บทที่ 379 ชื่อของฉัน เทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าหัว

เขาสามารถล้มเหลวได้ตลอด

แต่ว่า ฉีหยุนไม่ไหว ขอเพียงแค่โดนลูกศร งั้นภายใต้สถานการณ์ในตอนนี้ จะต้องตายอย่างไม่มีข้อสงสัย

“รับทราบ”

นายพลสิบกว่าคนตะโกนออกมาอย่างดุเดือด มองตากันแล้ว ในมือล้วนแต่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว

ล้วนแต่ใช้อาวุธจริงทั้งหมด

หร่วนหู่ก็ตามติดเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต : “วันนี้ ประเทศหนานเยว่ของฉัน จะต้องปราบกำจัดเมืองเทียนหนานของพวกแกให้ราบคาบ”

“ฝันไปเถอะ”

ฉีหยุนพูดออกประโยคนี้ออกมาแล้ว

แต่ว่า เขาเพียงคนเดียว ต่อกรอนกับหร่วนหู่ด้วยความสามารถที่มีของตัวเอง แต่ว่ายังต้องจัดการกับนายพลกว่าสิบคนเหล่านี้อีก แล้วก็คนต่ำทรามที่คอยปล่อยลูกศรเย็นอยู่ข้างๆอีก มีใจจะทำแต่กำลังไม่พอจริงๆ

ปัง！

หร่วนหู่ทุบค้อน ตีไปยังหน้าอกของฉีหยุนแล้ว ทำให้ฉีหยุนสั่นสะเทือน

ฉีหยุนถูกโจมตีที่หนักหน่วงจนมีเลือดออกแล้ว แต่ว่าเขาก็กลืนลงไปโดยทันที

แต่ว่า

วินาทีถัดไป ลูกศรปลายขนบินเข้ามา ฉีหยุนเอียงศีรษะทันที แต่ว่าเฉียดเป็นคราบเลือดแล้ว เผชิญการโจมตี ไม่ใช่สิ่งที่เหลือทนมากที่สุด สิ่งที่เหลือทนมากที่สุดคือการปล่อยลูกศรเย็นนี้

ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะปล่อยตอนไหน

ยิงมาจากตำแหน่งไหน

เพราะงั้น แม้ว่าฉีหยุนที่สู้สุดกำลัง ในเวลานี้ ก็กำลังถูกกระทำโดยไม่สามารถสู้กลับได้เลย ถึงอย่างไรก็เผชิญหน้ากับยอดฝีมือของทั้งประเทศ และเขามีเพียงคนเดียว

“นายพล พวกเรามาช่วยคุณ”

ฝูงคนที่อยู่บนกำแพงเมือง ก็มองออกว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้อง ก็คิดอยากจะลงมาช่วยเขา

หนึ่งในนั้น โดยเฉพาะเพ้ยหยวนชิ่ง

เขารู้ เป็นเพราะเขาทำให้ฉีหยุนพลอยซวยไปด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเขา งั้นฉีหยุนก็คงจะคุ้มกันอยู่บนกำแพงเมืองเท่านั้น และไม่หล่นลงมาจนถูกล้อมไว้ แววตาแดงก่ำทันที อยากจะลงไปฆ่า

แต่ว่า

เสียงดังปัง

แม่ทัพหนานเยว่คนหนึ่งกั้นเขาไว้แล้ว อายุไม่แก่มาก ค่อนข้างอ่อนเยาว์ พูดกล่าว : “ฉันชื่อหลงจื่อชี คิดว่าหนานเยว่ของฉันไม่มีใครจริงๆ？ให้ฉันมาสู้กับแก”

ทั้งสองคนประมือกันเลยทันที

เพ้ยหยวนชิ่งมีพรสวรรค์ที่ดี มีพลังวิเศษโดยกำเนิด และหลงจื่อชีที่เผชิญหน้าก็ไม่ได้ไร้ฝีมือ

ถึงอย่างไร ครั้งนี้เป็นพละกำลังของทั่วทั้งประเทศหนานเยว่ เพราะงั้นยอดฝีมือก็มาแล้ว และทางฝั่งต้าหัว มีเพียงยอดฝีมือของหนานโจว แล้วก็มีสามทวีป รวมถึงทวีปตอนกลาง กำลังจะมาถึงในอนาคต

จูหงเยียนก็อยากจะออกไปฆ่า

แต่ว่า ก็ถูกขัดขวางไว้แล้ว

ครั้งนี้ แม่ทัพของประเทศหนานเยว่มา เยอะกว่าคนบนกำแพงเมืองนี้มาก

ถึงขั้นสามคน สี่คน รวมตัวล้อมแม่ทัพแห่งต้าหัวคนหนึ่งไว้ ในเวลานี้ มีเพียงต่อสู้ ไม่มีกฎอะไร ทุกคนล้วนแต่ถูกขวางกั้นไว้แล้ว ออกไปฆ่าไม่ได้

และในเวลานี้ ซูหยางคำรามเสียงดัง : “ทุกคน ไม่ต้องช่วยนายพลฉี กลับไปสู่สภาวะป้องกัน”

“นายพันซู”

มีคนมองไปยังซูหยางแล้ว ค่อนข้างรู้สึกเหลือเชื่อ

งั้นด้านล่างคือฉีหยุน นายพลคนแรกของที่นี่

“กลับสู่สภาวะป้องกัน นี่คือคำสั่ง แนวป้องกันของเรากำลังจะพังแล้ว” ซูหยางแววตาควบแน่น จ้องมองไว้อย่างไม่ละสายตาเลย: “ศัตรู กำลังจะโจมตีระลอกใหญ่เข้ามาแล้ว กลับสู่สภาวะป้องกัน”

“รับทราบ”

แม่ทัพจำนวนมาก ในเวลานี้เพิ่งจะค้นพบว่า แนวป้องกันของพวกเขาถูกทำลายแล้ว

หลังจากที่แม่ทัพจำนวนมากพยายามถอนตัวออกจากการต่อสู้ รีบกลับไปยังตำแหน่งที่ควรอยู่ พยายามป้องกัน แต่เพ้ยหยวนชิ่งไม่ได้กลับมา และพูดด้วยแววตาที่แดงก่ำว่า ： “สหายทุกท่าน ช่วยฉันคุ้มกันไว้ นายพลฉีเป็นเพราะว่าช่วยฉันไว้ ถึงได้ถูกกักตัว ฉันจะไปช่วยเขา”

ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ นี่เป็นกับดัก

เขาถูกกับดักแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาลงไปอย่างประมาท จะทำให้ฉีหยุนทหารเสือท่านนี้ลงมา เอาชีวิตมาเสี่ยงได้อย่างไร

เป็นความประมาทของเขา ทำร้ายนายพลฉีแล้ว

“วางใจเถอะ แม้ว่าเราจะตาย ก็จะคุ้มกันไว้”

หนึ่งในนั้น ทหารใหม่ที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัว พูดคำราม

ก่อนหน้านี้เขากลับว่าไม่รู้จักเพ้ยหยวนชิ่ง

แต่ว่า หลายวันมานี้ พวกเขาเป็นเพื่อนกันแล้ว

ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน

คุณไป พวกเราจะช่วยคุ้มกันคุณ

“เด็กน้อย อย่าดูถูกชายชราอย่างฉันนะ”

ในนี้ ยังมีทหารแก่ที่เป็นกัปตันคนหนึ่งอยู่ และก็คนที่แผลเป็นทั้งตัวกำลังพูดอยู่

พวกเขารู้ พวกเขากำลังเผชิญอยู่กับอะไร

คือกองทัพที่ไม่มีที่สิ้นสุด

แต่ว่า ต่อให้พวกเขาต้องสู้จนตัวตายก็จะต้องคุ้มกัน

ไม่ว่ายังไง

นี่คือภารกิจ