บทที่ 383 รุ่งอรุณหลังวันสิ้นโลก (2)

“อย่าเดินกลับ จงตีฝ่าไปทางนั้น”

เฉินชิวสุ่ยที่เกาะหลังหมาป่าดำอยู่ หลับตา พูดอย่างหายใจแขม่วๆ แต่เขายังคงชี้ทางไปยังชายแดน

“ผู้บัญชาการ พวกเราจะไปเส้นทางนี้เหรอ คนๆนี้เป็นคนบ้าคนหนึ่ง”

“ใช่ เดิมทีเราควรจะเดินไปทางนี้”

“ผู้บัญชาการ ทิ้งคนๆนี้เถอะ คนๆนี้เป็นคนบ้านะ”

“ถ้าทำตามที่เขาพูดจริงๆ ถ้ามีการโจมตีจริงๆ งั้นไปทางนั้น งั้นก็จะเป็นการเข้าไปติดกับดักเองนะครับ”

พวกผู้ช่วยผู้บัญชาการ เดิมทียังต้องอดทน อยากดูว่าหมอนี่ จะพูดว่าไปทางไหน แต่ก็คิดไม่ถึงเลย ว่าเขาก็พูดว่าให้เดินไปชายแดนด้วยทางนี้

งั้นก็ไม่ได้ไปตามทางของพวกเขาก่อนหน้านี้แล้ว

ถ้ามีกับดักจริงๆ หากเดินไป ก็จะถูกศัตรูล้อมไว้แล้ว

“หุบปาก”

หมาป่าดำตำหนิ

ในบรรดาทหารม้าหมาป่า บารมีของเขายังค่อนข้างสูง ตำหนิเช่นนี้ รองผู้บัญชาการเหล่านั้นต่างก็เงียบ ต่อมาหมาป่าดำจึงพูดว่า: “ฟังเขา ตั้งแต่ตอนนี้ไป ไม่ว่าใครก็อย่าบ่น แค่ทำตามซะ”

“ผู้บัญชาการ”

ยังมีคนต้องการจะพูดบางอย่าง

แต่ หมาป่าดำจ้องและพูดว่า: “ผู้ฝ่าฝืน ถูกสังหาร!”

ทุกคนตะลึงครู่หนึ่ง พวกเขารู้สึกถึงแรงอาฆาตของหมาป่าดำแล้ว เขาก็ไม่ได้พูดเล่น ถ้ามีคนบ่นจริงๆ หรือกระทำใดๆที่รบกวน เขาก็จะฆ่าจริงๆ

ตัดสินใจแล้ว

“รับทราบ”

ผู้ช่วยผู้บัญชาการเหล่านี้ ก็ไม่กล้าพูดอะไรแล้ว

ทำได้เพียงเก็บความคับแค้นไว้ในใจ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้บัญชาการคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงไว้วางใจหมอนี่ที่กำลังจะใกล้ตายระหว่างทางด้วย แถมยังจะขู่ฆ่าพวกเขา เพื่อหมอนี่

ไม่เข้าใจเลย

และสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ในใจหวาดระแวงของหมาป่าดำยิ่งอยู่ก็ยิ่งลึกขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกถึงขั้นความตาย

ตั้งแต่ที่เขาฆ่าคนมานับร้อยนับพัน สัญชาตญาณที่เขารับรู้ ถ้าเขาไม่ได้เจอคนๆ นี้ งั้นเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องฝ่าฟันไปตามแผนเดิม

แต่ว่าเจอคนนี้ เขารู้ว่าต้องเชื่อใจคนนี้

เพราะเขารู้สึกว่าคนนี้พูดถูกแล้ว

ยิ่งกว่านั้น เขายังรู้เรื่องจงชิวด้วย ในต้าหัว คนอย่างจงชิว คนส่วนใหญ่ต่างก็ไม่รู้จัก เพราะเขาขี้เกียจและไม่แสวงหาชื่อเสียงและผลกำไร สื่อจึงไม่เคยรายงานบุคคลนี้เลย

คนส่วนใหญ่ที่รู้จักผู้ชายคนนี้เป็นทหาร แต่เฉินชิวสุ่ยกลับรู้เป็นอย่างดี

เขาได้ยินมาในช่วงนี้ หรือไม่ก็ติดตามเหตุการณ์อย่างใกล้ชิด ก็รู้จักจงชิวตั้งแต่เนิ่น ๆ

สองแบบ

เขาเลือกแบบหลัง

เดิมพันสักหน่อย

เดิมพันกับพลังอันน้อยนิดนั้น เมื่อทหารม้าหมาป่าถูกทำลายแล้ว งั้นหนานโจวกลับกลายเป็นว่า มีอัตราสำเร็จน้อยกว่า 10% และก็พูดได้ว่า โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นไปไม่ได้เลย

ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดนี้ เขาเดิมพันกับโอกาสเล็กน้อยนั้น

คนที่ชอบใช้กำลัง แถมยังมีปัญญาดี

ในเต็นท์ใหญ่ของหนานเยว่

จงชิวมาถึงที่นี่แล้ว ตามมาด้วยทหารเสือสองสามคน ส่วนในตอนนั้น ฉินเฟิงทำไมไม่ฆ่าหวานเอี๋ยนเลี่ย มีเหตุผลสองประการ หนึ่งเพื่อสร้างเป้าหมายหนึ่งให้กับเพ้ยหยวนชิ่ง สองคือ แม้ว่าหวานเอี๋ยนเลี่ยจะดูต่ำทราม ลอบโจมตีในสนามรบ แต่เขาอยู่ในกองทัพ กลับเป็นว่าเขารักเทิดทูนทหารอย่างมาก

ไม่อย่างนั้น เขาจะอยู่ท่ามกลางนายพลนับสิบ นั่งอยู่ในตำแหน่งที่ออกคำสั่ง เมื่อหวานเอี๋ยนเลี่ยถูกฆ่าตาย งั้นกองทัพทหารหนานเยว่ก็จะบ้าคลั่ง

สถานการณ์จะควบคุมไม่อยู่