บทที่ 418 แต่ว่า ตัวผมฉินเฟิงไม่เห็นด้วย

“ดูท่าทางสาวน้อยคนนี้จะถูกคุณสั่งสอนเสียอยู่หมัด”

ซือหม่าเฉินหัวเราะและเอนตัวพิงหน้าต่างรถ มองพิจารณารูปร่างของอิ่นหนิงหยู่แล้วบอกว่า “ดูท่าทางน้องเซียวจะชอบคนที่ยังไม่โตเต็มไวนะ โชคยามราตรีนั้นหายาก แต่ถ้าไม่รังเกียจ ทางผมยังมีอีกเยอะ แตกต่างกันไป หุ่นดี ตอบสนองทางเพศไว ถ้าต้องการก็บอกได้เลย ผมจะให้คนส่งมาให้ แต่ถ้าอยากได้แบบไม่ผ่านการปรุงแต่ง ทางผมก็มีเยอะ บอกได้เลยเหมือนกัน”

ยังไม่โตเต็มไว?

รูปร่างดี?

อิ่นหนิงหยู่ถึงกับอึ้งไป ความหมายนั้น กำลังบอกว่ารูปร่างของเธอไม่ดีเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ได้การ หลัวซินหยาก็พูดแบบนี้ เขาคนนี้ก็พูดแบบนี้ ก็แค่หน้าอกแบนไปหน่อย ก้นเล็กไปหน่อยเองนี่ ทำไมถึงว่าหุ่นไม่ดีแล้วล่ะ

ฮึ

อิ่นหนิงหยู่รู้สึกโมโหอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาหรือแสดงออกอย่างอื่นเลย

ตอนนี้เธอเป็นสาวใช้ของใต้เท้าเซียว ดังนั้นจึงไม่กล้าโต้แย้ง

“ไม่จำเป็น”

ฉินเฟิงส่ายหน้า ยังคงเย็นชาเช่นเคย

ปฏิกิริยานี้ทำให้ซือหม่าเฉินรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ ฆ่าคนได้ ถ้าไม่เย็นชา จะเรียกว่านักฆ่าได้อย่างไร แต่แล้วเขาก็ลองถามหยั่งเชิงอีกว่า “ถ้าอย่างนั้น คุณช่วยบอกผมเกี่ยวกับธุรกิจที่คุณต้องการคุยสักหน่อยได้ไหม?”

“ยังไม่ถึงเวลา ผมจะบอกคุณเองเมื่อได้พบกับพ่อของคุณแล้ว”

ฉินเฟิงไม่ได้พูดอะไร

“งั้นก็ไม่เป็นไร”

ซือหม่าเฉินพยักหน้า แต่ประโยคนี้กลับทำให้สายตาของเขาฉายแววไม่พอใจ แม้ว่าเขาจะเป็นนักฆ่า แต่ก็มีความทะนงตนจนมากเกินไปสักนิด อย่าบอกนะว่าไม่รู้จักชื่อเสียงของซือหม่าเฉิน?

ในตระกูลซือหม่า ซือหม่าเฉินก็ถือเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งเช่นกัน

คนคนนี้มองข้ามเขาเกินไป

เขาไม่รังเกียจนิสัยส่วนตัว แต่แม้แต่เรื่องธุรกิจก็ไม่ยอมบอกเขาสักนิด จะรอคุยกันหลังจากที่พ่อของเขามา ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าคนคนนี้ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย คิดว่าซือหม่าเฉินยังไม่มีคุณสมบัติที่จะนั่งทัดเทียมเขา

ต้องรอให้พ่อของเขามาก่อน

นี่กำลังดูถูกเขาอยู่

แต่แม้ว่าเขาจะรู้สึกไม่พอใจอยู่ข้างใน แต่ภายนอกก็ยังดูมีอัธยาศัยดีมากอยู่ ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอม ดูมีความสามารถ เขาก็ทำได้ อย่างน้อยก็ไม่ทำให้บุคคลนี้เกิดเจตนาฆ่า

ไม่นานพวกเขาก็มาถึง

‘โรงแรมฉางซาน’

“นี่เป็นโรงแรมห้าดาวที่ใหญ่ที่สุดในฉางซาน ต่อมาเมื่อตระกูลซือหม่าของเรามาถึงก็เข้ามาครอบครองโรงแรมแห่งนี้ คนส่วนใหญ่ที่เข้าออกที่นี่ก็มาเพื่อประจบสอพลอตระกูลซือหม่าของเรา”

ที่ประตู ตระกูลซือหม่าชี้ไปที่โรงแรมแห่งนั้น แล้วชี้ไปที่ผู้คนที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง

“คุณชายซือหม่าเฉิน ตระกูลหวางของเราต้องการมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับตระกูลซือหม่า”

“คุณชายเฉิน ลูกสาวของผมสวยมาก ไม่ทราบว่าจะร่วมรับประทานอาหารกับคุณชายเฉินสักมื้อได้ไหม?”

“คุณชายเฉิน ผมพบหยกจักรพรรดิ์ชั้นยอดชิ้นหนึ่ง อยากจะมอบให้คุณชายเฉิน”

หลายคนตื่นเต้นเมื่อได้พบตระกูลซือหม่ามากกว่าเห็นดาราใหญ่เสียอีก พากันโอบล้อมเข้ามา ต้องการมอบสิ่งของให้ แต่ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบางคนขวางไว้

“คนพวกนี้ต้องการประจบสอพลอตระกูลซือหม่าของเรา แต่พวกเขาไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ”

ความเย่อหยิ่งฉายออกมาจากตัวซือหม่าเฉิน จากนั้นเขาก็ชำเลืองมองฉินเฟิงแล้วพูดว่า “อ้อ ได้ยินมาว่าทักษะการฆ่าคนด้วยมือเดียวของน้องเซียวนั้นสุดยอดมาก บังเอิญว่าบรรพบุรุษสายตรงของพวกเราก็อยู่ที่นี่เช่นกัน หากมีเวลาก็สามารถแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันได้ อ้อ บรรพบุรุษสายตรงของเราเมื่อสมัยยังหนุ่มสาวก็อยู่ในประกาศมืดด้วย อันดับไม่สูง แค่ยี่สิบกว่าคน แต่หลายปีผ่านไปก็ต้องมีพัฒนาการขึ้นมาบ้าง”

คำพูดของซือหม่าเฉินฟังดูดีมาก

อันที่จริงมันเป็นประโยคที่มีการคุกคาม

บรรพบุรุษของผมก็เป็นยอดฝีมือที่อยู่ในประกาศมืดในเมืองฉางซานในตอนนั้นเช่นกัน มีอันดับสูงกว่าคุณด้วยซ้ำ หลายปีผ่านไป ฝีมือนั้นมั่นคงอย่างหาที่เปรียบมิได้ คุณไม่สามารถรับมือได้

นี่อาจเป็นความหมายคร่าวๆ

ยอดเยี่ยมมาก ขอแนะนำให้คุณอย่าสร้างปัญหาในเมืองฉางซาน

“จริงเหรอ? ถ้ามีเวลา ผมอยากจะเรียนรู้กับเขาจริงๆ” ฉินเฟิงพูดช้าๆ

ซือหม่าเฉินรู้สึกว่าไม่มีทีท่าความเคารพในน้ำเสียงของฉินเฟิงเลย ถึงขั้นมีความกระตือรือร้นอยากทดลองและต้องการเรียนรู้จริงๆ ทำให้เขาแสดงความไม่พอใจออกมาทางสายตาทันที