บทที่ 432 ไม่มีใครมาเลย

“ตอบแทนเหรอ? ไม่จำเป็น”

ฉินเฟิงยกมือ: “พวกคุณอ่อนแอเกินไป ฉันใช้พวกคุณก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ”

จากนั้น เข้าไปบริเวณที่ให้รอ

“คุณไม่ต้องการพวกเรา แต่ เมิ่งเซิงไม่ใช่คนที่ไม่ตอบแทนพระคุณคน ครั้งนี้เมิ่งเซิงติดค้างหนี้ชีวิตคุณครั้งหนึ่ง ครั้งหน้า ฉันจะชดเชยด้วยชีวิต” เมิ่งเซิงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

แต่ฉินเฟิงไม่ได้ยินแล้ว

ฉนวนกันเสียงทั้งสองฝั่งค่อนข้างดีเลย

และไม่นาน ทางฝั่งเมิ่งเซิง ก็มีคนมา และได้รับการรักษาแล้ว

ไม่ทันไร การผ่าตัดก็เสร็จสิ้น ตัวล็อกเหล็กทั้งสองที่ยึดกระดูกสะบัก ได้ถูกถอดออกมาแล้ว แผลบนร่างกายก็ได้รับการเย็บแผลแล้วด้วย ถูกพาไปพักในห้องรับรอง

หมอคนหนึ่งเดินเข้ามา มองหลิ่วเย่เย่ และก้มหน้าพูดว่า: “คุณหนู”

“เกิดอะไรขึ้น?”

หลิ่วเย่เย่ถาม

หมอคนนั้นพูดว่า: “ฉันไม่รู้เลย เขารอดชีวิตจากอาการบาดเจ็บได้อย่างไร อาการบาดเจ็บสาหัสมาก มีบาดแผลทั้งร่างกาย และตัวล็อกเหล็กสองตัวล็อกบนกระดูกสะบักอีก โธ่ ฉันทำงานแพทย์มาหลายปีแล้ว ไม่เคยเจออาการบาดเจ็บนี้มาก่อน แต่ เขาก็ผ่านมาได้ พวกเราก็ผ่านมาได้ การผ่าตัดสำเร็จอย่างมาก เพียงแต่ว่าร่างกายของเขา อาจจะไม่ไหวแล้ว ต้องนั่งรถเข็นพักไปหลายปี ถึงจะสามารถลุกขึ้นยืนได้ แต่มันเป็นเพียงการเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐานเท่านั้น”

หมอก็มีสีหน้าซับซ้อนเช่นกัน

คนนี้บาดเจ็บสาหัสจริงๆ

เขาเป็นหมอมานานแล้ว ต่างก็ไม่เคยเห็นอาการบาดเจ็บหนักอย่างนี้

ที่สำคัญคือยังไม่ตาย

คนๆนี้ดวงดีจริงๆ

“ต้องขอบคุณหมอมากๆ”

ฉินเฟิงเดินไปข้างหน้าและพูดประโยคหนึ่ง

“ไม่เป็นไร พวกคุณเป็นเพื่อนของคุณหนู พวกเราก็ต้องพยายามเต็มที่อยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้น แพทย์เป็นห่วงผู้ป่วยดั่งหัวใจของพ่อแม่ เราไม่ใช่คนเลวอย่างหลิวฉวนกุ้ย รับเงินสกปรกมาไม่รู้เท่าไหร่”

หมอส่ายหน้า จากนั้นก็เดินไป

“คือว่า……”

หลิ่วเย่เย่รู้สึกมองฉินเฟิงอย่างกระอักกระอ่วนใจนิดหน่อย ผู้อำนวยการหลิวเป็นคนของโรงพยาบาลเธอ

“ไม่เป็นไร”

ฉินเฟิงส่ายหน้า เรื่องพวกนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่สำคัญ จากนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้าไปในห้อง ฉินเฟิงเห็นท่าทางทั้งหมดของซ่างกวนเจิ้งมู่

พันผ้าพันแผลรอบ ๆ.

โผล่แค่เพียงใบหน้าออกมา และใบหน้านั้น ซีดขาวอย่างมาก และขมวดคิ้วอยู่ ราวกับอยู่ในอาการโคม่า และเหมือนว่ากำลังวิตกกังวลบางสิ่งอยู่

มือขวายื่นออกมา และมีสายน้ำเกลือให้อาหาร

ขาดสารอาหาร

ฉินเฟิงเดินมา มองซ่างกวนเจิ้งมู่ สีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย คนนี้ถือว่าเป็นศิษย์พี่เขาครึ่งหนึ่ง สิ่งสำคัญที่สุดคือจริงใจต่อเขา เห็นเขาเป็นน้องชายแท้ๆ

“พอแล้ว ออกไปเถอะ ฉันจะอยู่กับเขา”

ฉินเฟิงค่อยๆกล่าว

เซี่ยงเซียวยู่ หลิ่วเย่เย่และคนอื่นต่างก็ออกไปแล้ว

จากนั้น ฉินเฟิงอยู่ข้างตัว พูดกับซ่างกวนเจิ้งมู่คำหนึ่ง

“ฉันจะไม่ให้หรอก”

ประโยคนี้ราวกับว่ามีเวทมนตร์ ทำให้ซ่างกวนเจิ้งมู่ที่ขมวดคิ้วแน่น ค่อยๆผ่อนคลาย บางที ซ่างกวนเจิ้งมู่กำลังกังวลเกี่ยวกับปัญหาเหล่านี้อยู่ก็ได้

เมื่อเห็นซ่างกวนเจิ้งมู่แสดงออกถึงความผ่อนคลาย ฉินเฟิงก็ยิ้ม

ยิ้มอย่างดีใจมาก

หลังจากที่อยู่กับเขาอย่างนี้หลายชั่วโมง ฉินเฟิงจึงออกมา

“ใต้เท้า”

อิ่นหนิงหยู่มองฉินเฟิง พูดอย่างเคารพยำเกรง

“ใต้เท้า……เซียว

เซี่ยงเซียวยู่และหลิ่วเย่เย่ต่างก็เลือกที่จะเรียกฉินเฟิง ใต้เท้าเซียว

“นี่คือสามสิบล้าน”

ฉินเฟิงหยิบบัตรธนาคารออกมาใบหนึ่ง ส่งให้หลิ่วเย่เย่: “ช่วยฉันดูแลเพื่อนด้วย สามสิบล้านนี้คือค่าตอบแทน”