ตอนที่ 410
บทที่ 411 คำสั่งนั้นยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขา
October 28, 2026
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ฉินเฟิงถามขึ้นบนรถ
ถ้าไม่เกิดเรื่องใหญ่อะไร จูหงเยียนก็คงไม่มาหาเขาถึงที่
“หนานเยว่จับตัวประชาชนของพวกเรา เพื่อให้เทพสงครามออกไปพบ” จูหงเยียนกันฟันพูด
ดวงตาแฝงไปด้วยไฟโกรธ
เขาคิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าหนานเยว่จะทำเรื่องแบบนี้ได้
และในตอนนี้ ฉินเฟิงก็มาถึงบนกำแพงเมืองแล้ว
“ท่านนายพล”
แม่ทัพทหารทั้งหลายก็ล้อมเข้ามา
และในตอนนี้ ตวาดเฟิงก็มองเห็นทุกอย่างนอกกำแพงเมือง มีประชาชนต้าหัวหลายพันคน ถูกล้อมอยู่นอกกำแพงเมือง รอบๆ มีทหารหนานเยว่เฝ้าอยู่ พวกจงชิวทั้งหลาย ก็อยู่ในค่ายนั้น
“ฉินเฟิง ออกมาพบกันหน่อย”
ตรงหน้า มีจงชิวกำลังตะโกนออกมาเสียงดัง
“ออกเมืองมา”
ฉินเฟิงไม่ได้สนใจว่าจะติดกับดักอะไรทั้งสิ้น และรีบออกเมืองไปทันที แต่ว่าไม่ได้ออกไปคนเดียว ด้านหลังยังมีจูหงเยียนซูหยางฉีหยุนและอีกหลายคน ไม่ใช่เพราะความปลอดภัย
แต่เพราะเป็นหน้าเป็นตา
“จงชิว ผมนึกว่าคุณจะเป็นวีรบุรุษ เป็นคนเก่งที่หายากในหนานเยว่ แต่คิดไม่ถึงเลยว่า คุณจะเอาวิธีชั่วช้าแบบนี้ มาใช้ประชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ เพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ตนเอง”
ฉินเฟิงขี่ม้า เดินเข้ามาด้านหน้าสุด สายตาเฉียบคม จ้องมองจงชิว
“ต่ำช้างั้นหรือ ขอเพียงบรรลุเป้าหมาย ก็ไม่เรียกว่าต่ำช้าแล้ว ประวัติศาสตร์นั้น คนที่ชนะมักจะเป็นคนเขียนมันขึ้นมาเสมอ ไม่ใช่หรือไง?”
จงชิวดึงบังเหียนม้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
ไม่ได้มีอะไร เพราะเรื่องนี้มันไม่มีความรู้สึกผิดอะไร
ไม่มีอะไรหรอก
ทหารหาญยอมตายต่อผู้มีพระคุณ
นี่ไม่ใช่การสู้รบของคนสองคน แต่เป็นการต่อสู้ของระหว่างสองประเทศ เขาจะต้องใช้ทุกวิถีทาง เพื่อทำให้ชนะสงคราม
“ผู้ชนะเป็นคนเขียนประวัติศาสตร์ พูดได้ดี”
ฉินเฟิงหัวเราะ จากนั้นก็พูกว่า “จงชิว คุณไม่กลัวหรือว่า หลังจากแพ้ไป แล้วต้าหัวของเราเป็นคนเขียนประวัติศาสตร์ ทำให้คุณต้องมีชื่อเสียงเหม็นโฉ่ไปเป็นหมื่นๆ ปีหรือไง? เรื่องแบบนี้ ไม่มีใครเขายอมทำกันหรอกนะ”
“ชื่อเสียงเหม็นโฉ่ไปเป็นหมื่นๆ ปี มันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ พอถึงตอนนั้นผมก็คงร่างแหลกสลายไปหมดแล้วล่ะ”
จงชิวพูดน้ำเสียงนิ่งๆ
ราวกับไม่กลัวอะไรเลย
“จงชิว คุณเป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริงๆ”
ฉินเฟิงส่ายหัว จากนั้นก็ถามว่า “ผมถามเป็นครั้งสุดท้ายนะ จะเอาแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม”
“ฆ่า”
จงชิวตวาดเสียงดัง
ทันใดนั้น มือสังหารที่ยืนอยู่ข้างๆ ประชาชนพวกนั้น ก็บั่นคอประชาชนต้าหัวไปหนึ่งคน จากนั้นด้านข้างก็มีเสียงร้องไห้ดังออกมา
“เทพสงคราม ช่วยด้วย ช่วยด้วยๆ ผมกลัว”
“ผมเพิ่งอายุ17เอง ช่วยผมด้วย ช่วยด้วย”
“พ่อ.....แม่.....ฮือๆๆ ......”
ทั้งคนแก่ ทั้งเด็ก ต่างก็พากันร้องไห้ เสียงร้องได้ดังเข้ามา แต่ละคนก็เลือดเต็มตัว ท่าทางน่าอนาถมาก ร้องเรียกเทพสงครามให้ช่วย
จงชิวไม่มีสายตาเอื่อยเฉื่อยแล้ว แต่กลับเป็นความเย็นชาแทน
เย็นชาไร้ความรู้สึก
ทำให้คนหวาดกลัว
ไม่ใช่เพียงทหารของต้าหัวเท่านั้นที่กลัว แม้แต่ทหารของหนานเยว่เองก็ยังกลัว
จอมพลโจงเปลี่ยนไปแล้ว
เสียงร้องไห้ดังเข้ามา ทำให้แม่เหล่าแม่ทัพทหารของต้าหัว ล้วนตื่นตกใจ จงชิวคนนี้ ทำไมถึงได้กล้าใช้วิธีที่ชั่วช้าแบบนี้ ทันใดนั้นทุกคนก็มีใจฮึกเหิมขึ้นมา มองไปยังฉินเฟิง แล้วรายงานว่า “แม่ทัพครับ เดี๋ยวผมไปช่วยกำบังให้บุกเข้าไป แล้วช่วยประชาชนพวกนั้นมา”
“นายพลครับ ผมขอตั้งหน่วยกล้าตาย เข้าไปช่วยเหลือครับ”
“นายพลครับ ผมขอลองไปช่วยครับ”
แม่ทัพหลายคนเข้ามาขอคำสั่ง
แต่ว่า ฉินเฟิงไม่ได้ตอบกลับไป แต่มองไปยังจงชิว จ้องมองไปอย่างนั้น จากนั้นก็พูดว่า “ไม่มีคำสั่งของผม ใครก็ห้ามขยับไปไหน”
“นายพล”
ทหารพวกนั้นก็ตกใจหน้าเปลี่ยนสี
ห้ามขยับงั้นหรือ？
แล้วจะไม่ช่วย แล้วยืนดูประชาชนพวกนั้นถูกฆ่างั้นหรือ?
แต่ว่า ไม่มีใครกล้าสงสัยในตัวฉินเฟิง
แม่ทัพมีบารมี ไม่อาจจะล่วงเกินได้