอก ตลอดชีวิต

แถมยังได้ฉายาว่าเป็น‘ครูที่สวยที่สุด’อีกด้วย

ทุกอย่าง เธอยังคงไม่รู้

และมันจะไม่มีวันเกิดขึ้น เนื่องจากถ้าหากการรบครั้งนี้พ่ายแพ้ จะคุยเรื่องอนาคตทำไม

“ขอบคุณเทพสงคราม”

หลี่ผู่เยว่กับกัวฉีรู้สึกขอบคุณเทพสงคราม

ภายในใจรู้สึกถึงความโชคดี

ไม่ฆ่าคนก็ดีแล้ว

เพราะ ถ้ามีคนด่าพวกเธอแบบนี้ จากนิสัยของพวกเธอ เกรงว่าจะต้องจบไม่สวยอย่างแน่นอน

แต่ทว่า หลังจากที่ผ่านเรื่องราวนี้ไป พวกเธอก็กล้าทำมันอีก

นิสัยของพวกเธอถูกข่มขู่จนต้องยับยั้ง

สำหรับการซักผ้าของหลี่ผู่เยว่ มันเป็นอะไรที่ง่ายมากๆ เธอไม่สนใจแม้แต่น้อย แต่เธอไม่รู้ว่า ในอนาคตข้างหน้า เพราะการซักผ้า ทำให้มือทั้งสองข้างของเธอต้องเต็มไปด้วยรอยซาก

“การไม่อบรมสั่งสอนบุตร เป็นความผิดของบิดา ผมรู้ว่าคุณมีลูกสาวแค่คนเดียว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า คุณจะต้องตามใจเธอ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบางอย่าง ผมหวังว่าคุณจะสามารถอบรมสั่งสอนเธอให้ดี”

ฉินเฟิงหันไปพูดกับกัวฉี

เขารักกั่วกั่วเหมือนกัน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า จะรักอย่างไร้ขีดจำกัด

เขาเป็นพ่อคน เมื่อต้องแสดงเป็นคนร้าย ดุดันแบบนั้น ต้องให้กั่วกั่วรู้ว่า อะไรคือถูก อะไรคือผิด อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ

“ครับ”

กัวเฉิงหน้าแดงก่ำ

คราวนี้เขาถึงค้นพบว่า เขาไม่ได้สั่งสอนลูกสาวให้ดีจริงๆ

และหลังจากที่จัดการปัญหาของคนเหล่านี้เสร็จเรียบร้อย ฉินเฟิงก็เหลือบมองไปที่ข้างๆ หลี่หลงที่กำลังก้มหน้า ด้วยตัวสั่นเทา เอาแต่พูดในใจว่า จงมองไม่เห็นเขา จงมองไม่เห็นเขา มองไม่เห็นเขา

“หลี่หลง”

ฉินเฟิงพ่นสองคำออกมา

ทันใดนั้นก็ทำให้หลี่หลงตกใจจนสะดุ้ง“ครับ”

“นายมีชื่อเสียงดีจังเลยนะ”

ฉินเฟิงพิงไปที่กำแพง

แสร้งทำเป็นคนโปรดของเทพสงคราม

เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร

“เทพสงครามได้โปรดลงโทษ”

ทันใดนั้นหลี่หลงก็คุกเข่าลง ไม่ได้ขอความเมตตา สีหน้าหวาดกลัว ขอให้เขาลงโทษ

“ช่างมันเถอะ ฉันขี้เกียจลงโทษนาย ไปหาซูมู่เองเถอะ เอาเรื่องที่นายทำทั้งหมด ในช่วงนี้ ไปเล่าให้เธอฟังให้หมด ให้เธอลงโทษเอง จำไว้ว่า ทั้งหมด ถ้ามีอะไรขาดไปแม้แต่เรื่องเดียว ถ้าอย่างงั้น”

หลังจากนั้น ฉินเฟิงก็ไม่ได้พูดอะไร

คนที่เข้าใจก็เข้าใจตามนั้น

ส่วนคนที่ไม่เข้าใจก็รับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิต

“ครับๆๆ”

หลี่หลงพยักหน้าด้วยสีหน้าซีดเผือด

“ไสหัวไปซะ”

สุดท้าย เมื่อได้รับคำอนุญาตจากฉินเฟิง เขากับบรรดาพี่น้องของเขาไสหัวออกไปจริงๆ น่ากลัวเกินไปแล้ว ใช้ชื่อของคนอื่นทำให้คนอื่นกลัว คิดไม่ถึงว่า จะไปข่มขู่เทพสงคราม

เอาถึงชีวิตได้จริงๆ

หลังจากนั้น ฉินเฟิงก็ดึงเก้าอี้ แล้วนั่งดูกัวฉีซักเสื้อผ้า

กัวเฉิงคุกเข่าลง ไม่กล้าลุกขึ้น และไม่กล้าพูดอะไร เธอนั่งคุกเข่ากับพื้นอยู่อย่างนั้น

หลี่ผู่เยว่กับกัวฉีกำลังซักผ้าอย่างตั้งใจ

ซักไปครึ่งชั่วโมงเต็มๆ ซักจนเสื้อผ้าแต่ละตัวสะอาดเอี่ยมอ่อง ถึงเงยหน้ามองฉินเฟิง ฉินเฟิงอยากจะกุมหน้า สุดท้ายก็เอียงหัว แล้วถอนหายใจ

“ขั้นตอนต่อ เอาไปผึ่งลมให้แห้ง”

สุดท้าย หลี่ผู่เยว่กับกัวฉีก็อยู่อย่างนั้นครึ่งค่อนวัน กว่าจะเข้าใจว่าผึ่งลมให้แห้งทำยังไง

หลังจากผึ่งลมจนแห่งแล้ว ก็ส่งมอบให้ฉินเฟิง