บทที่ 419 ประมูลกระบี่กษัตริย์รัฐเยว่

“ตกลง”

ในเวลานี้ซือหม่าเฉินน่าจะได้รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้แล้ว จึงลุกขึ้นยืนและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ซือหม่าเฉินก็เข้ามาพร้อมกับชายชราผมหงอกขาว ชายชราผู้นั้นมีสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ พอมาถึงก็พูดว่า “ซือหม่าเทียนฮุ่ย ถ้าไม่ใช่เพราะของล้ำค่าหายากที่น่าตกใจ ฉันจะไม่มาประเมินค่าให้นายหรอกนะ ข้าราชการที่ฉ้อโกง ทุกคนจะต้องประณาม”

เขาไม่พอใจสมาชิกตระกูลซือหม่าคนนี้

เขาเป็นคนมีจิตใจเข้มแข็งตรงไปตรงมา

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังมีครอบครัว บางครั้งก็ต้องถูกบังคับให้ทำอะไรบางอย่าง

แต่เขาก็กล้าดุด่าซือหม่าเทียนฮุ่ย เพราะเขาเป็นปรมาจารย์ด้านโบราณวัตถุเก่าแก่ที่มีประสบการณ์มากที่สุดในเมืองฉางซาน เป็นประธานสมาคมโบราณวัตถุ คบหาบุคคลใหญ่โตมากมาย แน่นอน เป็นรองเรื่องการดุด่าและพูดคุย

“นี่ ดูสิ”

ซือหม่าเทียนฮุ่ยไม่ใส่ใจ คุ้นเคยกับมันอยู่แล้ว

ไอ้แก่นี่

ตัวเองก็อยู่ได้อีกไม่นาน

“ฮึ”

อาจารย์โอวหยางพ่นลมหายใจแรง มองไปที่ดาบที่เป็นสนิม เขาขมวดคิ้วตั้งแต่แรกเห็นและไม่เชื่อสายตาตัวเอง จากนั้นในวินาทีต่อมา เขาก็หยิบแว่นสายตายาวออกมา แล้วมองพิจารณาดาบอย่างระมัดระวัง

ลูบคลำมันอย่างระมัดระวัง

เหมือนได้พบกับรักครั้งแรก

ใช้เวลาดูอยู่ครึ่งชั่วโมงก่อนจะค่อยๆ เก็บแว่นสายตายาวของตัวเอง จากนั้นก็มองไปที่ซือหม่าเทียนฮุ่ยแล้วพูดว่า “ของสิ่งนี้เป็นของปลอม คราบสนิมนี้ถูกทำขึ้นมา”

“ของปลอม?”

ซือหม่าเฉินตกตะลึง เสียเวลาไปตั้งนาน ดันเป็นของปลอม

เขายังคิดว่ามันเป็นของจริง

แต่แม้ว่าจะเป็นของจริง ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขา มันเป็นเพียงวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งเท่านั้น

วัตถุโบราณ ตระกูลซือหม่าของเขานั้นมีอยู่มากมาย

เขาไม่อาจเข้าใจได้

แต่ซือหม่าเทียนฮุ่ยก็ดีดนิ้ว องครักษ์ชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก พร้อมกับจูงเด็กชายตัวน้อยเข้ามาด้วย อายุราวๆ 5-6 ขวบ สะพายกระเป๋านักเรียนของเขาอยู่

“คุณปู่”

เด็กน้อยคนนั้นพอเห็นอาจารย์โอวหยางก็ร้องไห้จะเข้ามาหา

แต่ก็ถูกองครักษ์ดึงไว้ ไม่สามารถผ่านเข้าไปได้

“เสี่ยวเหวิน”

ดวงตาของอาจารย์โอวหยางแดงก่ำเมื่อเห็นเด็กชายตัวน้อย เพราะเป็นหลานชายแท้ๆ ของเขา เขาต้องการเข้าไปหา แต่ในเวลานี้ซือหม่าเทียนฮุ่ยได้สูบซิการ์คำหนึ่งแล้วพูดว่า “คุณท่าน อย่ารีบเร่ง มันจะไม่ดีหากทำให้หลานชายของคุณได้รับบาดเจ็บ”

“นาย!”

อาจารย์โอวหยางหันกลับมา ร่างกายสั่นเทาอยู่ตลอดเวลา มองไปที่ซือหม่าเทียนฮุ่ย “คุณต้องการอะไร?”

“นี่คือของปลอมเหรอ?”

ซือหม่าเทียนฮุ่ยส่งสายตาไปทางดาบเล่มนั้น

“ครับ”

อาจารย์โอวหยางกัดฟันพูด

“ดี โยนเด็กผู้ชายคนนั้นลงไป”

ทันทีที่ซือหม่าเทียนฮุ่ยพูดจบ องครักษ์ก็ดึงเด็กชายตัวน้อยเดินไปที่หน้าต่างทันที นี่คือชั้นที่ 28 ถ้าโยนลงไปต้องตายอย่างแน่นอน สิ่งนี้ทำให้อาจารย์โอวหยางเป็นกังวล

“หยุดนะ! หยุดนะ! ผมว่า...ผมว่านี่คือกระบี่โกวเจี้ยนกษัตริย์รัฐเยว่ อาวุธโบราณ วัตถุที่เป็นสัญลักษณ์ของราชบัลลังก์หนานเยว่ สาเหตุที่เขาเป็นแบบนี้ในตอนนี้ก็เพราะมีคนประทับตราไว้ด้านบน ขอเพียงพบผู้แข็งแกร่ง ก็จะสามารถเปิดออก อดีตอันรุ่งโรจน์จะปรากฏขึ้นอีกครั้ง”

หลังจากพูดอย่างนั้น อาจารย์โอวหยางที่ดูเหมือนแก่กว่าสิบปี เส้นผมดูเหมือนจะยิ่งหงอกขาวมากขึ้น ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ใช่แล้ว

นี่คือกระบี่โกวเจี้ยนกษัตริย์รัฐเยว่

เป็นสิ่งที่จักรพรรดิแห่งหนานเยว่ใฝ่ฝันมาโดยตลอด ทันทีที่ได้รับมัน จักรพรรดิแห่งหนานเยว่จะยิ่งชอบด้วยเหตุผล ประเทศหนานเยว่จะระเบิดพลังมหาศาลออกมาอีกครั้ง ของสิ่งนี้คล้ายกับตราประทับหยกของราชวงศ์ต้าหัวในสมัยโบราณ