บทที่ 391รุ่งอรุณหลังวันสิ้นโลก（10）

สนามรบอยู่ในความโกลาหล

ทหารมากมายของหนานเยว่ เข่นฆ่ากันเอง

ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นกบฏ แต่เขาฟันฉัน ฉันก็ต้องตอบโต้กลับ คนจำนวนมากโต้ตอบกันไปมา มีคนหนานเยว่บางคนเข่นฆ่ากันจนเลือดร้อน เห็นคนก็ฆ่า

สุดท้าย สมรภูมินี้ก็วุ่นวายอย่างหาที่สุดไม่ได้

“สหาย ฆ่ามัน！”

หมาป่าดำแย่งม้ามาหนึ่งตัว หลังจากขึ้นไปขี่ม้าได้ ก็มุ่งตรงออกไปข้างนอก

เขาเป็นคนตัวใหญ่จึงดูใหญ่โตเป็นพิเศษ

ประเด็นคือด้านหลัง ยังแบกคนตายใกล้ตายไว้หนึ่งคน

“ฆ่ามัน！”

ทหารม้าหมาป่ากลุ่มหนึ่ง ตามหมาป่าดำไปฆ่าด้วย

ดุจดั่งมีดคมกริบ ที่ที่ทะลวงออกสู่ภายนอกอย่างบ้าคลั่ง และทั้งสมรภูมิก็ยังไม่รู้ตัว ถึงจะรู้ตัว ผู้บังคับบัญชาในตอนนี้ก็ไม่สามารถสั่งการทหารเหล่านี้ได้อีกต่อไป

พวกเขาเข่นฆ่ากันอย่างบ้าเลือด

กระทั่งมีผู้บังคับบัญชาบางคนถูกคิดว่าเป็นกบฏ และถูกไล่ฆ่า

แน่นอนว่า คนที่ไล่ฆ่า เป็นฝั่งของทหารม้าหมาป่า

นี่เป็นแผนการที่เฉินชิวสุ่ยคิดก่อนหน้านี้ ให้ไปทางทิศตะวันตก ใช่แล้ว แต่เขาไม่ได้โจมตีอย่างรุนแรง แต่เป็นการเปลี่ยนโฉม ในสนามรบ ทำให้คนของฝั่งตัวเอง แทรกซึมเข้าไปที่กองกำลังบริเวณโดยรอบ

เนื่องจาก การสู้รบที่ดุเดือดเช่นนี้ สวมชุดทหารของตนเอง และแอบลักลอบเข้ามาหลายคน ใครจะไปรู้ว่าเป็นศัตรู

ระหว่างทาง เฉินชิวสุ่ยส่งคนเข้าแทรกซึมกองกำลังอื่นๆ

จนสุดท้าย กองกำลังของพวกเขา ก็แทรกซึมเข้าไปได้

ดังนั้น นั่นเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมภายในเต๊นท์ ถึงพบว่ากองกำลังนั่นหายไป เพราะว่า ตั้งแต่เริ่มต้น กองกำลังของพวกเขา น้อยลงไปเรื่อยๆ และค่อยๆแทรกซึมเข้าสู่กองกำลังอื่นๆ

แต่ว่า ไม่มีคนค้นพบ

ท้ายที่สุด พวกเขาถึงพบว่าสิ่งที่เริ่มเปิดอ้าออก คือการพุ่งตัวในครั้งสุดท้าย

ทัพใหญ่ได้วุ่นวายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

การโจมตีในตอนนี้ เป็นโอกาสที่ดีที่สุด

นี่เป็น วิธีที่เฉินชิวสุ่ยพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อทำลายค่ายกลปากว้าพลังสองขั้ว

และในเวลานี้เอง

ข่าวก็ถูกส่งไปถึงภายในเต๊นท์ของหนานเยว่ และมันก็ได้เละเป็นโจ๊กเป็นที่เรียบร้อย

“ว่าไงนะ？แตะแค่นิดเดียว ทำให้กองทัพแตกกระเจิงแล้วแทรกซึมเข้ากองทัพเราเนี่ยนะ ทำไมพวกเขาถึงกล้าขนาดนี้”

มีนักยุทธศาสตร์บางคนตกตะลึง

กล้าถึงขนาดนี้เชียวหรอ

ต้องรู้ว่า กองกำลังหนึ่ง มีจำนวนคนที่แน่นอน และมีหัวหน้ากองกำลังที่แน่นอนเช่นกัน รู้ดีว่า กองกำลังของตัวเองมีใครบ้าง กล้าแทรกซึมเข้ามาได้ ไม่กลัวคนจะค้นพบงั้นหรอ

“ผมเข้าใจแล้ว ถึงว่าล่ะ ทหารม้าหมาป่านั่นเอาแต่บุกโจมตี อีกทั้งยังโจมตีในขณะที่วุ่นวายโกลาหล ฝั่งนี้โจมตีหน่อย ฝั่งนั้นโจมตีหน่อย ที่แท้ก็เพื่อใช้การกระจายตัวในการกำบัง”

มีคน พึ่งเข้าในวินาทีนี้

ถ้าอยู่ในสภาวะปกติ ไม่มีทางแทรกซึมเข้าไปได้แน่ มันยากเกินไป ถึงจะไม่มีคนพบเห็น สำเนียงของคนต้าหัวกับคนหนานเยว่ ความเคยชินในการพูดไม่เหมือนกัน ยังไงก็ต้องเผยพิรุธอยู่ดี

แต่ว่า ต้านทาน ทหารม้าหมาป่าที่เอาแต่โจมตีไม่ไหว พวกนี้เอาแต่ฆ่าคน

มีกองกำลังจำนวนมาก สูญเสียีนไปบางส่วน

แต่ทว่า ไม่เยอะมาก แค่ไม่กี่ร้อยกี่พันคน แต่ในไม่กี่ร้อยพัน แต่ในนั้นมีหัวหน้ากองกำลัง เกิดเป็นกองกำลังที่ถูกทำลายพอดี สามารถแทรกซึมเข้าไปได้ และด้วยเหตุนี้เช่นกัน ทหารม้าหมาป่า ไม่ได้หยุดพัก ดังนั้นจึงไม่ได้สอบถามอะไรพวกเขา ประกอบกับ ไม่มีคนคิดไปในทางนี้แท้แต่คนเดียวด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงทำให้พวกเขาแทรกซึมได้สำเร็จ

กล้าจริงๆ

กล้าบุกเข้ามาขนาดนี้

ตั้งแต่เริ่มต้น การโจมตีแบบนี้ เป็นแผนการแทรกซึมคนเข้าไป

แต่เมื่อพวกเขาเข้าใจสิ่งนี้ ใบหน้าของพวกเขาก็ซีดทันที พวกเขาติดกับดักแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครคิดได้ ว่าแผนการของอีกฝ่ายจะสำเร็จ พวกเขาหนีรอดไปได้

“บัดซบ”

มีนายพลไม่น้อยสบถออกมา

สถานการณ์แบบนี้ พวกเขากลับสามารถติดกับดักได้ จนทำให้อีกฝ่ายหนีรอดไปได้

นี่เป็นกองทัพที่มีทหารสี่แสนนาย ที่ล้อมทหารไม่ถึงแสนนาย

แต่ในเวลานี้เอง มีเสียงดังแคร้ง เปียนเซิงหยงก้าวออกมา คุกเข่าลงกับพื้นทันที แล้วพูดเสียงดังว่า“กระผม เปียนเซิงหยงออกคำสั่งโดยพลการ ละเมิดผู้บังคับบัญชาการสูงสุด จนทำให้เกิดผลพวงเช่นนี้ ขอให้ลงโทษกระผมด้วย”

“……”