บทที่ 380 มือถือดาบยาวสามนิ้ว ไม่หวาดกลัวทหารนับล้าน

เทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าหัว！

หลังจากที่พูดสมญานามนี้ออกมา ทหารประเทศหนานเยว่ทั้งสนามรบต่างก็ตกตะลึง ต่างก็ถอยหลังกันไปคนละก้าว นัยน์ตามีความหวาดกลัว นี่คือปีศาจ ปีศาจที่ไม่มีวันแพ้

รุกรานต้าหัวสองศึกแรก

ล้วนแต่พ่ายแพ้ให้กับเทพสงครามแห่งต้าหัวนี่แล้ว มีเงาแห่งความมืดตราตรึงอยู่ในใจพวกเขาแล้ว

“อะไรนะ เทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าหัว ดูฉันหร่วนหู่จะทุบเขาให้ตาย”

หร่วนหู่เป็นชาวบ้านที่ไม่มีการศึกษาคนหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ เขามองออกแล้ว เพราะว่าท่านนี้ปรากฏตัวออกมา พละกำลังของทั้งสนามรบประเทศหนานเยว่ลดลงทันทีเลย

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้การแล้ว

อาจจะถูกทำให้ตกใจจนถอยหนีไปโดยทันทีแล้ว

แค่คนๆเดียว ทำให้ทหารนับล้านตกใจจนถอยหนี งั้นประเทศหนานเยว่ของพวกเขาก็ช่างน่าอับอายเสียจริง

เพราะงั้น หร่วนหู่ออกมาแล้ว เขาเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในกองทัพ ถ้าหากให้เขามา ไม่พูดว่ารบชนะท่านนี้ แต่ว่าสามารถต้านทานไว้ได้ งั้นก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าคนๆนี้ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นอย่างที่พูดกันต่อๆมาเลย

พละกำลังของเหล่าทหารก็สามารถกลับมาได้

“เอาค้อนของฉันไปกินซะ”

หร่วนหู่รวมค้อนคู่ หลังจากนั้นใช้แรง คิดอยากจะใช้พละกำลังนี้ ทุบเทพสงครามคนนี้ให้ลอยไปเลย หากไม่ได้ผลอีก ก็จะต้องทุบด้วยกำลังพอๆกัน แต่ไม่ใช่ได้รับชัยชนะที่ขาดลอย

หลังจากนั้น

ฉินเฟิงยื่นมือข้างหนึ่งออกไปแล้ว เสียงดังตั่ง ทุกคนต่างก็สามารถได้ยินเสียงกระทบกันได้ เห็นได้ชัดว่าหร่วนหู่ได้ใช้แรงทั้งหมดที่มีอยู่แล้ว แต่ผู้คนเห็นว่า ถูกรับไว้ได้แล้ว

อีกอย่าง ยังถูกรับไว้ได้ด้วยมือเดียว

ตกตะลึงจนตาค้างแล้ว

รวมถึงหร่วนหู่

“อะไรนะ！”

หร่วนหู่อ้าปากกว้างแล้ว อึ้ง เกิดอะไรขึ้น เขาโจมตีด้วยกำลังสุดความสามารถ ทำไมถึงถูกจับไว้ด้วยมือเดียวได้ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ หร่วนหู่คิดไม่ออกเลย

แต่ว่า ตอนที่กำลังคิดไม่ออก วินาทีต่อมาเขาก็ยังคงโจมตีออกไปแล้ว

ทุบค้อนขนาดใหญ่นั่นอีกครั้ง

แต่ว่า ฉินเฟิงพูดออกมาแล้ว : “แรงระเบิดชั้นแปด”

ปัง！

เสียงดังอึกทึก หร่วนหู่ลอยออกไปแล้ว ถึงขั้นทรงตัวไม่ได้ ล้มลงกับพื้นเลย แล้วก็พ่นเลือดสดๆออกมา สีหน้าเหลือเชื่อมาก : “คิดไม่ถึงว่าเป็นแรงระเบิดชั้นแปด แปดชั้น จู่ๆก็ทำลายลมปราณคุ้มกายของฉันแล้ว”

เขาตกใจ

แต่ว่าต่อให้เขาตกใจ ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงนี้ได้ เขาแพ้แล้ว

เขาในฐานะที่เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งประเทศหนานเยว่ พ่ายแพ้โดยสิ้นเชิง

“ฮ่าๆ พวกแกพูดมาตลอดว่าฉันฉีหยุนเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งต้าหัว แต่ว่าฉันก็ไม่ยอมรับมาตลอด รู้ไหมว่าเพราะอะไร เพราะว่าฉันไม่ใช่นายพลที่จัดการศัตรูด้วยกระบวนท่าเดียวได้ ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งต้าหัว ฉันยังไม่คู่ควร”

ฉีหยุนที่ถูกปิดล้อม หัวเราะฮ่าๆขึ้นมาแล้ว

นี่ถืงจะเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งต้าหัวของฉัน

สิ่งที่มีเพียงหนึ่งเดียวในโลก

ฟิ้ว

และในเวลานี้ ท่ามกลางอากาศสาดส่องแสงที่เหน็บหนาวมาแล้วทันที ลูกศรเหล็ก เมื่อเทียบกับลูกศรเหล่านั้นก่อนหน้านี้ต่างกับลูกศรเหล็กเลย ราวกับว่าฉีกฟ้าเลยยังไงอย่างนั้น พุ่งเข้ามาฆ่า

“ทักษะยิงธนูไล่ตามตะวัน ลมพัด”

หวานเอี๋ยนเลี่ยตะโกนเสียงดัง เขาดึงแกรนด์สแลมของคันธนูในมือแล้ว

กระบวนท่านี้เป็นความสามารถพิเศษที่ไร้เทียมทานของเขา

เหมือนลม

ลูกศรเงินดอกนั้นก็เป็นเหล็กอุลกมณีจากอวกาศ อานุภาพน่ากลัว เขาเคยใช้ลูกศรเหล็กดอกนี้ฆ่าศตรูมานับไม่ถ้วนแล้ว สุดท้ายถึงได้เดินขึ้นไปยังตำแหน่งของเทพแม่นยิงธนูอันดับหนึ่งแห่งประเทศหนานเยว่แล้ว

ครั้งนี้ เขาใช้กระบวนการท่านี้ และเพิ่มการซุ่มยิงด้วย

ก็เพื่อยิงฆ่าศัตรูตัวฉกาจของประเทศหนานเยว่ที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ ขอแค่ตาย งั้นหนานโจวก็สงบสุข ต้าหัวก็ถูกกำจัดทิ้ง

แต่วินาทีต่อมา เขาก็พบว่า เขาประเมินค่าเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าหัวคนนี้ต่ำไปแล้ว

ในมือของฉินเฟิง โบกดาบยาวสามนิ้ว ลูกศรดอกนั้นหมุนตาม แล้วก็หมุนหลับไปทันทีเลย หวานเอี๋ยนเลี่ยเห็นแล้ว สีหน้าเปลี่ยนไปมาก หลบหลีกทันที เขาคิดว่าตัวเองหลบหลีกทัน

ถึงยังไงตัวเองเป็นนักยิงธนู

แต่ว่า ฟิ้ว！

ลูกศรปลายขนดอกนั้น เฉียดหน้าผากของเขาไป บนหน้าผาก เกิดคราบเลือดออกมาแล้ว

หวานเอี๋ยนเลี่ยรูม่านตาหดลง ตัวแข็งทื่อ พูดอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย : “เมื่อกี้สามารถฆ่าฉันได้ ทำไมถึงไม่ฆ่า”