ตอนที่ 381
บทที่ 382 รุ่งอรุณหลังวันสิ้นโลก (1)
October 28, 2026
“ใคร?”
หมาป่าดำแผ่รัศมีอาฆาต ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายเลือด พวกเขาหารู้ไม่ ข้างกายมีคนแปลกหน้าอยู่คนหนึ่ง
“ฆ่า”
ผู้คนต้องการถือหอกยาวไปฆ่า
พวกเขาคิดจะเข้ามา คนนี้ที่อยู่ข้างพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่รู้เลย งั้นสันนิษฐานว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง ทันใดนั้น ทหารม้าหมาป่าต่างก็รวบรวมแรงอาฆาตของการต่อสู้ กระทั่งถึง หมาป่าดำนำหน้ามาตรงที่พงหญ้า
เดิมทีต้องการจะโจมตี แต่วินาทีถัดมาก็หยุด
เป็นคนต้าหัวคนหนึ่ง
อีกอย่างไม่ใช่คนต้าหัวธรรมดา ควรจะพูดได้ว่าไม่มีเรี่ยวแรง ดวงตาว่างเปล่า นอนอยู่บนสนามหญ้า เหมือนคนต้าหัวที่ไม่ได้อาบน้ำมาสองสามวัน หน้าเหลืองผอมโซ
ราวกับคนกำลังจะตาย
ไม่
เมื่อทหารม้าหมาป่าก้าวมาข้างหน้าเพื่อตรวจสอบ จากนั้นพูดว่า: “ผู้บัญชาการ คนนี้ใกล้จะตายแล้ว พลังชีวิตอ่อนแอถึงขีดสุด
ใกล้จะตายแล้วจริงเหรอ
เพราะว่าพลังชีวิตที่อ่อนแอ และฝังลึกอยู่ในพงหญ้า ดังนั้นไม่มีใครพบเห็นเขาเลย
ทหารม้าหมาป่าก็ไม่พบเห็นเขา
ทหารหนานเยว่ ก็ไม่พบเห็นเขาเช่นกัน
“ผู้บัญชาการ อย่าห่วงคนนี้เลย ยังไงก็ใกล้จะตายแล้ว ตอนนี้เราต้องรีบบุกไป ความรวดเร็วเป็นปัจจัยหนึ่งในการทำสงคราม” ผู้ช่วยผู้บังคับบัญชาอีกคนกล่าว
ไม่มีเวลามาช่วยคนแล้ว
ความรวดเร็วเป็นปัจจัยหนึ่งในการทำสงคราม
ต้องรีบวางแผน
“แบ่งเสบียงอาหารให้เขาหน่อย”
หมาป่าดำสั่ง
“รับทราบ”
มีคนทิ้งพายให้ทันที จากนั้นก็ไม่สนใจแล้ว หมาป่าดำก็ไม่สนใจแล้วเหมือนกัน ให้พายไปชิ้นหนึ่ง ชะตากรรมที่เหลือ ก็ถือว่าเป็นไมตรีเล็กๆน้อยๆของคนต้าหัวเหมือนกัน
ช่วยเขาเหรอ มันสายเกินไปแล้วล่ะ
เขาเลือกที่จะตีฝ่าวงล้อม
ไม่
น่าจะพูดว่าไม่มีตัวเลือก ลูกธนูขึ้นสายเต็มเหนี่ยว จำเป็นต้องยิงออกไป
แต่หลังจากที่บุกไป เขาหันหน้ามองคนที่เต็มไปด้วยออร่าแห่งความตาย ไม่รู้ทำไมที่ก่อนหน้านี้เขาพูดเช่นนั้น วนเข้าไปในหัวใจของหมาป่าดำ เมื่อมองย้อนกลับไป พายนั้นถูกคนนั้นหยิบไป แต่ไม่ได้กิน
และพูดอย่างเบาๆว่า: “จงชิว จงชิว สมกับเป็นแม่ทัพคนแรกของหนานเยว่ แผนหนึ่งทำลายทหารม้าหมาป่า 100,000 นาย หลังจากสงครามครั้งนี้ ชื่อจงชิวอย่างนาย เกรงว่าจะแพร่ไปทั่วโลก”
”หยุด!”
ในตอนนี้ หมาป่าดำลงคำสั่งทันที
“ผู้บัญชาการ มีอะไร?”
ผู้ช่วยผู้บัญชาการที่อยู่รอบๆ ต่างก็มาล้อมหมาป่าดำและถาม
ต่างก็ว้าวุ่นใจอย่างมาก
ก็บุกกันไปแล้ว ทำไมหยุดอีกล่ะ
พวกหัวรุนแรง รู้สึกว่ากำลังจะได้สร้างผลงานแล้วเชียว หล่อหลอมชื่อเสียงความเป็นอมตะที่โด่งดังแล้ว หยุดทำไมนะ
แต่ว่า หมาป่าดำไม่ได้อธิบายพวกเขามากมาย และพูดสั่งว่า: “กลับไป!”
ทันใดนั้น ทหารม้าหมาป่าผู้นี้กลับไปถึงข้างผู้ชายที่เต็มไปด้วยออร่าแห่งความตาย หมาป่าดำเข้ามาถามเป็นการส่วนตัวว่า: “ฉันถามแกหน่อย พายที่ให้ ทำไมไม่กิน กินแล้ว ก็จะสามารถช่วยชีวิตแกได้”
“ไม่อยากกิน ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”
ผู้ชายยิ้มดูถูก ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่า
“งั้นทำไมแกบอกว่า จงชิว กลยุทธ์เดียวปราบทหารม้าหมาป่า 100,000 ตัว?” หมาป่าดำถามอย่างใจจดใจจ่อ
ไม่รู้ทำไม ในใจเขามีความรู้สึกหวาดระแวง
รู้สึกว่ามีตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว เข้ามาฆ่าที่นี่ ความรู้สึกหวาดระแวงก็ยิ่งหนักขึ้น แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกแบบนี้มาจากไหน แต่เมื่อถูกผู้ชายคนนี้พูดใส่ ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งหนักขึ้น
“เพราะว่า ขอบคุณพายของคุณมาก”
ชายคนนั้นถือเค้ก: “เสียงแรก เป็นคนต้าหัว เตือนพวกนาย เสียงที่สองก็เป็นเพราะพายชิ้นนี้ ฉันเป็นหนี้บุญคุณพวกนาย ตอนนี้ความสัมพันธ์จางหายไปแล้ว พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว พวกนายก็ไปได้แล้ว”
เห็นผู้ชายคนนี้ พูดอะไรเยอะแยะมากมาย รองผู้บัญชาการพวกนั้นต่างก็ดูถูก และพูดว่า: “ผู้บัญชาการ อย่าไปสนใจคนนี้เลย ไม่แน่อาจจะเป็นบ้าก็ได้ นอนอยู่ตรงนี้ เห็นแล้วว่าหิวมาหลายวันแล้ว”