บทที่ 410 กูให้พวกมึงลงมือแล้วหรือยัง

“มึงกล้ามากนะไอ้กระจอก มึงกล้าลงมือกับพวกกูงั้นรึวะ”

สองคนได้ยินดังนั้น ก็โมโห

พวกเขาทั้งสองก็เป็นยอดฝีมือ แต่ว่าคนคนนี้ใช้น้ำเสียงตะคอก พูดคุยกับพวกเขา

กล้ามากหรือไง！

ทันใดนั้น ทั้งสองคนก็ไม่สนใจหลัวซินหย่า คนหนึ่งใช้เตะทะยานนภา อีกคนใช้ฝ่ามือเลือด โจมตีไปยังคนที่นอนบนพื้นหญ้านั้น ท่าทางคิดจะเอาตายเลย

“กล้ามารบกวนพวกกู ฆ่ามันเลย”

เฉินต๋ากวงก็ยืนไพล่หลังอยู่ข้างๆ แล้วพูดเสียงเย็นๆ ออกมา

เพียงแต่ว่า สายตาของหลัวซินหย่าก็แปลกๆ

และในตอนนี้ ทั้งสองคนก็ได้เข้าใกล้ฉินเฟิงมากขึ้นแล้ว จากนั้นก็เห็นสิ่งของสีเขียวๆ บินลอยออกมา เสียงดังตุบ สองคนนั้นกระเด็นออกไป แล้วก็ตกลงที่พื้นอย่างแรง

“เฮือก ให้ตายเถอะ ขากู”

เกาหลงเอามือจับขาตนเอง แล้วก็มองขาตนเองที่เต็มไปด้วยใบหญ้าด้วยความแปลกใจ ราวกับเห็นผี ใบหญ้าบางๆ ธรรมดา แต่กลับแปลกมคมเหมือนคมมีด ปักเข้าที่ขาของเขา

ทำเอาขาเขาพิการในทันที

อีกคน ก็ไม่ต่างกัน เสว่โส่วถึงกับร้องโอดโอยออกมาว่า “มือกู”

ใบไม้ใบเดียว แต่พุ่งทะลุฝ่ามือของเขาไปเลย

“เป็นไปได้อย่างไรกัน？”

เฉินต๋ากวงก็อึ้งไป มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน

ยอดฝีมือทั้งสองคนที่ต้องคอยให้ช่วย กลับถูกคนคนเดียวใช้ใบหญ้าจัดการเสียจนหมอบ

นี่มันเรื่องอะไรกัน

วันนี้มันเป็นอะไรไปหมด

ทำไมโลกนี้มันถึงบ้าบออะไรแบบนี้

ทำไมถึงไม่ยุติธรรมกับตนเองเลย

เฉินต๋ากวงกัดฟันพูด “มึงมีแค่คนเดียว แต่พวกกูมากัน40กว่าคน ล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งนั้น กูไม่เชื่อหรอกว่า มึงจะสู้40คนได้ เข้าไปจัดการมัน”

ทั้งสองฝั่ง นอกจากหัวหน้าที่นำมาแล้ว ก็พาลูกน้องมากันฝั่งละ20กว่าคน

ส่วนมากเป็นคนเก่งในตระกูล

พอเห็นเฉินต๋ากวงพูดแบบนี้ พวกลูกน้องด้านหลัง ก็ไม่ยอมกลับไปแบบนี้ ก็ได้รี่เข้าไป 20กว่าคน ยืนคนละมุม ล้วนเป็นพวกมีฝีมือ เข้าไปรุมทีเดียว ไม่ได้เข้าไปสู้ทีละคน

แต่เตรียมเข้าไปล้อมไว้

อาศัยคนมาก สู้ให้เธอเหนื่อยตาก็ยังได้

แต่ว่า ในตอนนี้เอง ด้านนอกก็มีเสียงของรถดังเข้ามา จากนั้นรถจี๊ปก็เข้ามาจอด คันแล้วคันเล่า ไม่นานก็มีคนเต็มไปหมด

และคนที่ลงมานั้น ล้วนสวมชุดทหารกันทั้งหมด

ตั้งท่าอาวุธครบมือ

“นี่มัน……”

ภาพนี้ เล่นเอาพวกเฉินต๋ากวงตกใจกันหมด พวกลูกน้อง20กว่าคนที่เตรียมจะบุกเข้าไป ก็อึ้งนิ่งเหมือนกัน นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงมีทหารมามากมายแบบนี้

และในตอนนี้ เสียงดังตึบ ก็มีผู้หญิงลงมาจากรถ

เส้นผมถูกมัดไว้ เผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ รูปร่างสูงเพรียว แต่ว่ามาดคมเข้มมาก ท่วงท่าการขยับตัวทำให้คนมองดูก็รู้ว่าเป็นคนที่ฝึกการต่อสู้มา

และคนนี้ เฉินต๋ากวงรู้จัก

ชื่อจูหงเยียน

“หงเยียน คุณมาทำอะไรที่นี่ มาตกปลาหรือ?”

เฉินต๋ากวงและจูหงเยียนพอจะมีความสัมพันธ์กันอยู่บ้าง เพราะว่ารู้จักกัน ในเมืองเทียนหนานก็เป็นคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ก็เลยรีบเข้าไปทักทาย จากนั้นก็เดาว่าจูหงเยียนมาทำอะไรที่นี่

“ตกปลางั้นหรือ？เหอะ”

จูหงเยียนหัวเราะเย็น “ฉันก็มาถึงที่แล้ว พวกนายยังคิดไม่ออกอีกหรือไง ว่าพวกนายกำลังเข้าบุกล้อมใครอยู่?”

จากนั้น จูหงเยียนก็ไม่ได้สนใจคนพวกนี้ แต่เดินตรงเข้าไป แล้วนั่งชันเข่าลงไป พร้อมกับ ทำความเคารพว่า “ดิฉัน จูหงเยียนสังกัดกองทัพเพลิงไฟค่ะเทพสงคราม ที่กำแพงเมืองเกิดเรื่องขึ้น นายพลฉีก็เลยให้ดิฉันมารับเทพสงครามกลับไปค่ะ”