บทที่ 433 ฉันมาแล้ว

ประโยคนี้อีกแล้ว

หวงเส้าปวดฟัน

เขาอยากจะด่าทางโทรศัพท์จริงๆ: “พวกคุณหมายความว่าไง พูดแล้วว่าวันนี้จะมา แล้วฉันรอตั้งแต่ตี 5 ตอนนี้ก็เย็นแล้ว พวกคุณก็ยังไม่มา หมายความว่าไง? ที่สำคัญคือ ทุกครั้งก็บอกว่า กำลังจะมา คนซุ่มโจมตีของฉัน หิวกันหมดแล้ว มองมาที่ฉัน ต่างก็สงสัยว่าฉันกำลังปั่นหัวพวกเขาอยู่”

เขาอยากจะตะโกนออกไปมากๆ

แต่ สุดท้ายก็ไม่กล้า

ตอนนี้พวกเขากำลังซุ่มโจมตี เตรียมตัวดักซุ่มเย่เซียว แต่ไม่มีเหตุผลหนักแน่นเพียงพอ

และในตอนนี้ คนหนึ่งมาจากหลังคา มองไปที่หวงเส้า ดวงตาราวกับมีด: “เกิดอะไรขึ้น คนนี้จะมาหรือไม่มา เรารอมาทั้งวันแล้ว”

“เขาบอกว่า กำลังมา”

หวงเส้ายิ้มยิงฟัน

แต่ วินาทีถัดไป คนหนึ่งเดินมาจากข้างหลังเขา และเตะหวงเส้าที่ด้านหลัง: “กำลังมาอีกแล้วเหรอ พูดไม่รู้กี่รอบแล้วว่าจะมา แกกำลังล้อฉันเล่นหรือยังไงวะ”

รอมาทั้งวันแล้ว

กำลังจะมาทั้งวันเนี่ยนะ

ความอดทนของพวกเขา มันหายไปหมดแล้ว

จากนั้น ผู้ชายหลายคนก็ตามมา และต่อยเตะหวงเส้าอย่างดุเดือดสุดๆ ไม่ยั้งมือแม้แต่น้อย พวกเขาคิดว่าหมอนี่กำลังโกหกพวกเขา หลังจากที่เตะเสร็จ หวงเส้านอนหายใจแขม่วๆอยู่บนพื้น

และหนึ่งในคนเหล่านั้น โทรศัพท์หาท่านชี: “พี่ใหญ่ รอมาทั้งวันก็ไม่มีใครมา เกรงว่าจะถูกพบแล้วล่ะ”

“งั้นกลับมาเถอะ”

เสียงท่านชีดังมาจากปลายสาย

ทั้งวันก็ไม่มา

เดาว่าก็ไม่มาแล้วล่ะ

“เหอะ”

คนเหล่านั้น เหลือบมองหวงเส้าที่หายใจแขม่วๆอยู่บนพื้น และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ความสามารถที่จะทำให้งานสำเร็จนั้นมีไม่พอ แต่ความสามารถที่จะทำลายงานนั้นมีอยู่เหลือเฟือ คนอย่างแก ทำได้เพียงอาศัยอยู่ที่ถนนหนูน้อยตลอดชีวิต เป็นหนูสกปรกโสโครกบนถนนที่ใครมาพบเข้าก็รังเกียจ”

“ไป”

จากนั้นทั้งกลุ่ม ก็ไปจากที่นี่

และหวงเส้าก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่น ลากร่างที่หักคลานเข้าไปทีละก้าว ระหว่างทางมีคราบเลือดไหลออกมา จากนั้นก็เข้าไปในบ้าน

พิงตัวกับกำแพง และหายใจหอบ

ต่อมา

เสียงกระทบกันดังขึ้น

เปิดประตู ฉินเฟิงเดินเข้ามา สวมชุดสีดำ ด้านหลังพาผู้หญิงสวมชุดกระโปรง พูดจาอ่อนหวานอย่างอธิบายไม่ได้ แต่ในตอนนี้ หวงเส้าไม่สนใจแล้วว่าพูดจาอ่อนหวานหรือไม่ เขาสนแค่ว่า คนนี้มาแล้ว

คนๆนี้มาแล้ว

“ฉันมาแล้ว” ฉินเฟิงพูดเบาๆ

“มาแล้วๆ”

ในตอนนี้ หวงเส้าตะโกนไปรอบๆ เขามาแล้ว มาแล้ว แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเลย ในเวลานี้หวงเส้านึกขึ้นได้ว่าทุกคน ได้จากไปแล้ว

เหงื่อเย็นออกทันที

ค่อยๆหันหน้ามา มองฉินเฟิง รูม่านตาหดลงเล็กน้อย และกลืนน้ำลาย: “ฉันบอกว่า ฉันตะโกนเล่นๆ คุณเชื่อไหม?”

“เชื่อ”

ฉินเฟิงพยักหน้า จากนั้นก็วางมีดลงบนคอของหวงเส้า จากนั้นก็พูดว่า: “ฉันบอกว่า ฉันจะฆ่าแก แกเชื่อไหม?”

“คุณท่าน”

เสียงดังตู้ม

หวงเส้าเดิมทีเพิ่งจะยืนขึ้น เขาก็ล้มลงอีกครั้ง และน้ำตาไหล และร้องตะโกนเสียงดังว่า: “ ฉันมีทั้งคนแก่ ทั้งเด็ก ที่บ้านฉันมีลูกสาวอายุ 3 ขวบ แกฆ่าฉันแล้ว ลูกสาวฉันจะอยู่ยังไง?”

ร้องไห้จริงๆ