บทที่ 412 เพชฌฆาตงั้นหรือ

ตุบ

ประชาชนต้าหัวล้มลงอีกคน

และในตอนนี้ ประชาชนของต้าหัวก็ได้ล้มลงหมดแล้ว ทั้งหมด321คน ทุกคนล้วนทิ้งร่างอยู่บนพื้นหญ้าบริเวณนั้น หรือจะเรียกว่า ลานประหาร ตรงนั้นก็ได้

“จงชิว ยังมีอีกไหม？”

ระว่างค่ายของทั้งสองกองทัพ ฉินเฟิงส่งเสียงพูดออกมาช้าๆ

เสียงดังไปทั่วทั้งสนามรบ

ทุกคนล้วนได้ยินหมด

ตัวของแต่ละคนก็อดที่จะสั่นๆ ไม่ได้

คนคนนี้ใจเหี้ยมจริงๆ

อำมหิตมากเลย

ถามออกมาได้ ว่ายังมีอีกไหม?

แต่ครั้งนี้ จงชิวไม่ได้พูดอะไร แต่มองฉินเฟิงอยู่อย่างนั้น มองอยู่พักหนึ่ง แล้วก็พูดว่า “ครั้งนี้ ดูเหมือนว่าคนที่จะแบกชื่อเสียงอันเหม็นโฉ่ คงจะไม่ใช่ผมแล้วล่ะ”

“แล้วอย่างไรกัน เชื่อเสียงแย่ๆ ของผม มีน้อยที่ไหนกัน?”

ฉินเฟิงยิ้ม

ก็เหมือนกับที่จงชิวพูดไว้ ชื่อเสียงเหม็นโฉ่เป็นหมื่นปีแล้วไง ถึงตอนนั้น ตนเองก็ได้ตายไปแล้ว

มันจะเกี่ยวอะไรกับตนเองด้วยเล่า

จะถูกหรือผิด ให้คนรุ่นหลังเป็นคนตัดสินเอาเอง

นี่มันคือความรู้สึก

และในตอนนี้ องครักษ์มืดคนหนึ่งก็ปรากฏตัวข้างๆ ฉินเฟิง เข้ามารายงานว่า “นายพลครับ ที่กำแพงฝั่งตะวันออก ตะวันตก และทิศเหนือ มีศัตรูปรากฏขึ้นกลุ่มใหญ่ คนที่นำทัพล้วนเป็นทหารฝีมือดี”

ทหารฝีมือดี

ก็คือหน่วยกริช

ในกองทหารนี้ เป็นกองหน้า เหมือนกับกองทหารที่เก่งราวกับเป็นปลายดาบที่แหลมคม

ก็คือ กองระวังหน้า นั่นเอง

“กลับเมือง”

จากนั้น ฉินเฟิงก็สั่งคำสั่งแรกออกมา ไม่ได้บุก แต่สั่งให้กลับเมือง

“ครับ”

แม่ทัพหลายคนไม่ยอม แต่ก็ยังฟังคำสั่ง

กลับเมืองมาแล้ว

แต่ในตอนนี้ ระหว่างทางนั้น ฉินเฟิงก็พูดขึ้นมาช้าๆ ว่า “ทหารต้าหัวทุกคน จำเรื่องในวันนี้ไว้ให้ดี พวกเราจะแก้แค้นกลับมาให้ได้ พวกเราจะชำระแค้นนี้แน่นอน”

“พวกเราจะแก้แค้นกลับมาให้ได้！”

“พวกเราจะชำระแค้นนี้แน่นอน！”

“พวกเราจะชำระแค้นนี้แน่นอน！”

ทหารทั้งเมือง ล้วนตะโกนว่า “แก้แค้น” จนดังสนั่น

แม่ทัพทั้งหลายของต้าหัวก็ใช้สายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อจ้องมองไปยังจงชิว แต่ว่าจงชิวไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าแต่อย่างใด นั่งบนหลังม้าอยู่อย่างนั้น จ้องมองฉินเฟิงอยู่อย่างนั้น

จากนั้น ศัตรูก็บุกโจมตีเข้ามา

ครั้งนี้ ไม่ได้อยู่ที่ฝั่งใต้ของเมืองเทียนหนานที่เป็นด้านหลัก แต่บุกเข้ามาทั้ง8ทิศทาง ทุกที่ล้วนมีทหารของหนานเยว่บุกโจมตี บุกอย่างรุนแรง เหมือนจะเต็มกำลัง

แต่ว่า ทหารของต้าหัวล้วนโมโหหมดแล้ว แต่ละคนบ้าคลั่งกันมาก

และก็สู้อย่างสุดแรง

ทหารหนานเยว่บุกอย่างรุนแรง ทหารต้าหัวก็ตั้งรับอย่างบ้าคลั่ง แต่สุดท้าย ตอนที่บุกเมืองนี้ หลังจากบุกได้สัก5-6รอบ ทหารหนานเยว่ก็ได้ส่งสัญญาณถอยทัพ

“ไอ้ตูดหมา”

หลังจากศัตรูถอยไป มีทหารต้าหัวคนหนึ่งยังถือดาบตะโกนอยู่บนกำแพงเมือง

แต่ว่าคนอื่นไปหมดแล้ว

ผู้พันคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เสียงดังผลัวะ ตบหน้าทหารคนนั้น จากนั้นก็พูดว่า “ตื่นได้แล้ว มันไปกันหมดแล้ว ไม่ต้องสู้แล้ว พวกเราชนะแล้ว”

“ถอยไปแล้ว”

ทหารคนนั้นก็ตั้งสติขึ้นมาได้จากการถูกตบหน้า แล้วก็มองเหม่อมองด้านล่างกำแพงเมือง

ด้านล่างเหลือเพียงศพของทหารหนานเยว่ที่นอนกองกันเป็นชั้นๆ

ทีนี้ ทหารคนนั้นก็หัวเราะลั่นขึ้นมา “ในที่สุด ไอ้ตูดหมาทหารหนานเยว่ มันก็ได้ถอยไปหมดแล้ว ถูกกูตีถอยไปหมดแล้ว กูจะบอกอะไรให้ เมื่อครู่กูฆ่าทหารหนานเยว่ไป9คน........”

เขากำลังตื่นเต้นดีใจ

ทหารอีกคนก็ด่าออกมาว่า “เอ้อต้าน มึงฆ่าไปแค่2คนไม่เท่าไรหรอก กูฆ่าไปตั้ง12คน ขี้ขลาดอย่างมึง น้อยกว่ากูอีก”

“ครั้งหน้ากูต้องได้มากกว่ามึงแน่”

เอ้อต้านคนนั้นไม่ยอม

ทหารรอบๆ เห็นดังนั้น ต่างก็หัวเราะกันขึ้นมา

นี่ถือว่าเป็นการหาความสุขในสงครามอย่างหนึ่ง