บทที่ 393 หนีจากความตาย

“ไปแนวหน้า”

โจงชิวไม่ได้พูดอะไรมาก พูดเพียงแค่สามคำ

ไปแนวหน้า ไม่นั่งอยู่ภายในหน่วยทหารจอมพล

“จอมพลโจง แนวหน้ามันอันตรายนะครับ ท่านคือจอมพลนะครับ……”

มีคนต้องการห้ามปราม

จอมพลของกองทัพทั้งสาม จะวุ่นวายได้ยังไง

แต่ทว่า โจงชิวไม่สนใจคนเหล่านั้นด้วยซ้ำ แต่ออกไปกับกองกำลังทันที ผ่านไปไม่นาน ก็มาถึงแนวหน้า ค้นพบว่า ทหารม้าหมาป่านั่นได้ฝ่าวงล้อมออกไปแล้ว

ด้วยการมีอยู่ของเทพสงครามแห่งต้าหัว ไม่สามารถหยุดยั้งการโจมตีของทหารม้าหมาป่า

เทพสงคราม

เป็นความเชื่อของพวกเขา

แต่ทว่า โจงชิวก็พบเช่นกันว่า ตรงกันข้าม มีแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ขี่ม้าสีดำตัวหนึ่ง ในมือถือดาวยาวสามฟุต หลังจากนั้นก็ใช้พละกำลังคนคนเดียว จนทำให้ทั้งกองทัพหนานเยว่ตกตะลึง

คราวนี้ นักยุทธศาสตร์ทุกคน เข้าใจแล้วว่า เทพสงครามแห่งต้าหัวมาถึงที่นี่ได้อย่างไร

พวกเขากลัวว่าเทพสงครามแห่งต้าหัวจะพบสิ่งผิดปกติ หลังจากนั้นก็ส่งกองทัพมาบุก ดังนั้นจึงมีทหารยามเฝ้าตลอดทาง และมีองครักษ์อินทรีเหล็กคอยตรวจตรา และรายงานให้ทราบ

แต่ทว่า พวกเขากลับไม่พบ

มาอย่างไร้ร่องรอย

แล้วเข้ามาทันที

ตอนนี้ พวกเขาเข้าใจแล้ว นี่ไม่ใช่กองทัพเดียว แต่เป็นการมาของคนแค่คนเดียว เป็นชายหนุ่มที่ถือดาบยาวสามฟุตมาด้วย

“ฉินเฟิง”

โจงชิวตะโกนหนึ่งครั้ง แล้วขี่มาตามออกไปเช่นกัน

“โจงชิว”

ฉินเฟิงเดินออกมา แล้วมองไปที่คนผู้นั้น

แน่นอนว่าแตกต่างจากฉินเฟิง ข้ามกายของโจงชิวมีคนจำนวนมากปกป้อง

ฉินเฟิงมองไปที่โจงชิว ไม่เหมือนกับพลทหาร แต่เหมือนกับนักปราชญ์คนหนึ่ง คลุมชุดตัวยาว ผมยาว ท่าทางหล่อเหล่า บนตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของหนังสือ เป็นแม่ทัพที่เหมือนกับนายพลบุ๋น

“ฉินเฟิง นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เราสองคนพบกัน คิดไม่ถึงว่า การพบกันครั้งแรกของเรา นายจะกล้าอาศัยกำลังของคนคนเดียว เมื่อเผชิญหน้ากับทหารนับแสนนาย แต่ไม่กลัวจริงๆใช่ไหม？”

สายตาทั้งคู่ของโจงชิว เขาค่อยๆพูดออกมา อย่างมีเสน่ห์

“กลัวตาย？”

ฉินเฟิงหัวเราะ“โจงชิว ถ้าตอนนี้นายถอยทัพกลับไปยังหนานเยว่ ฉันให้คำมั่นกับนายเลยว่า หนานเยว่จะไม่มีทางทำลายประเทศของนาย เป็นยังไง？ไม่แน่ ถึงเวลานั้น เราอาจจะยังสามารถดื่มเหล้ากันได้อย่างสบายใจ”

น้ำเสียงของทั้งสอง ถึงแม้จะไม่สงบสุข

แต่ทว่า ในความเป็นจริงแล้ว คมมีดถูกเปิดออก และปลายมีดอยู่บนข้าวสาลี

ไฟโทสะรุนแรงมาก

เรื่องในสนามรบยังไม่หยุด ระหว่างพวกเขาทั้งสอง ไม่มีทางพูดคุยกันได้อย่างสงบสุข

“หนานเยว่ไม่มีทางทำลายประเทศเราได้ ที่ทำลายได้ มีแต่พวกนายเท่านั้นแหละ”

โจงชิวกล่าว

“งั้นหรอ？แต่ผมกลับคิดว่า มันกลับกันนะ หรือว่า ผมอาจจะสามารถ ฆ่าคุณในวันนี้ได้”

ดาบยาวสามฟุตที่ฉินเฟิงถืออยู่ ด้วยสายตาเหยียดหยาม

“จอมพลโจง”

ทหารอีกกลุ่มหนึ่ง อารักขารอบๆตัวโจงชิว โจงชิวเหลือบตามองแล้วกล่าวว่า“ถอยกลับไปซะ เขามาฆ่าฉัน เขาไม่ได้กล้าขนาดนั้นหรอก ถอยกลับไป”

ทหารที่อยู่รอบๆตัวโจงชิว รีบถอยกลับไปทันที

จนตอนนี้ รอบๆตัวโจงชิว จึงไม่มีนายทหารอารักขา

“คุณนี่มัน กล้าจริงๆแหะ”

ฉินเฟิงหัวเราะออกมา

“ถ้าหากนายสามารถฝ่าทหารสี่แสนนายต่อหน้า มาฆ่าฉันได้ ถ้าอย่างนั้น นายจะทำอะไรกับหนานเยว่ได้ แต่ นายทำไม่ได้”

โจงชิวเอามือไพล่หลัง แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย“นาย ไม่ได้ไร้ศัตรู”

คำพูดไม่กี่คำของเขา ทำลายภาพพจน์ ที่ฉินเฟิงทำให้กองทัพหนานเยว่หวาดกลัว

ที่แท้ เทพสงครามแห่งต้าหัวไม่ไร้ศัตรู

“จะไร้ศัตรูหรือไม่ ต่อไป จะใช้หัวของคุณมาพิสูจน์เอง”

ฉินเฟิงส่งเสียงคำราม

หลังจากนั้น ก็พาทหารม้าหมาป่าถอยกลับไป

เขาเดินจากไปแบบนี้ ต่อหน้าของทหารนับแสนนาย

และในเวลานี้เอง กองทัพหนานเยว่เตรียมการไล่จู่โจม องครักษ์อินทรีเหล็กคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น“ขออนุญาตรายงานครับ ทางตอนใต้ เราพบว่ามีกองกำลังหนึ่ง จำนวนต่างกันออกไป เหมือนกับอยากจะฝ่าวงล้อมขแงเรา แล้วบุกไปที่ฝั่งชายแดน”

เหล่าทหารตกตะลึง

กองทัพมาจากไหนกัน