บทที่ 422 มารผจญโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่

เซี่ยงเซียวยู่ได้ยินดังนั้น ถ้าไม่กลัวปัญหาก็นั่ง?

เธอหัวเราะออกมาทันที

พวกเธอเป็นใคร พวกเธอเป็นสาวงามที่มีชื่อเสียงในเมืองฉางซาน โดยปกติแล้วปัญหาจะไม่มาหาพวกเธอ แต่จะหาคนที่อยู่ข้างกายพวกเธอ ชายคนนี้กล้าพูดว่าพวกเธอไม่กลัวปัญหา?

เธอไม่เข้าใจความเป็นจริง

แต่เซี่ยงเซียวยู่ยังคงดึงหลิ่วเย่เย่ให้นั่งลง หนึ่งคือเธอไม่มีที่นั่งจริงๆ ในตอนนี้ และสองคือเธอต้องการหัวเราะเยาะฉินเฟิง ดูว่าเขาจะทำให้พวกเธอมีปัญหาได้อย่างไร

เธออยากรู้จริงๆ

“เถ้าแก่ เอาเอวห้าไม้ เนื้อย่างสี่ไม้ ซี่โครงสามไม้ เห็ดหอมสิบไม้ พริกหยวกสองไม้”

หลิ่วเย่เย่ตะโกนสั่งทันทีที่นั่งลง

“กินจุ”

เซี่ยงเซียวยู่เอามือกุมหน้าผากเงียบๆ ยังมีผู้ชายอยู่ที่นี่ สั่งมาเยอะขนาดนี้ดูไม่ใช่ผู้หญิงเลย

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ ฉินเฟิงบอกให้อิ่นหนิงหยู่สั่งอาหาร

“เจ้านาย ที่เธอเพิ่งสั่งเมื่อกี้ ทั้งหมดสามเท่า นอกจากนี้ยังมีตีนไก่เพิ่มอีกห้าที่”

อิ่นหนิงหยู่สั่งอาหารอย่างมีความสุข

“กินเก่งกว่าฉันอีก”

หลิวเย่เย่มองไปทางอิ่นหนิงหยู่ราวกับเห็นตัวเอง

“คุณก็ชอบเห็ดหอมด้วยเหรอ?”

“ใช่แล้ว เห็ดอร่อยมาก”

ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันในเรื่องการกิน

“เฮ้อ”

เซี่ยงเซียวยู่ไม่สนใจ หายากนักที่คนกินจุจะได้พบคนที่เหมือนตัวเอง

ในเวลานี้ เธอมองไปทางด้านข้างและพบว่ามีรถเบนท์ลีย์กำลังมา เธอขมวดคิ้วทันที “คนคนนี้ตามมาได้ถึงที่นี่ ปัญหามาแล้ว”

“ไปดีกว่า ไม่กินแล้ว”

จากนั้นเธอก็ดึงหลิวเย่เย่ขึ้นมาและกำลังจะกลับไป

แม้ว่าเธออยากจะเห็นฉินเฟิงเป็นตัวตลกแค่ไหน แต่ทั้งสองก็ไม่มีความเป็นศัตรูกัน ดังนั้นจึงจะไม่ทำอย่างนั้นจริงๆ ปัญหามาถึงแล้ว เธอก็จากไปพร้อมกับหลิวเย่เย่โดยเร็วที่สุด

ไม่อยากทำให้ฉินเฟิงเดือดร้อนไปด้วย

แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

“ยู่ยู่ นี่มันดึกมากแล้ว ฉันจะพาเธอไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารหรูระดับห้าดาว เธอไม่ไป แต่มาสถานที่โทรมๆ แบบนี้ นี่ นี่มันอะไรกัน”

โครม

ชายคนหนึ่งลงจากรถ เอามือบีบจมูก มองไปที่แผงปิ้งย่างด้วยความรังเกียจ แถมยังเตะเก้าอี้นั่งออกไปอีก

ข้างหลังเขามีบอดี้การ์ดอีกสิบกว่าคน ที่เข้ามาขวางเซี่ยงเซียวยู่ไว้

“ผางติ่ง อย่าเรียกฉันน่าเกลียดแบบนั้น ฉันไม่สนิทกับคุณ”

สีหน้าของเซี่ยงเซียวยู่ขรึมลง

“ไม่เกี่ยวว่าคุณจะสนิทกับผมหรือเปล่า ถึงอย่างไรปู่ของคุณก็สัญญาว่าจะให้คุณแต่งงานกับผมแล้ว ดังนั้นตอนนี้คุณจึงเป็นผู้หญิงของผม ไม่ใช่เหรอ?”

ผางติ่งพูดด้วยรอยยิ้ม

“คุณนี่น่าไม่อายจริงๆ ข่มขู่ปู่ของฉัน ฉันจะบอกคุณให้นะ ถึงตายฉันก็จะไม่แต่งงานกับคุณ” เซี่ยงเซียวยู่พูดอย่างตื่นเต้น

“จะแต่งหรือไม่แต่ง ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะตัดสินใจ บางทีอีกสักพักคุณจะรู้ว่าผมดีและรักผมจะเป็นจะตายก็ได้”

ผางติ่งเดินเข้ามา “เหมือนอย่างในตอนนี้ สถานที่โทรมๆ แบบนี้ ก่อนหน้านี้ผมไม่แม้แต่จะชายตามอง แต่ตอนนี้ผมมานั่งกินอาหารขยะพวกนี้กับคุณได้”

เขาเดินเข้ามา เหลือบมองฉินเฟิงและพูดประชดประชัน “สมัยนี้ยังมีคนออกมาตอนกลางดึกด้วย ท่าทางเหมือนเป็นนักฆ่า น่าขำชะมัด”

เขาหัวเราะเยาะขึ้นมา

หัวเราะเสร็จก็หยิบบัตรธนาคารออกมาแล้ “เพื่อเห็นแก่หน้ายู่ยู่ ผมเองก็ไม่ใช่คนเผด็จการขนาดนั้น ในบัตรนี้มีห้าหมื่น เอาไปแล้วไสหัวไปซะ ที่นั่งนี้เป็นของผม อ้อ ต้องแนะนำตัวให้รู้จักเสียหน่อย ผมชื่อผางติ่ง ลูกชายเจ้าของบริษัทผางติ่งกรุ๊ป ในเมืองฉางซานเกรงว่าจะไม่มีใครไม่รู้จักชื่อจริงของผม”

เขาเชิดหน้าขึ้น แลดูลำพองใจ

ในเมืองฉางซาน ชื่อของผางติ่งนั้นโด่งดังมาก