บทที่ 423 หอมมาก

คำพูดของเขาทำให้เกิดความโกลาหล

ทุกคนตกใจ

น้ำเสียงที่หยิ่งผยอง

ช่างเป็นคนหยิ่งผยอง

เขาคือผางติ่ง ลูกชายของบุคคลที่มีชื่อเสียงและอำนาจในเมืองฉางซาน เป็นคนนิสัยเย่อหยิ่งและเผด็จการ เป็นเพลย์บอยที่ยั่วยุผู้คนนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีใครกล้าที่จะจัดการกับเขาเพราะสถานะของเขา

ในเมืองฉางซาน เขาสามารถทำทุกอย่างที่เขาต้องการ

แต่คิดไม่ถึงว่า วันนี้ได้มีคนบุ่มบ่ามเกิดขึ้นมาอีกหนึ่ง ไม่เห็นผางติ่งอยู่ในสายตา

“บัดซบ! แกกล้าดียังไง แกกล้ามากนะ”

ในเวลานี้ ผางติ่งคำรามออกมาแล้วตะโกนอีกว่า “โทร โทรหาพ่อของฉันเดี๋ยวนี้ ให้เขาพาคนมาที่นี่ เร็วเข้า บอกเขาว่า ลูกชายของเขาถูกทำร้าย กำลังจะตาย”

“ครับๆๆ”

บอดี้การ์ดรีบกดโทรออกทันที หลังจากโทรแล้ว ผางติ่งก็เอามือกุมท้อง กัดฟันมองไปที่ฉินเฟิง แล้วยิ้มเยาะออกมา “ไอ้หนู แกกล้ามากนะที่มาทำร้ายฉัน แก ไม่ต้องกังวล ฉันจะทำให้แกอยู่แบบตายทั้งเป็น ค่อยๆ ลงโทษแกอย่างสาสม”

“จริงเหรอ?”

ฉินเฟิงเบาเสียงลง จากนั้นจึงพูดว่า “เถ้าแก่ เสร็จแล้วหรือยัง?”

“เสร็จแล้วๆ”

อันที่จริงเถ้าแก่ย่างเสร็จแล้ว แต่ก็ไม่กล้าเอามาเสริฟ เมื่อฉินเฟิงเร่งรัด เขาจึงรีบเอามาเสิร์ฟโดยเร็ว

“รับประทานให้อร่อยนะ”

เถ้าแก่วางอาหารปิ้งย่างลงและกำลังจะวิ่งหนีไป

แต่ฉินเฟิงก็พูดขึ้นอีกว่า “เออใช่ ยังมีคนที่อยู่ข้างผมอีกคน”

ถัดจากเขายังมีอิ่นหนิงหยู่ที่กำลังน้ำลายไหล

เธอมองดูอาหารปิ้งย่างบนจานตรงหน้าเขา กลุ่มหอมฉุย เธออยากกินแต่ก็ทำไม่ได้ ตอนนี้เธอรับบทเป็นสาวใช้ที่ถูกเย่เซียวกำราบจนเชื่อฟัง จะกล้าดีมาแย่งอาหารในจานเจ้านายได้อย่างไร

ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงก้มหน้ากลืนน้ำลายต่อไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งฉินเฟิงเอาซี่โครงไม้หนึ่งยื่นให้ตรงหน้าเธอ “กินซะ”

“ค่ะ ขอบคุณใต้เท้า”

อิ่นหนิงหยู่รู้สึกประทับใจในตัวฉินเฟิง

เขาให้เธอกินอย่างคาดไม่ถึง

ซาบซึ้งเหลือเกิน

บางครั้งแค่ปิ้งย่างไม้เดียวก็เพียงพอแล้วที่จะกำราบผู้หญิงคนหนึ่ง

“เอ่อ ฉันกินด้วยได้ไหมคะ?”

ในเวลานี้ หลิวเย่เย่ที่อยู่ข้างกายเซี่ยงเซียวยู่ได้กลิ่นและทนไม่ไหวอีกต่อไป ดึงเซี่ยงเซียวยู่เข้ามา แล้วถามอย่างระมัดระวังว่าเธอกินมันได้หรือไม่

ฉินเฟิงชำเลืองมอง

ผู้หญิงคนนี้มีใบหน้าราวกับตุ๊กตา แต่รูปร่างดีมาก มีร่องรอยของการออกกำลังกาย แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนกินจุ จึงกินอาหาควบคู่ไปกับการออกกำลังกาย

นี่คือเหตุผลที่เธอรักษารูปร่างของเธอไว้ได้

ฉินเฟิงยื่นจานให้เธอโดยไม่พูดอะไร แน่นอนว่ากำลังบอกเธอว่ากินได้

“ขอบคุณค่ะ”

ทันใดนั้นหลิวเย่เย่ก็นั่งลงบนที่นั่งและเริ่มสวาปาม เช่นเดียวกับอิ่นหนิงหยู่ เธอไม่สนใจภาพลักษณ์ของผู้หญิงเลยแม้แต่นิด ทำให้เซี่ยงเซียวยู่ที่อยู่ข้างๆ เธอร้อนใจ เวลาแบบนี้ยังจะมากินปิ้งย่างกันอยู่อีก

แถมยังกินซี่โครงหมู

ซึ่ง…หอมมาก

เซี่ยงเซียวยู่ดมกลิ่นดูและพบว่ามีกลิ่นหอมฉุย เหตุผลที่พวกเธอมาที่นี่ตั้งไกลก็เพราะได้ยินมาว่าอาหารที่นี่อร่อยมาก แต่ไม่คิดว่าจะหอมฉุยขนาดนี้

จากนั้นเธอก็เริ่มกินบ้าง

เถ้าแก่ที่อยู่อีกด้านหนึ่งยิ้มอย่างขมขื่น คราวนี้เธอไม่เพียงต้องย่างส่วนของอิ่นหนิงหยู่เท่านั้น แต่ยังต้องย่างส่วนของสาวน้อยทั้งสองให้ด้วย ต้องย่างอยู่แบบนี้ แล้วเขาจะวิ่งหนีไปได้อย่างไร

เขาแสดงออกว่าอยู่ในความตื่นตระหนก

ตื่นตระหนกมากจริงๆ

ขาทั้งสองกำลังอ่อนปวกเปียก

จนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกของอิ่นหนิงหยู่อีกครั้ง “เถ้าแก่ ซี่โครงย่างของคุณอร่อยมาก ขออีกสิบไม้ กุยช่ายก็อร่อยมาก เอาอีกห้าไม้”

เมื่อได้ยินดังนั้น เถ้าแก่ก็แทบทรุดลงกับพื้น

ยังจะเอาซี่โครงย่างอีก?