บทที่ 392 ฉินเฟิงมาแล้ว

เฉินชิวสุ่ยยอมรับ

ว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของโจงชิว ถึงพยายามอย่างเต็มที่ ก็ยากที่หนีรอดจากเงื้อมมือของโจงชิวได้

“แต่ว่า ฉันไม่ยอม”

เฉินชิวสุ่ยกัดจนปากแตก มีเลือดสดๆปรากฏออกมา

แต่ทว่า มันก็เท่านั้น

สุดท้ายเขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของโจงชิว

“สหาย เข้ามา”

หลังจากที่หมาป่าดำถูกนายพลทั้งสามบีบให้ถอย เขาคำรามเสียงดัง และเหล่าสหายของหมาป่าดำของเข้ามารวมตัวกัน หลังจากนั้นก็หัวเราะอย่างเศร้าสร้อย“เหล่าสหาย คราวนี้เรามาถึงทางตันแล้วจริงๆ ชิวสุ่ยเขาได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว”

“สหาย เราสามารถสัมผัสได้”

“เราไม่โทษนายหรอก เราโทษตัวเอง ที่ติดกับดักชิวสุ่ย ทำให้นายพลต้องอับอาย”

เหล่านายพลพวกนั้น ต่างพากันหัวเราะ

ไม่มีความตื่นตระหนกกับความตายที่ใกล้จะมาถึง มีเพียงความสุขอย่างเอ่อล้น

พวกเขาไม่กลัวตาย

สิ่งที่หวาดกลัว ก็คือการทำให้นายพลต้องหวาดกลัว

อีกทั้งพวกเขายังเรียกเฉินชิวสุ่ยว่าสหาย ก่อนหน้านี้ยังมีสีหน้าเย้ยหยัน ตอนนี้พวกเขายังสัมผัสได้ถึงความพยายามของเฉินชิวสุ่ย เขาเอาแต่วางแผนหาทางหนีทีรอดให้พวกเขาอยู่ตลอดเวลา

ถ้าเผชิญหน้ากับคนธรรมดาทั่วไป แผนการนี้ ถึงจะเป็นค่ายกลปากว้าพลังสองขั้ว ก็สามารถหนีรอดไปได้

เปียนเซิงหยงก็ไม่สามารถจับพวกเขาได้

แต่ว่า พวกเขาเผชิญหน้ากับโจงชิว เป็นจอมพลอันดับหนึ่งของประเทศศัตรู มองเป้าหมายของพวกเขาออก สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือมองออกทิศทางการโจมตีของพวกเขา แต่พวกเขาเป็นกองกำลังที่ถูกจัดวางไว้เป็นอย่างดี ล้วนอยู่บริเวณโดยรอบ

เขาคำนวณได้แล้ว

ในที่สุดก็หนีเงื้อมมือของโจงชิวไม่ได้

“เหล่าสหาย เราหนีไม่รอดแล้ว แต่เราต้องฆ่าคน นี่เป็นคุณค่าสุดท้ายของเรา ฆ่าหนึ่งคน ไม่พอ ถ้าจะฆ่าทุกคน ในทุกคนต้องฆ่าถึงสามคน แค่นี้ก็พอแล้ว เราฆ่าให้มากหน่อย ถ้าอย่างงั้นแรงกดดันของนายพลก็จะน้อยลง นี่เป็นสิ่งเดียวที่เราจะทำได้”

คำพูดประโยคสุดท้ายของหมาป่าดำ เต็มไปด้วยความเศร้า

นายพล

ขอโทษนะครับ

นี่คือสิ่งเดียวที่เราจะทำได้

เราหนีไม่รอดแล้ว

“ฆ่ามัน”

“ฆ่ามัน”

“ฆ่ามัน”

เหล่าทหารต่างโบกอาวุธของตัวเองไปมา ดวงตาทั้งสองข้างมีรังสีอำมหิตปรากฏขึ้น

“ฟังคำสั่งของฉัน ฆ่ามัน！”

หมาป่าดำเป็นผู้นำ ที่เข้าห้ำหั่นออกไป

“กองกำลังนี้ ปีศาจเข้าสิงแล้วมั้ง”

ฝั่งตรงกันข้าม รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต เหล่าทหารหนานเยว่ขาสองข้างสั่นเทา นี่คือกองกำลังอะไรเนี่ย ใกล้จะตายอยู่แล้ว แต่รังสีอำมหิตยังคงอยู่

“ฆ่ามัน！”

เมื่อกองกำลังทั้งสองเผชิญหน้ากัน ทหารหนานเยว่ ฆ่าคนด้วยกำลังคนที่มากกว่า แต่ก็ยังถูกทำร้าย

“บัดซบเอ้ย พระอาทิตย์ใกล้จะตกอยู่แล้ว ความตายใกล้เข้ามา แต่ยังจองหองขนาดนี้”

ผู้บังคับบัญชาของหนึ่งในกองกำลังอื่นๆ เมื่อเห็นฉากนี้ แล้วกัดฟันกรอด สุดท้ายก็สั่งว่า“กองกำลังทั้งสาม ทุ่มสุดตัวเดี๋ยวนี้ ฉันจะให้พวกแก ฆ่าพวกมัน ถึงต้องถ่วงเวลาก็ต้องถ่วงเวลาจนพวกมันตาย”

ถ่วงเวลาให้พวกมันตายกันไปข้าง

ใช่แล้ว

ในทหารของหนานเยว่ กำลังทหารในตอนนี้ เป็นสามเท่าของทหารม้าหมาป่า อีกทั้งทหารม้าหมาป่ายังได้รับบาดเจ็บ หนึ่งในสามกองกำลังทั้งสามอย่างหลี่เอ้อหนิว บาดเจ็บสาหัสอย่างหนัก เลือดไหลนอง

ยิ่งไปกว่านั้น ในขณะที่กองกำลังอื่นๆค่อยๆเข้าใจ และฟื้นฟูคำสั่งการ ถ้าอย่างงั้นก็จะมีทหารของหนานเยว่เข้ามาแทรกซึมเรื่อยๆ

ดังนั้น นี่จึงเป็นการโจมตีที่ต้องพ่ายแพ้

ใกล้จะตายอยู่แล้ว

นอกจากนี้ยังสามารถกล่าวได้ว่า เป็นวีรกรรมสุดท้ายของทหารม้าหมาป่า

“ตายซะเถอะ”